Życie czasami potrafi być zaskakujące... 

Miałam plany na ten rok, dokładnie wiedziałam co chcę robić i zaczęłam już realizować moje marzenia. W połowie roku, czyli gdzieś teraz właśnie, miałam mieć już rozkręcony trochę własny biznesik fotograficzny, miałam mieć swoją stronę z fotografią i miałam mieć pełno klientów. Miałam rzucić nielubianą pracę i zająć się wyłącznie swoim biznesem. Taki miałam plan. Takie miałam marzenia. 

Ten rok miał być przełomowy. I zaczął się dla mnie wyśmienicie, bo wreszcie zamiast tylko marzyć i mówić o tym, otworzyłam moje własne domowe studio fotograficzne i po ogłoszeniu się na pewnym forum dla mam, dostałam więcej odpowiedzi niż się spodziewałam, chętnych na sesje dziecięce było tak wiele, że musiałabym chyba nie spać po nocach, żeby wszystkich przyjąć. Pewnie skusiła ich niska cena, bo jako początkujący fotograf dziecięcy nie chciałam szaleć z cenami - a chciałam nabrać więcej doświadczenia fotografując inne dzieciaczki niż moja córcia, i w różnym wieku. 

I tak pod koniec stycznia zaczęłam spełniać wreszcie moje marzenia, miałam pierwszą sesję z uroczymi małymi modelkami i pierwszych zadowolonych klientów. Wreszcie odczułam, że robię to co lubię i że ta cała nauka na kursach nie poszła na marne. Przez cały luty i marzec miałam jeszcze następne sesje i wiele, wiele nieprzespanych nocy, które spędziłam na obróbce zdjęć. Bo niektórzy chyba myślą, że robienie zdjęć to takie hop siup i gotowe. Rzeczywiście sama sesja trwa może z godzinkę, ale dopiero potem zaczyna się ta prawdziwa zabawa ze zdjęciami. I powiem Wam, że ta obróbka zdjęć z sesji zajmowała mi naprawdę dużo czasu, nawet kilka-kilkanaście dni siedziałam nad jedną sesją - a raczej nocy tylko, bo za dnia nigdy czasu nie było. Ale wiadomo jak to jest na początku, chciałam żeby wszystko było idealnie, nie mogłam się zdecydować które zdjęcia wybrać, więc obrabiałam więcej niż zamierzałam. Pewnie z czasem opracowałabym jakiś system, żeby ta obróbka zajmowała mi mniej czasu. No ale nie zdążyłam już tego zrobić, bo musiałam przerwać moją "karierę" fotografa. 

Najpierw miała to być krótka przerwa, bo urodziny córci, bo Wielkanoc. Potem córcia była chora, później był urlopik i tak minął cały kwiecień. Od maja miałam się wziąć znowu za fotografię, ale najpierw była pourlopowa niechęć do wszystkiego, potem znowu córcia chora, później mnie rozłożyło i tak minął maj. A teraz mija kolejny miesiąc i nawet nie wiem kiedy zleciał, a ja nic a nic z tą fotografią nie zrobiłam! Bo ciągle zmęczona chodzę, taka senna jakaś i bez energii. Pomyślicie pewnie, że to starość :) Może i tak. Ale też coś jeszcze...

Zabawne jak to życie się układa... Gdy masz już wszystko zaplanowane i zaczynasz pomalutku realizować te swoje marzenia, zaczynasz rozkręcać wreszcie ten swój biznesik, zaczynasz iść ścieżką, którą wybrałaś i która Ci się podoba... A tu nagle życie szykuje Ci niespodziankę! I to taką naprawdę wielką! Takie wielkie WOW! Niespodziankę, której się zupełnie ale to zupełnie już nie spodziewałaś! Niespodziankę w postaci dwóch malutkich kreseczek na teście ciążowym! :) No serio, jak się nie spodziewasz, to się spodziewasz :) A zabawne jest to, że calutki zeszły rok staraliśmy się o drugie dziecko i nic nie wychodziło. I gdy wreszcie odpuściliśmy i postanowiłam zająć się swoją karierą, to nagle coś zaskoczyło :) I jeszcze dowiedziałam się o tym, że jestem w ciąży, kilka dni po swojej pierwszej sesji. No naprawdę życie jest zaskakujące!

Pierwsze miesiące były ciężkie, bo nie chciałam rezygnować z zaplanowanych już sesji, a byłam ciągle zmęczona i senna. I tak dużo sesji musiałam odmówić, bo już nie wyrabiałam (sorki mamusie z forum, ale teraz już wiecie, czemu nie mogłam Was wszystkich przyjąć na sesje). A przecież teraz dziecko nr 2 jest ważniejsze niż moja fotografia. I dlatego ta przerwa stała się taka długa i wciąż się ciągnie. I nie wiem, czy potrwa jeszcze tydzień, miesiąc czy 2 lata! Wszystko zależy od mojego samopoczucia, bo teraz rządzi ten mały człowieczek w moim brzuszku :) Chociaż chciałabym porobić jeszcze kilka sesji póki jeszcze mogę się zginać i ruszać, bo niedługo nie będę przecież widzieć czubka swoich butów :) Ale już teraz czuję się nieraz taka wielka i ciężka, więc nie wiem czy się zdecyduję na robienie sesji. No chyba że swojej :) W każdym razie zostało mi jeszcze troszkę czasu - całe 3 m-ce :)

A co będzie potem? Macierzyński, dwójka dzieci, jedno w przedszkolu, drugie przy mamusi, czasu mniej dla siebie (albo zero). Czy moja kariera fotograficzna to już przeszłość? Czy rzeczywiście była ta najkrótsza kariera fotografa w historii? A może jednak znajdę czas na fotografię i będę nadal nabierać doświadczenia, tylko że ponownie na własnym dziecku? Bo przecież taki maleńki słodki model będzie ze mną non stop :) Może tylko ta moja kariera musi poczekać? Może za 2 czy 3 lata znów wrócę :) 

A póki co cieszę się ogromnie, że znów jestem w ciąży, że znów mogę to wszystko przeżywać, ten rosnący brzuszek i urocze kopniaczki pod żebrami :) I co z tego, że stało się to akurat w momencie, gdy najmniej się tego spodziewałam, gdy właśnie zaczęłam się zajmować fotografią i rozkręcaniem własnego biznesiku? Po prostu jedno marzenie ustąpiło drugiemu marzeniu :) Bo marzyłam i o fotografii, i o drugim dziecku. No to teraz jest czas na drugie dziecko, a na fotografię przyjdzie znowu czas...

PS. A tutaj (klik) i tutaj (klik) możecie sobie przypomnieć, jak wyglądała droga do mojej krótkiej kariery fotografa i jakie napotykałam przeszkody na tej drodze.

Długo się zastanawiałam, czy napisać tego posta, bo wszyscy jeszcze w świątecznych nastrojach, a ja tu z takim antyświątecznym postem wyskakuję. Ale te myśli krążyły w mojej głowie już od kilku tygodni, a teraz - po świętach - to już ze zdwojoną siłą urządzają tam szaleńczą imprezę, nie pozwalając mi się skupić na niczym innym. Więc postanowiłam wyrzucić te myśli z siebie, bo nic dobrego nie wyniknie z trzymania ich w sobie, a tylko mogą człowieka udusić albo człowiek może zwariować od natłoku tych myśli. A może ktoś z Was czuje akurat tak samo jak ja, więc nie będzie się czuł taki osamotniony z tymi myślami. Ale wystarczy już tego przydługiego wstępu!

Jakież więc to myśli tak zaprzątają moją głowę i dlaczego nie czułam świąt w te święta?

Zaczęło się na początku grudnia, gdy zobaczyłam w pracy mój świąteczny grafik. No i już oszalałam - ale nie ze szczęścia oczywiście! Dobrze że wcześniej poprosiłam o wolną Wigilię - bo inaczej calutkie święta spędziłabym w tym cholernym miejscu! Żeby było jeszcze "zabawniej", mój mąż też pracował w święta - on na rano, a ja na popołudnie. Więc wyobraźcie sobie takie święta, że pół dnia spędzasz w domu sama z dzieckiem, a drugie pół w pracy! I drugi dzień świąt oczywiście tak samo! No sama przyjemność, co nie? Przez to zupełnie nie miałam ochoty na wielkie przygotowania, wielkie wypieki i w ogóle na całe te święta! Bo po co to wszystko, skoro święta nie różniły się niczym od zwykłego dnia? I nawet czasu nie było, by cieszyć się tymi świętami! Nie było czasu, by pobyć ze sobą bez pośpiechu! Ani by zjeść te wszystkie potrawy (dlatego też nawet nie szykowaliśmy zbyt wiele).

Dobrze chociaż, że Wigilię spędziliśmy wspólnie - ale wiecie sami jak to jest w Wigilię - pośpiech, gotowanie, te wszystkie przygotowania, które zajmują jednak sporo czasu, szczególnie gdy jedna osoba zajmuje się dzieckiem, a druga ma wszystko inne na głowie. I tak dopiero ok 19 mieliśmy wigilijny obiad. I gdy wreszcie można się zrelaksować, odpocząć, to już jest noc i razem z dzieckiem idziesz spać, bo następnego dnia mąż na rano do pracy jedzie, a Ty też chcesz się trochę wyspać, bo jutro przecież nie będziesz leżeć do góry brzuchem, tylko w pracy zapieprzać. I tyle z tych naszych wspólnych świąt! W Boże Narodzenie i drugi dzień tylko się z mężem w drzwiach minęliśmy. Więc co to za święta? Jakby świąt nie było w ogóle!

Tak spojrzałam na ten miniony rok i widzę, że cały był taki antyświąteczny! Pracowałam w Nowy Rok (na rano oczywiście), w Wielkanoc i całe Boże Narodzenie. Oprócz tego prawie każdą niedzielę, prawie każdy weekend. I tak jak zapewne większość z Was czeka na weekend, by pobyć razem z rodziną, ja nie czekam na weekend w ogóle, bo dla mnie weekend to tylko praca i mijanie się z mężem w drzwiach, a pobyć wspólnie we trójkę to rzadkość, i nigdy nie wiadomo w który dzień się trafi. A jak jest ze świętami? - 2 razy w roku czekasz na te kilka dni, by wreszcie odpocząć z ukochanymi przy boku. A tu dupa za przeproszeniem! Nie dość że jesteś z dala od rodziny w Polsce i nie spędzasz świąt z nimi, to jeszcze przez tą cholerną pracę nie możesz spędzić świąt z ukochanymi, których masz tu blisko! No bez jaj! Co to za życie?

I tak sobie myślę, czy świat by się zawalił, gdyby moja firma zamknęła drzwi choć na jeden dzień? Przecież to nie jest szpital czy ostry dyżur, tylko stacja benzynowa do cholery! Czy nie mogą zrobić takiego prezentu dla pracowników i zamknąć w święta? Czy w każde święta musi być wyliczanka, kto będzie pracował rano, kto popołudniu, a kto w drugi dzień? Czy nie walczy się o to, by niedziele były wolne od pracy tam gdzie nie jest to konieczne? A co ze świętami? Czy naprawdę niektórzy ludzie nie mogą sobie kupić papierosów i coli PRZED świętami na zapas? Nie da się wziąć paliwa PRZED świętami? Czy to naprawdę niewykonalne??? Czy serio muszą to robić akurat w Boże Narodzenie, jeżdżąc po sklepach i szukając tego otwartego? No chyba jednak świat by się nie zawalił, gdyby zrobili to wszystko PRZED świętami! To po cholerę stoją przed świętami w tych kilkunastometrowych kolejkach po zakupy, z wypchanymi po brzegi wózkami? I zamiast w święta siedzieć z bliskimi i cieszyć się wspólnymi chwilami, to oni po fajki jadą, i po colę, i po wodę! A może by tak pomyśleli wcześniej, że takim zachowaniem rujnują komuś święta! I to nie tylko mnie, ale i setkom takim jak ja, którzy w święta muszą pracować! Bo ja bym z wielką chęcią posiedziała z rodzinką w domku zamiast podawać im fajki i chipsy!

Ufff, wyrzuciłam to z siebie. Lepiej mi.

Ale może to wszystko ma jakiś cel, może to wszystko ma mi dać kopa do działania i do powiedzenia wreszcie tej cholernej pracy "Żegnaj"? Bo co to za praca, która nie cieszy, do której jedziesz jak na ścięcie, w której nie ma żadnego awansu, żadnych podwyżek czy bonusów, która nie przejmuje się pracownikami i tylko kasa się dla nich liczy? Chociaż nie - jakiś tam awans był - jak zaczynałam kilka lat temu pracę, to pytałam klientów "Masło czy majonez?", no a teraz pytam "Kawa czy herbata?" - więc jak widać, awans przeogromny! ;) Tyle fajnie, że moi współpracownicy są świetni, ale każdy narzeka na tą pracę tak jak ja. A jeden z moich "współwięźniów", na pytanie czemu nie poszuka czegoś innego, odpowiedział, że "wszędzie jest to samo gówno, ale tu przynajmniej zna to gówno". Ale może gdzie indziej nie jest tak tragicznie, co? Przecież gdzieś musi być lepiej! A jak nie, to może powinnam w 100% poświęcić się fotografii? Bo chyba nie ma jak swoje własne gówno ;)

Tak czy inaczej, w tym nowym roku czeka mnie kilka ważnych decyzji. I mam kilka postanowień. Rozkręcić swój biznesik fotograficzny. Znaleźć lepszą pracę. I już nigdy nie pracować w żadne święta! Zobaczymy czy się uda!

Dobra, trochę sobie ponarzekałam, wyrzuciłam to wszystko z siebie, to teraz można z czystymi myślami wkraczać w nowy rok i sprawiać, by te moje postanowienia się ziściły! Tego sobie życzę na ten nowy rok!

A Wam Kochani też życzę, by ten nowy rok był lepszy i by spełniły się Wasze marzenia, postanowienia i życzenia, te małe i te duże. I byście nie bali się ich realizować, bo przecież życie jest zbyt krótkie, by tylko marzyć o tym, co można mieć czy zmienić w swoim życiu! Ja dostałam kopa w te święta, których w ogóle nie odczułam (ale za to kopa poczułam :) - obyście Wy też dostali swojego kopa, jeśli go mocno potrzebujecie! I obyście nigdy nie musieli pracować w święta!

Idealny dzień. Idealna niedziela. Od samego świtu aż po ciemną noc. Tak w skrócie mogłabym opisać ostatnią niedzielę. Ale co to znaczy "idealny"? Czy może wygrałam w lotka i wyjechałam do jakiegoś egzotycznego miejsca? Nie. To może byłam w wykwintnej restauracji i jadłam dania nie z tej ziemi? Nie. A może szalałam po sklepach z kartą kredytową bez limitu? Też nie :) Dla każdego słowo "idealny" będzie miało inne znaczenie. Co więc znaczy dla mnie? Po prostu - taki zwykły dzień spędzony z najbliższymi - i wszystkie drobne szczegóły, dzięki którym ten dzień zmienił się ze zwykłego w idealny. 

Może nie jestem oryginalna, ale naprawdę czasem niewiele potrzeba do szczęścia - często to szczęście jest dosłownie na wyciągnięcie ręki i wystarczy tylko po nie sięgnąć. Szkoda tylko, że tak często o tym zapominamy albo nie dostrzegamy tego szczęścia obok nas. W natłoku codziennych obowiązków, spraw do załatwienia, w ciągłej pogoni za czymś lepszym, często się zatracamy, gubimy to co ważne. A wystarczy na chwilę przystanąć i rozejrzeć się wokół, żeby dostrzec, że to co mamy, to już jest coś idealnego.

Podam Wam mój przepis na to szczęście i na ten idealny dzień:

Często nie wiesz, że właśnie ten dzień będzie tym idealnym. Ja nie wiedziałam. Szczególnie że poranek rozpoczął się od kopniaka w bok :) Ale potem było już tylko lepiej: 

Ta chwila, gdy otwierasz oczy i widzisz te maleńkie nóżki, maleńkie rączki i maleńką główkę z najpiękniejszym uśmiechem na świecie. 

Ta chwila, gdy obserwujesz jak Wasze dziecko znosi coraz więcej zabawek do łóżka, ale nie przejmujesz się, że za moment nie będzie już dla Ciebie miejsca.

Ta chwila, gdy przytulasz się do męża, a Wasze dziecko patrzy na Was radośnie i mówi "Mama kocha do tatusia".

Ta chwila, gdy bawicie się z dzieckiem w łóżku i nigdzie Wam się nie spieszy.

Ta chwila, gdy jecie wspólnie późne śniadanie, śmiejąc się, rozmawiając i szukając w książeczce kaczuszki i sówki.

Ta chwila, gdy słyszysz jak Wasze dziecko ni z gruszki, ni z pietruszki śpiewa sobie "Mam chusteczkę haftowaną".

Ta chwila, gdy patrzysz jak Wasze dziecko bawi się lalkami i rozmawia z nimi.

Ta chwila, gdy pijesz z dzieckiem i lalami "herbatkę" z plastikowych filiżaneczek.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kanapie i śpiewasz z nim "5 małych małpek skakało po łóżku".

Ta chwila, gdy obserwujesz jak dziecko bawi się na podłodze z tatusiem, razem się wygłupiają i śmieją.

Ta chwila, gdy słońce wpada przez okna, ogrzewając Cię promieniami.

Ta chwila, gdy jedziecie w trójkę na przejażdżkę, w radiu gra muzyka, a za oknem słońce i błękit nieba (i "nic Ci więcej nie potrzeba").

Ta chwila, gdy spacerujecie w trójkę po parku, a wokół Was złota jesień, pod stopami szeleszczą Wam liście, a nad głowami szumią kolorowe drzewa.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko tupta radośnie po moście i cieszy się na widok kaczuszek.

Ta chwila, gdy jecie obiad w parkowej kawiarni i cieszysz się, że dziś nie musisz stać przy garach.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kałuży i widzisz jego radość.

Ta chwila, gdy robisz zdjęcie, a córcia akurat tuli się do tatusia.

Ta chwila, gdy rozglądasz się wokół i widzisz jak jest pięknie.

Ta chwila, gdy po powrocie do domu relaksujecie się na kanapie z ciepłą kawką.

Ta chwila, gdy w trójkę siedzicie na podłodze i bawicie się pociągami i torami.

Ta chwila, gdy razem oglądacie "Peppę" i nie wiadomo, komu bardziej się podoba.

Ta chwila, gdy w trójkę leżycie w łóżku, zastanawiając się kto dziś wcześniej padnie.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko wreszcie śpi, a Wy macie czas dla siebie i przytulacie się na kanapie, pijąc winko.

To są właśnie te chwile, które tworzą szczęście!

Dla niektórych z pewnością taki dzień to nic niezwykłego. Ale dla nas to rzadkość. Nieczęsto się zdarza taka sytuacja, gdy wszyscy mamy wolne i jeszcze na dodatek pogoda śliczna. Zazwyczaj mijamy się w drzwiach, mąż z pracy, ja do pracy, dzieć do przedszkola, zawsze pośpiech, obowiązki, zakupy, sprzątanie, gotowanie. Ale w tę niedzielę był po prostu relaks i wspólne niespieszne chwile. Przecież nic się nie stanie, jak raz nie odkurzysz, nie ugotujesz, nie pojedziesz na wielkie zakupy! Świat się od tego nie zawali. I to wszystko nie ucieknie! Za to te wspólne chwile mogą się już nie powtórzyć! 

Więc odpuśćmy raz na jakiś czas tę pogoń, te wszystkie obowiązki i po prostu cieszmy się sobą! Bo przecież życie składa się właśnie z tych małych pięknych chwil, dla których warto żyć i które czynią ten nasz dzień idealnym. Tylko przypominajmy sobie o tym często. Ja sama też muszę sobie o tym częściej przypominać!

A jak wygląda Twój idealny dzień? Jak wygląda Twoje szczęście?

To co nowe i nieznane może być lepsze. 
Tak sobie powtarzam to od jakiegoś czasu, coraz bardziej sama siebie przekonując. Bo jednak zawsze są pewne obawy przed tym co nowe i nieznane. Szczególnie dla osoby, która zmian nie lubi. Która długo się do zmian przyzwyczaja, a jeszcze dłużej przygotowuje. A tu zmiany zbliżają się coraz większymi krokami i to mnie przeraża.

Spoglądam na zegarek. Znów straciłam poczucie czasu. Miałam tylko z godzinkę tu posiedzieć, a znów pół nocy minęło. Ale wciąga cholerstwo i o spaniu się zapomina. I wiem, że jeszcze wiele takich nieprzespanych nocy przede mną, bo końca jakoś nie widać. Ale nie narzekam - mój wybór, sama tego chciałam, no to mam.

Otwieram kolejne zdjęcie i zaczynam obróbkę - bo to właśnie tak mnie ostatnio pochłania - obróbka zdjęć. Ale nie robię tego ot tak dla zabawy, by zapchać czymś czas :) To moje zadanie domowe. Ponad miesiąc temu zaczęłam ostatni etap mojego kursu fotograficznego - ale ostatni ze ścieżki podstawowej, bo później chcę robić jeszcze kursy zaawansowane. A ten kurs - kurs obróbki - jest jak dotąd najdłuższym kursem i najbardziej czasochłonnym. Na wcześniejszych kursach wystarczyło pstryknąć zdjęcie (a raczej chyba ze sto zdjęć), coś tam poprawić, dodać kontrast, nasycenie barw, i w 5 minut zdjęcie było przyszykowane i zadanko gotowe do wysłania.

A teraz nie jest już tak łatwo - conajmniej pół godziny schodzi z 1 zdjęciem, albo nawet z godzinę, jeśli chcę je dobrze obrobić. I teraz nawet kolejność różnych suwaków ma znaczenie - a przedtem poprawiałam to tu, to tam, nie znając zasad prawidłowej obróbki. A z obróbką jest jak z makijażem - krok po kroku nakładasz różne warstwy, wszystko po kolei - bo jak zaczniesz od końca, nie będzie to dobrze wyglądać :) I tak jak z czasem wykonujesz makijaż coraz szybciej i coraz sprawniej machasz pędzlem, tak samo mam nadzieję będzie z obróbką - początkującemu zajmie to godzinę albo i dłużej, a z biegiem czasu, nabierając doświadczenia będziesz malować po zdjęciu niemalże z zamkniętymi oczami :) No więc na razie schodzi mi długo, a tu 6 zdjęć do jednego rozdziału, a rozdziały co 3 dni! To policzcie sobie, ile ja nad tymi fotkami muszę siedzieć! A zawsze następnego dnia przeglądam to, co udało mi się obrobić i znów coś tam poprawiam, bo jeszcze nie jest tak jak chcę. No i jeszcze często się zdarza tak, że mimo że ja uważam zdjęcie za dobre lub prawie dobre, mój instruktor i tak znajdzie w nim jakieś błędy i znów trzeba poprawiać.

Ale to się właśnie nazywa nauka - najlepiej sie przecież uczyć na swoich własnych błędach :) I tak można bez końca poprawiać i poprawiać, tworzyć 100 wersji tego samego zdjęcia, a to w kolorze, a to czarno-białe, a to jeszcze presety nakładać - a w programie do obróbki, który sobie kupiłam, możliwości jest mnóstwo (a suwaków do obróbki tysiące).


Tak więc zabawa ze zdjęciami jest bardziej czasochłonna niż robienie fotek! A czas na to dość ograniczony - dobrze chociaż, że dzieć 3 dni w tygodniu do przedszkola chodzi, bo inaczej chyba nocy by mi zabrakło :) Ale powiem Wam, że mimo tego, że tak długo z tym schodzi, że tyle nocy nieprzespanych, że rankiem czuję się często jak zombie i że na nic innego nie mam czasu, to uwielbiam to robić! To jest to co lubię i co chcę robić w życiu.

Tylko troszkę mnie to właśnie przeraża - bo jak już skończę te wszystkie kursy (a teraz czuję, że będzie to prędzej niż później), to przydałoby się otworzyć wreszcie jakiś swój mały biznesik, a to prowadzi do wielkich zmian w życiu! Czy uda mi się wszystko pogodzić - dom, dziecko, pracę na pół etatu i swój biznes? Czy znajdę na to wszystko czas? Bo przecież nie tylko obróbką będę się zajmować, ale przede wszystkim robieniem zdjęć. I jeszcze myśl, która chyba najbardziej mnie przeraża - co jeśli to nie wypali, co jeśli nie znajdą się chętni na sesje, bo przecież tyle jest fotografów wkoło, których zdjęcia zachwycają. A ja jako początkująca nie mogę się nawet z nimi równać. Co jeśli moje zdjęcia wcale nie będą takie dobre? Może moje marzenia o byciu fotografem dziecięcym legną tak po prostu w gruzach?

Ale wtedy przypominam sobie o tym zdaniu z tytułu i powtarzam jak mantrę. Przecież nie zawsze to co nowe musi być złe. Nowe może być dobre. Nowe może być lepsze. Nowe może wszystko zmienić i to na lepsze przecież. Czemu więc tak się boję realizacji tego marzenia? Przecież może też się udać i może już wkrótce zacznę zarabiać na swojej pasji. I w przyszłości będę mogła rzucić nielubianą pracę. I skupić się tylko na tym, co lubię robić. I dzieciaki będą pchać się drzwiami i oknami na sesje :) Wystarczy już chyba tych marzeń - teraz trzeba je realizować! Przecież po to są marzenia, by je spełniać, a nie tylko marzyć o tym, jak mogłoby być! Więc do dzieła mamuśka - spinam poślady, kończę kursy, a Was już teraz zapraszam na sesje zdjęciowe - wspomóżcie początkującego fotografa, który na kimś chce poćwiczyć :) To co? Pomożecie?



A może są wśród Was jacyś profesjonalni fotografowie, którzy podpowiedzą mi, jak zacząć? Jak Wy zaczynaliście? Darmowe sesje dla znajomych? Domowe studio? Reklama na Fejsie i wszędzie gdzie się da? Będę wdzięczna za wszelkie rady. Początki są trudne, ale przecież nawet najlepsi kiedyś zaczynali!

To nie żadne odkrycie, żeby uważać co się mówi przy dzieciach, a już szczególnie przy swoim, bo te małe bestie w mig łapią nowe słówka i oczywiście najlepiej wchodzą do uszu te "piękne" słówka :) A potem zbój mały powtarza i powtarza bez końca! I wiemy o tym, ale często jakoś nieświadomie coś nam się wymsknie - albo świadomie w nerwach!

Straciłam Cię... Nie ma Cię. Nie wiem gdzie się podziałaś. Dokąd mogłaś odejść? Nie mogę Cię odnaleźć! I nawet nie mam sił ani ochoty, by Cię szukać! Może sama wrócisz? Nieśmiało zajrzysz przez drzwi i przylecisz do mnie z powrotem, a ja uściskam Cię z całych sił i już nie wypuszczę, bo bez Ciebie jest źle, pusto i tak dziwnie. 

Miałam nadzieję, że nie opuścisz mnie tak szybko! Myślałam, że zostaniesz ze mną do końca roku, a tu kwiecień dopiero i już uciekłaś! Już nie chciałaś ze mną być! Rozumiem Cię trochę, i rozumiem dlaczego odeszłaś. To przez ten cholerny marzec! Który dosłownie przeleciał mi przez palce! Gdzie on się podział? Odszedł równie niespodziewanie jak Ty! Miałyśmy na marzec tyle planów, tyle punktów do odhaczenia, a tu nic nie zrobione, nic nie odhaczone. Wkurzyłaś się, bo nie miałam dla Ciebie czasu! 

Na początku marca byliśmy na urlopie, a wiadomo jak to urlop - mija zawsze zbyt szybko i zanim człowiek zdąży się rozkręcić, już się kończy. I już tygodnia z marca nie ma! A ledwo wróciliśmy, trzeba było do pracy zapierdalać i jakoś tak wyszło, że 2 razy więcej pracowałam niż normalnie - przedtem 2-3 razy w tygodniu, a teraz 4-5 dni! I to jeszcze same popołudniówki! A Ty - tak jak ja - popołudniówek nie lubisz, bo cały dzień stracony wtedy, wstawać się nawet nie chce, a od rana tylko człowiek liczy, ile jeszcze godzin wolności mu zostało! I tak do końca marca się męczyłam w tej pracy, i na nic czasu nie miałam, ani ochoty, ani sił. A Ty odchodziłaś niepostrzeżenie, by wreszcie całkiem zniknąć mi z oczu. Zostawiłaś mnie tu samą, samiuteńką, smutną i wyczerpaną. I co ja mogłam bez Ciebie? Nic! Oj ciężko bez Ciebie żyć!

Wreszcie powiedziałam sobie "Dość!". I szefowi też powiedziałam :) Żadna kasa nie jest warta tego, by ryczeć po nocach, dziecka nie usypiać 6-tej nocy z rzędu, z mężem mijać się w drzwiach przez kolejny tydzień i niszczyć sobie zdrowie psychiczne! Może jestem dziwna, ale tak właśnie się czułam. Ty też czułaś moje zmęczenie, zniechęcenie do wszystkiego i dlatego chyba postanowiłaś się schować. 

Ale teraz wszystko wraca do normy - szef mnie posłuchał i znów tylko 3 dni w tygodniu mi daje. Tyle mi wystarczy do szczęścia i żeby nie zwariować całkiem. I znów jest czas na wszystko, i dla dziecka, i na spacery długie, i dla siebie, i dla Ciebie nawet! Ale Ciebie nadal nie ma. Dalej nie chcesz wyjść z ukrycia. Hej, wróć do mnie! Już możesz! Już będzie lepiej, obiecuję! Tyle razem rzeczy możemy teraz zrobić! Tylko wróć! Bo bez Ciebie nie dam rady! I tęsknię...

*************

*************

PS. Pamiętacie, jak w styczniu pisałam Wam o tym, że "Mam tę moc"? (klik tutaj). Jednak czasem, jak widać, ta nasza moc, nasza energia gubi się gdzieś po drodze. Mam nadzieję, że ja mojej już nie stracę! :) I zabieram się teraz z moją mocą ostro do roboty, bo np. moje rozpoczęte fotoksiążki już ponad miesiąc nie ruszane, a wszystkie plany z marca przełożone na kwiecień. No i jeszcze tak nieśmiało zaczynam myśleć o tym, czy to nie jest przypadkiem dobra pora na zmianę pracy, na taką, która będzie mnie satysfakcjonować - na tyle, by się rano chciało z łóżka wstawać i z chęcią pędzić do roboty, a nie jak na ścięcie! :) Bo przecież - jak to powiedziała pewna znajoma mi osoba - nie tylko ta moja praca jest w Limerick!

A może to już czas na ten mój własny biznes? Może wreszcie powinnam przestać tylko o tym myśleć i zacząć robić coś w tym kierunku? Kto jest ze mną od dawna, ten wie, że interesuję się fotografią, a szczególnie fotografią dzieci (pisałam o tym w zeszłym roku - o tutaj). I uwielbiam wszystko, co ze zdjęciami związane - pstrykanie, obrabianie, tworzenie kolaży - mogłabym całe noce siedzieć i tak się bawić! No ale czemu tylko się tym bawić, a nie zamienić tego w coś, co przyniesie również korzyści materialne? A więc kolejny kurs fotograficzny mogłabym zacząć, bo strasznie to zaniedbałam, i mogłabym poszukać chętnych małych modeli do pozowania, żeby poćwiczyć też na kimś innym niż córcia. Na początek za darmochę (albo paczkę Pampersów ;) bo w końcu dopiero sie uczę. Więc może ktoś by się skusił. Jak myślicie? A może Wy się skusicie? :) Jakby co, to dajcie znać! I trzymajcie kciuki, gdy będę chodzić z nową CV :)

Oj jak dobrze, że wróciłaś moja mocy, bo tyle teraz możliwości i chęci! :) Damy radę razem! A tak przy okazji, to ja chyba średnio raz w roku tracę tą energię i zbaczam z mojej ścieżki :) Czyli skoro w tym roku już mam to zaliczone, to mam nadzieję, że teraz nic nie stanie mi na tej mojej drodze i będę mogła spokojnie dążyć do wyznaczonego celu :)

A Wam też życzę, żebyście nie zbaczali ze swojej drogi (a przynajmniej nie za często!) i nie tracili swojej mocy! Niech moc będzie z Wami! :) I ze mną też ;)

Od jakiegoś czasu nasz dom atakują wirusy. Najpierw dopadły męża, potem córcię, a na końcu mnie. Cholerny luty!!! Nie lubię być chora. Ale jeszcze bardziej nie lubię, gdy choruje moje dziecko. Wtedy każde kichnięcie, każde kaszlnięcie, każdy glut wiszący z nosa, podwyższona temperatura, czerwone oczka czy płacz w nocy powodują, że zaczynam się martwić. A już nie mówię o jakichś uderzeniach, guzach czy siniakach! I tak patrzę na to moje dziecko, gdy z czerwonego nochalka leci kolejna "bańka", a z gardełka wydobywa się męczący kaszel, i czasem paraliżuje mnie strach. Ogromny strach o moje dziecko. Strach, jakiego nigdy wcześniej nie odczuwałam w takim stopniu. I łzy pojawiają się w moich oczach. 

Powiedzcie proszę, że też tak czasem macie, bo ja już siebie zaczynam zaliczać albo do wariatek albo do przewrażliwionych matek! A może wcale nie jestem ani wariatką ani przewrażliwiona, tylko jestem po prostu matką? Taką, która martwi się o dziecko, o jego zdrowie i oddałaby wszystko - dosłownie wszystko - byle tylko dziecko było znów zdrowe, uśmiechnięte i pełne energii! I wtedy nie liczy się nic innego, ani pieniądze, ani hobby, ani wszystkie plany. Bez zdrowia nic przecież nie cieszy. A szczególnie bez zdrowia ukochanej osoby.

A może przeraża mnie to, że tak naprawdę na to zdrowie nasze i naszych bliskich nie mamy za wielkiego wpływu, i nie wiemy co przyniesie nam los? Bo przecież mimo zdrowego trybu życia, zdrowego odżywiania, uprawiania sportów, i tak może się przyplątać jakiś wirus czy inne wredniejsze cholerstwo! Dawniej jakoś zbyt często o tym nie rozmyślałam, ale odkąd jestem mamą, takie myśli raz na jakiś czas zaprzątają moją głowę. Z tego samego powodu myśli o ewentualnym drugim dziecku tak mnie przerażają - bo co będzie, jeśli nie będzie zdrowe, jeśli coś pójdzie nie tak? Ale jak już pisałam, nie mamy na to wpływu, więc czy jest sens zadręczać się takimi myślami? (no chyba że ktoś lubi się tak dręczyć) 

A ten mój strach nie pojawia się tylko podczas choroby, ale czasem nawet przy normalnych codziennych sytuacjach, gdy po prostu patrzę na córcię, jak się bawi czy jak słodko śpi. Czy to normalne u matek? I to nie tylko strach o zdrowie, ale o całą przyszłość. Przez moją głowę przebiega tysiąc myśli. Kim będzie moje dziecko? Czy da sobie radę w tym brutalnym świecie? Czy dobrze ją wychowamy? Czy będziemy w stanie dać jej wszystko co najlepsze? Czy zobaczymy jak dorasta? Co będzie jak nas zabraknie? I najgorsza z myśli - żeby tylko nic jej się nie stało! Kłębią się te myśli w głowie i wracają jak bumerang raz na jakiś czas!

A może po prostu zamiast zadawać sobie te pytania i bać się o przyszłość dziecka, trzeba cieszyć się tym, co jest tu i teraz? Nawet ostatnio pisałam o tym, żeby doceniać te wszystkie wspólne chwile (o tutaj - klik), ale wiadomo, że człowiek i tak od czasu do czasu będzie wybiegać w przyszłość, i tak będzie się martwić, i tak będzie się zadręczać. Ważne chyba, by nie robić tego zbyt często - by te nasze niepokoje nie przesłaniały nam tego "tu i teraz". No ale oczywiście łatwiej powiedzieć niż wykonać - szczególnie w sytuacjach, gdy widzisz, jak ukochana osóbka choruje.

Nie będę Was tu pytać, czy też się zamartwiacie i boicie o swoje dzieci, bo odpowiedź jest oczywista. Ale chciałabym spytać, jak sobie radzicie z tym strachem i czy często macie podobne myśli jak ja? A może jednak jestem tą przewrażliwioną wariatką?

PS. Ostatnio u mnie tak trochę nostalgicznie - ale to chyba przez to, że za długo w domu siedzimy i za mało kontaktu z żywymi ludźmi, bo praktycznie od miesiąca nigdzie się nie ruszałyśmy na miasto, tylko ciągle dom, ogródek na chwilę, no i ja do pracy - no ale najpierw auto miałam zepsute, a teraz gdy już naprawione, to znowu chorujemy! Taki los! Ale gdy tylko wszystko wróci do normy, znów będę tryskać energią i humorem - i weselszymi postami :) Mam nadzieję, że będziecie ze mną i wtedy, i że nie zraża Was czasem taki smutniejszy wpis - ale przecież takie jest właśnie życie - nie zawsze jest pięknie i różowo!

Leżę w łóżku i patrzę, jak się bawisz. Skupiona na układaniu wieży z klocków, nie widzisz z jaką miłością Cię obserwuję i jak uśmiecham się, gdy Ty się śmiejesz. Piszczysz radośnie i mówisz coś do siebie, a ja z niedowierzaniem myślę, jaka duża już jesteś. Nagle spoglądasz na mnie znad klocków, z tym swoim łobuzerskim uśmieszkiem, od którego serce się topi. Chwytasz mnie za palec i mówisz "Długie", a ja zaczynam się z Tobą kłócić, że "Krótkie". Po chwili wciskasz mi klocki do ręki, żebym teraz ja pobawiła się w Boba Budowniczego. Przez 2 minuty wspólnie budujemy jakiś nowy gatunek zwierzaka. A za moment, znudzona klockami, biegniesz do swojego pokoju po następną zabawkę. Tupot małych nóżek roznosi się po całym domu, przecinając ciszę tego poranka. Wracasz do mnie z puzzlami. Wdrapujesz się na łóżko i znów skupiasz się na chwilę na nowej zabawie. A ja mogę dalej Cię obserwować.

Wspominam z nostalgią te czasy, gdy chwytałaś mnie mocno za palec tymi swoimi małymi paluszkami i nic jeszcze nie potrafiłaś mówić. Gdy nie umiałaś wdrapywać się na łóżko. Gdy nie słyszałam jeszcze tupotu tych małych stópek. Gdy nie wiedziałaś, co to są klocki. Kiedy to było? Chyba sto lat temu! Czasem tęsknię za tymi czasami, gdy byłaś taka maleńka i bezbronna. Gdzie się podział ten mały słodki niemowlak? No gdzie??? Został tylko słodki, a z małego niemowlaka zrobiła się duża dziewczynka!

Już niedługo skończysz 2 latka, a ja wciąż nie mogę uwierzyć, jak to możliwe? Jak ten czas szybko leci? Przecież dopiero co były Twoje 1-sze urodziny! Przecież dopiero co byłaś jeszcze w moim brzuchu! Więc tym bardziej chcę teraz cieszyć się z takich właśnie zwykłych chwil i doceniać je, bo lada dzień mogą się skończyć, lada dzień będziesz dorosła i już nie przytuptasz do mojego łóżka i nie wciśniesz mi tego klocka do ręki, nie przytulisz się do mnie z rana i nie uśmiechniesz do mnie łobuzersko.

Czy ktoś mógłby zatrzymać ten szalony czas???
Nie? Nikt nie da rady?
To sama zatrzymuję.

Wyłączam telefon, nie patrzę na zegarek. Tylko wpatruję się w Ciebie moja Córeczko. Jak na najpiękniejszy obraz na świecie. Mogłabym tak patrzeć w nieskończoność. Podziwiam każdy detal, każdy szczegół, i rozpiera mnie duma, że udało mi się stworzyć coś tak wspaniałego (no w sumie to nie tylko moja zasługa ;)

Chwilo trwaj! I nie ważne, czy zastanie nas południe, czy też tata, wracając z pracy, zastanie nas w piżamach :) Niech ten ranek trwa jak najdłużej, gdy tak bawisz się na łóżku, znosisz setki zabawek i robisz istny armageddon na podłodze, a ja patrzę na Ciebie z uśmiechem i miłością. W tej chwili nie liczy się nic, tylko my. Twoja mała twarzyczka uśmiechnięta od ucha do ucha, słodkie usteczka, które codziennie mnie zaskakują nowymi słówkami, sprytne malutkie rączki, które budują wieżę aż pod sam sufit, głośne małe stópki, których tupotu wyczekuję każdego poranka, wielkie piękne oczka, w które tak uwielbiam się wpatrywać, no i ja, najszczęśliwsza mama pod słońcem. A wszystko inne może poczekać.

Czas zwolnił specjalnie dla nas...

Ale wiem, że wkrótce znowu przyspieszy.

I tylko jedna prośba ciśnie mi się na usta: Proszę Kochana Córeczko, nie doroślej mi tak szybko! Pozostań jak najdłużej moją maleńką Córeczką!

Podobno jaki Nowy Rok, taki cały rok! Na razie u mnie sprawdza się w 50 % :) W Nowy Rok pracowałam i to od rana, więc wstać trzeba było o świcie. Już się przestraszyłam, że teraz przez calutki roczek będę wstawać po 6! Ale na szczęście to akurat wróciło do normy i śpię tak długo, na ile dziecię mi pozwoli :) A pozwala czasem naprawdę długo! Za to jakoś bardziej nabrałam energii po tym Nowym Roku i chcę wiele rzeczy zrobić, tylko problem taki, że chciałabym wszystko naraz! Muszę sobie chyba wszystko rozpisać i krok po kroczku odhaczać z listy rzeczy do wykonania, zaczynając od tych najważniejszych. Plan już jest, więc teraz tylko zabierać się do roboty. 

A co nieco już zrobiłam i to bez planu. Już w drugi dzień nowego roku tak roznosiła mnie energia, że razem z Izunią ogarnęłyśmy trochę domek - kochana córcia pomogła mi zrobić pranie i pozamiatać na parterze - żebyście widzieli, jak ochoczo odsuwała zabawki i krzesła ta moja mała siłaczka i jak szybko wyciągała pranie z pralki, że nie nadążałam wieszać! :) Następnego dnia umyłyśmy razem okna, wypaćkane od tych małych paluszków - co z tego, że tylko wewnątrz, bo na polu zimno, i co z tego, że tylko w 1/3 domu, bo więcej nam się już nie chciało. Ale Izunia zasuwała z tą ścierką, że ho ho :) Fajnie mieć takiego małego pomocnika! Zrobiłyśmy też porządki na półkach i w szafkach (chociaż już teraz widzę, że to była jednak syzyfowa praca ;) Czyli czego się nie zrobiło przed świętami, można na spokojnie zrobić po świętach, co nie? I te wszystkie porządki skończone przed południem, żeby po obiadku był czas na zabawę i odpoczynek. Tylko mam nadzieję, że ta noworoczna energia nie wyparuje ze mnie już wkrótce, bo jeszcze wiele rzeczy do zrobienia i to przyjemniejszych niż sprzątanie!

A może ta energia, ta moc, to przez to, że w święta nic nie robiliśmy, tylko odpoczywaliśmy (jak to w święta - całkowite byczenie się i leniuchowanie) i teraz naładowane do pełna akumulatory? Dobrze jest tak raz na jakiś czas odpocząć od wszystkiego, przestać myśleć o problemach, porzucić na kilka(naście) dni Fejsa i bloga i oderwać się od tego całego wirtualnego świata, by móc w pełni cieszyć się tym realnym. Powiem Wam, że nawet przeszło mi przez myśl, żeby całkowicie rzucić bloga - bo ile wtedy człowiek miałby wolnego czasu! Serial bym obejrzała w nocy zamiast w klawiaturę stukać, albo książkę - inną niż bajki i wierszyki - bym poczytała. Zamiast wrzucać fotki na Insta czy Fejsa, mogłabym wreszcie porobić fotoalbumy, bo jak kiedyś komp mi pieprznie, to nic mi nie zostanie! Zamiast czytać i komentować, do męża bym się częściej przytuliła. Albo poświęciłabym się bardziej innej pasji, takiej na której można przynajmniej coś zarobić w przyszłości - o taka fotografia na przykład, którą ostatnio bardzo zaniedbałam. Tyle fajnych rzeczy zamiast blogowania!

No ale...

Przez ten okres świąteczny bez bloga i neta było fajnie i relaksująco, ale jednak czegoś mi brakowało - takiego czegoś tylko mojego, gdzie mogę te wszystkie myśli wylać, gdzie mogę się nimi podzielić i gdzie mogę "pogadać" z innymi takimi jak ja. Chyba już się uzależniłam od tego blogowania i jakoś smutno byłoby mi tracić to wszystko, co przez ponad rok robiłam, i tych wszystkich ludzi, których poznałam w wirtualnym świecie. Bo blog to nie tylko teksty, ale i ta cała otoczka - i choć zajmuje dużo czasu (a noce zawsze są zbyt krótkie), to uwielbiam właśnie tą całą otoczkę, a zaglądanie do innych blogów, komentowanie, dzielenie się zdjęciami czy tworzenie tekstów sprawiają, że każdy dzień różni się od poprzedniego - a jest to niezbędna sprawa, aby młodą matkę siedzącą w domu z dzieckiem utrzymać w zdrowiu psychicznym :) Tak więc nie rzucam Cię blogu! Tylko raczej jeszcze mniej mnie tu będzie w najbliższych miesiącach czy dopóki nie zrealizuję ważniejszych planów - no chyba że ktoś w końcu stworzy ten czasorozciągacz ;) Ale mam nadzieję, że mimo to nie zapomnicie o mnie i nadal będziecie do mnie wpadać, gdy już coś nabazgrzę nowego :)

A te wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, potrzebują tylko dobrego zaplanowania. I póki jeszcze mam tę moc w sobie, zabieram się do roboty! Porządki już były, więc teraz czas nadrobić zaległości w zdjęciach i wydać trochę kasy, żeby te fotki ładniej się prezentowały niż na ekranie komputera. O matko! A tych zdjęć tyle, że szok! Odkąd Izka jest z nami, to wszystkiego więcej z 50 razy! Też tak macie? :) A jeszcze chcielibyśmy w najbliższym czasie na urlopik wreszcie pojechać, by wygrzać się gdzieś w słoneczku - więc przydałoby się już rozglądnąć za jakimiś tanimi ofertami. No i pomału trzeba zacząć myśleć o 2-gich urodzinach Izuni, żeby nie było tak jak rok temu - wszystko na ostatnią chwilę! A tu za moment jeszcze Walentynki, więc też coś by się przydało wykombinować fajnego. I jeszcze kolejny kursik z fotografii przydałoby się rozpocząć! I wreszcie można by było pomyśleć na serio o wykorzystaniu tych umiejętności z kursów, by dorobić parę euro do domowego budżetu. I jeszcze to, i jeszcze tamto! No uzbiera się tych rzeczy sporo! Ale spokojnie, wyluzuj matka - Izka pożyczy Ci kartkę i kredki i zaraz sobie to wszystko rozpiszesz i rozplanujesz :) I wtedy można działać!

Skoro Nowy Rok zaczęłam tak pracowicie, to obym przez cały rok miała siłę i ochotę na realizację tych wszystkich moich planów! Wam też życzę, żeby Wasze plany doczekały się realizacji, a Wasze noworoczne postanowienia się spełniły. Szczęśliwego Nowego Roku! I żebyśmy wszyscy mieli w tym roku tę moc :)

Miałam dziś pisać o czymś innym, o czymś bardziej związanym z grudniem i świętami, ale wczorajszy wieczór pokrzyżował mi te moje dzisiejsze plany. A cóż się takiego wydarzyło wczorajszego wieczoru, że tak bardzo chcę o tym napisać, że aż całe plany idą w odstawkę? Przede wszystkim pojawiło się wczoraj wiele emocji - długie wahanie, podjęta decyzja, a potem śmiech i łzy, przygnębienie i żal na końcu, że ten wieczór dobiegł już końca i drugiego takiego nie będzie (a przynajmniej takiego samego). A temu wszystkiemu winien jest film "Przeminęło z wiatrem", którego chyba nie muszę nikomu streszczać - jeśli ktoś jakimś cudem jeszcze nie oglądał, to z pewnością chociaż o nim słyszał. Nie na darmo nazywają ten film arcydziełem wszech czasów czy "największym osiągnięciem w historii hollywoodzkiego kina". I ja się z tym całkowicie zgadzam! Po prostu uwielbiam ten film!

Powiecie pewnie, że widzieliście go już ze 100 razy? Ja też! Ale wczoraj po raz 1-szy na dużym ekranie - i nie chodzi bynajmniej o telewizor 100-calowy ;) W kinie to jest dopiero oglądanie! I 1-szy raz oglądałam go w wersji oryginalnej, bez lektora czy napisów. Nie wiem, czy w Polsce zrobili kiedyś taki pokaz "staroci" w kinie. Tutaj w Limerick zorganizował to Millennium Theatre, a ja zrobiłam sobie taki prezent na Mikołaja - choć do samego końca wahałam się, czy iść (bo przecież widziałam już to ze 100 razy :) Ale nie żałuję. Naprawdę warto było obejrzeć to arcydzieło ten 101-szy raz, bo to całkiem inne doświadczenie niż oglądanie w domu - a zresztą sami dobrze wiecie, jak to jest w kinie - wielki ekran, głośna muzyka otaczająca nas ze wszystkich stron, wszystko większe i głośniejsze, więc i emocje są głębsze, bardziej wszystko przeżywamy, a poza tym nic nas nie rozprasza. A już szczególnie inne doświadczenie jest wtedy, gdy się ma małe dziecko w domu, które a to zapłacze podczas seansu, a to się całkiem obudzi i już po seansie, albo tak późno chodzi spać, że 4-godzinny film do rana by się oglądało. Tak więc film ten na dużym ekranie zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Naprawdę wielkie WOW! A jedna pani podczas seansu tak się głośno śmiała (bo jest tam też wiele zabawnych scen, głównie śmieszy zachowanie Scarlett), że aż się zaczęłam zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem na planie jakiegoś sitcomu! :) A w przerwie częstowali grzanym winkiem i ciastkiem. No fajny klimacik w tym kinie!

Ale wracając do filmu, zastanawia mnie wciąż jedno - co takiego jest w tym filmie? Czemu uwielbiam tak bardzo coś, co mnie tak strasznie przygnębia? Czemu łzy za każdym razem leją się już od połowy 2-giej części, mimo że film znam na pamięć? Czy to gra aktorów tak na mnie działa? Wspaniała muzyka? A może melodramatyczna historia Scarlett i Rhetta tak mnie wzrusza? A może to sentyment z dzieciństwa do tego filmu - gdy kupiliśmy nasze 1-sze video, to był właśnie 1-szy film z wypożyczalni kaset i cała rodzinka zasiadła przed telewizorem i oglądała - pamiętam, że odbierało wtedy na czarno-biało, bo chyba coś źle podłączyliśmy i zapamiętałam scenę z początku filmu, gdy Scarlett w białej sukni biegnie po ogrodzie. 

A może to postać Scarlett tak mi imponuje? Dla niektórych to podstępna żmija, a dla innych silna kobieta, która się nie podda choćby nie wiem co. Może i jest podstępną intrygantką i egoistką, ale nie da się jej nie lubić czy chociażby nie podziwiać. I szkoda mi jej, bo naprawdę nieszczęście za nieszczęściem ją spotyka i to nie zawsze z jej winy. Szczególnie ta 2-ga połowa 2-giej części filmu jest bardzo przygnębiająca. Dlatego zawsze wyglądam jak panda po obejrzeniu tego filmu (pamiętajcie więc, by przed seansem zmyć make-up albo użyć wodoodpornego tuszu :) Na szczęście ostatnia scena jest już pełna optymizmu i nadziei, i wywołuje uśmiech na twarzy mokrej od łez. W podobnej scenie na końcu 1-szej części Scarlett także podnosi się po upadku i widzimy później, jak walczy o swoje. Więc w finałowej scenie (UWAGA! SPOILER! - dla tych, co jednak jeszcze nie oglądali), gdy mówi, że odzyska Rhetta, to wierzymy, że tak będzie. Widzimy w jej oczach nadzieję i determinację, i siłę kobiety, która wreszcie odkryła, co tak naprawdę chce (a raczej kogo chce) i która przestała wreszcie wzdychać do Ashleya (bo ileż można? :) 

Chyba właśnie ta finałowa scena działa na mnie tak magnetyzująco, że ciągle chcę wracać do tego filmu, ciągle chcę to przeżywać i płakać na nowo. Dziwna jestem jakaś ;) Ale ten finał podnosi mnie na duchu i przynosi nadzieję, bo skoro Scarlett po tylu upadkach nadal ma siłę, by walczyć, to my  - kobiety współczesne też damy radę po mniejszych czy większych upadkach podnieść się i znaleźć w sobie tą siłę i nadzieję :)

A propo końcówki filmu, wiedzieliście, że nakręcono dwie wersje zakończenia? I bynajmniej w tej 2-giej Rhett nie wraca do Scarlett i nie żyją długo i szczęśliwie, bo to byłoby za proste, za nudne. Chodzi o ostatnie słowa Rhetta do Scarlett - gdy odchodził i ona spytała, co ma teraz zrobić, on odrzekł: "Frankly, my dear, I don't give a damn", czyli "Szczerze mówiąc, moja droga, gówno mnie to obchodzi". Wówczas w Hollywood obowiązywała cenzura i słowo "a damn" nie mogło być użyte w dialogach filmowych. Więc nakręcono na wszelki wypadek 2-gą wersję, gdzie Rhett mówi: "I just don't care", czyli "Nie obchodzi mnie to". Jednak w końcu zgodzili się na użycie tego "gówna" - i całe szczęście, bo tylko tak mógł powiedzieć Rhett!

Inną ciekawostką jest to, że aktorka grająca Melanię - Olivia de Havilland - wciąż żyje i w tym roku skończyła 100 lat!

Wracając z kina do domu, wciąż miałam wilgotne oczy. No ale beksa ze mnie! Ale jestem romantyczką i po prostu kocham ten film! I gdyby kiedyś znów pojawił się w kinie, to 1-sza tam polecę, chociażbym miała sama w kinie siedzieć! Bo dla mnie ten film nigdy nie przeminie z wiatrem!

A Wy oglądaliście film? A może czytaliście książkę? Jakie wrażenia za każdym razem? Czy chociaż jedna osoba czuje tak jak ja? Czy tylko ja jestem taką emocjonalną dziwaczką? :) Jeśli nie oglądaliście, to koniecznie to zróbcie! A jeśli nie pamiętacie już, kiedy ostatnio widzieliście ten film, to może właśnie teraz jest odpowiedni moment na powtórkę? Warto raz na jakiś czas odświeżyć sobie ten piękny film i powzruszać się co nieco. Więc szykujcie chusteczki, wodoodporne tusze, uśpijcie dzieciaczki, wyłączcie telefony i delektujcie się seansem! A może kiedyś i Wam uda się zobaczyć "Przeminęło z wiatrem" na dużym ekranie. Chyba że ktoś już miał taką przyjemność jak ja :)

A kiedy pojawi się post świąteczny, który miał się pojawić dzisiaj? Najpierw muszę ochłonąć co nieco po takiej dawce emocjonalnej, więc "Pomyślę o tym jutro! Bądź co bądź, jutro też jest dzień!" :)

A na koniec mam dla Was zwiastun na zachętę :)

Jakiś czas temu zarzekałam się, że nie chcę, że nie wrócę, że tęsknić będę za bardzo i że po co mi to, skoro dobrze mi tak jak jest (zobaczcie tutaj - "Stęskniłam się za moim dzieckiem!"). Ale czasem sytuacja zmusza nas do zmian i robimy to, czego za bardzo robić nie chcemy. Tak więc matka do pracy wróciła, chociaż najchętniej to by z dzieciątkiem swym non stop "siedziała". No ale kiedyś do pracy wypadało wrócić, bo urlop macierzyński skończył się tak daaaaawno temu, że nawet kurz już po nim zdążył opaść. Bo za co niby taka matka miała pieluchy kupować? W sklepie za darmo nie rozdają przecież!

Mam problem! Moje dziecko rośnie! A wraz z tym staje się coraz mądrzejsze, sprytniejsze. Oczywiście to nie jest problem - cieszy mnie, że dziecko tak dobrze się rozwija. Problemem jest to, co taki mały spryciarz może wymyślić. Problemem są sytuacje wynikające z tego sprytu.

fot. urodaizdrowie.pl

Urodziny, goście, święta, wiosna, która ciągle przychodzi, by zaraz odejść... To wszystko naraz sprawiło, że ostatnio ogarnęło mnie totalne lenistwo i zmęczenie, nic się nie chce robić, najchętniej cały dzień bym w łóżku leżała i nie wyściubiała nosa spod kołdry. Niestety moje dziecię nie pozwala mi na takie leniuchowanie, więc tyłek trzeba ruszyć i przez dzień jakoś trzeba funkcjonować. A tu chęci na nic nie ma. Chyba mówią na to "wiosenne przesilenie" czy "wiosenna chandra". A czy Was też czasem łapie to dziadostwo?

fot. papilot.pl

Zawsze chciałam mieć liczną rodzinę. Może nie od razu całą drużynę piłkarską, ale tak 2 + 2 to w sam raz (no może jeszcze + 1 w postaci jakiegoś zwierzaka). Na razie jest 2 + 1 i od jakiegoś już czasu nachodzą mnie myśli, czy to już czas na drugie dziecko. Wiadomo, że niekiedy pojawiają się też myśli, czy w ogóle decydować się na kolejne maleństwo, szczególnie że wiek już nie za młody. Ale sama mam rodzeństwo i wiem, jak to fajnie mieć siostrę czy brata i spędzać z nimi czas, dzielić się sekretami czy bawić w dzieciństwie lalkami Barbie czy plasteliną :) I nie chciałabym odbierać tego mojej córce. 

Ostatnio czuję, że dzień jest za krótki i noc za szybko nadchodzi. Kilka miesięcy temu też tak się czułam (klik tutaj), z tym że wtedy dni były zwariowane i czasu brakowało, a teraz nawet nocy mi brakuje. Już nie pamiętam, kiedy ostatnio poszłam spać o 23 czy o północy - zawsze zastaje mnie 2-ga w nocy. A rankiem leżę nieprzytomna, dopóki ciągnięcie za włosy i ucieczka na drugi koniec łóżka małej pupci bez pieluchy, nie zmotywują mnie do ruszenia własnego tyłka. 

Każdemu zdarza się czasem zabłądzić... Nie wiemy, co zrobić ze swoim życiem, w którą stronę iść. Ja pomału wracam na właściwe tory (a przynajmniej mam taką nadzieję :)

Jak to jest z tą żoną idealną? Czy taka żona może być naprawdę szczęśliwa? Czy zawsze wszystko jej się chce robić i na wszystko ma czas i ochotę? I czy w ogóle istnieją takie żony? Jak myślicie?

Na pewno już niejeden raz jakiś film poruszył Was do głębi. Ja ostatnio nie oglądam tak wielu filmów jak za czasów, gdy byliśmy tylko we dwoje. Ale kilka dni temu udało nam się z mężem obejrzeć w telewizji wspaniały film "Choć goni nas czas" ("The Bucket List"). I to nieprzerwanie jednym ciągiem, bo niekiedy przecież z dzieckiem jest tak, że zaczynasz film jednego dnia, a kończysz drugiego. 

Witajcie w Nowym Roku 2016! Skoro nadszedł już nowy, czas pożegnać ten stary rok, a najlepiej zrobić to, podsumowując co takiego ważnego się wtedy wydarzyło. Nigdy nie robiłam takich podsumowań, ale rok 2015 zasłużył sobie na to, gdyż z całą pewnością jest jak do tej pory najwspanialszym, najbardziej zwariowanym i najbardziej pamiętnym rokiem w naszym życiu (a czekają nas na pewno kolejne takie lata :)