Wiedziałam. Ja wiedziałam, że tak będzie. Kłody pod nogami. Ciągle. Czemu nie może być choć raz z górki? Czemu zawsze jest pod górę? Ja chcę tylko robić zdjęcia przecież! A tu wciąż coś przeszkadza i ciągle muszę to odkładać! Wydaje mi się, że nigdy nie rozpocznę tego mojego foto biznesiku! Wydaje mi się, że już zawsze w tym moim studio będzie mi pozował tylko ten pluszowy miś!

Może ktoś z Was zauważył, że ostatnio to jakbym zniknęła. Cisza na blogu, cisza na Fejsie, cisza na Insta. Nigdzie mnie nie ma od prawie 2 tygodni! Na blogu czy Fejsie to może tak bardzo nie dziwić, ale na moim ulubionym Insta tak długo mnie nie ma??? To chyba coś musi być nie tak! 

Gdyby ktoś się mnie dziś spytał, jak spędziłam ostatni weekend, mogłabym tak odpowiedzieć:

Calutki weekend w domku, w łóżku..., z mężem (ho ho ho, to się musiało dziać!  - pewnie pomyślicie - ale poczekajcie na resztę), ... z dzieckiem (no to raczej nic się dziać nie mogło), ... z gorączką (no to już w ogóle nie brzmi romantycznie), w otoczeniu syropów, chusteczek, kaszlu, marudzenia i wirusów. Tak, ten miniony weekend był naprawdę udany ;)

Cholerne wirusy! Walają się wszędzie i odejść nie chcą już drugi tydzień! Najpierw dziecko, potem poległ tatuś, a mamusia rozłożyła się tuż przed weekendem. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak dużo czasu spędziłam w łóżku! Żeby iść spać z dzieciem o 17 i wstać następnego dnia o 11? Oczywiście połamana jak drzewo po tornado, bo kogo by nie bolały plecy od tylu godzin leżenia? Nie pamiętam też, żeby aż tak długo trzymała nas choroba. Zwykle dzieć chorował kilka dni, góra tydzień. Ja to ze 2-3 dni i już byłam zdrowa i pełna energii. A tu minęły prawie 2 tyg. i dopiero teraz widać koniec. Ech szaleją te wirusy i szaleją! I gdzie nie spojrzę, tam wszyscy chorują!

A miałam tyle planów na zeszły tydzień i na ten. Miałam przyszykować wszystko w moim domowym studio, miałam wyprasować tła fotograficzne, miałam znaleźć najlepszy print shop i wydrukować duże zdjęcia na ścianę do mojego studia, miałam dokupić różne gadżety do sesji, miałam pobawić się lampami, by znaleźć ich idealne ustawienia, miałam zrobić stronę z foto na Fejsie, miałam zrobić wizytówki, miałam zrobić to i tamto, a tu nic nie zrobiłam! Dosłownie nic! O sorki, jedno udało mi się zrobić w przypływie energii - opróżnić szafkę z kuchni i przenieść ją do studia, gdzie teraz czeka pusta na owe gadżety. I tyle! I to nie to, że nie miałam czasu, bo miałam go aż za wiele, szczególnie że mąż też był w domu przez te kilka dni (też chory oczywiście). Ale po prostu nie chciało mi się! Nie miałam sił, energii, chęci do niczego. Sami wiecie jak to jest, gdy się jest chorym i jedyne na co ma się ochotę, to łóżko, kocyk i gorąca herbatka. Normalnie byłoby z tym ciężko, ale że cała rodzinka chora i wszyscy mieliśmy na to ochotę, to żal było nie skorzystać :) No więc przez kilka dni było to łóżko, ten kocyk i ta herbatka i nic innego nie zrobiłam - i teraz mnie goni. Bo już sesje mam zarezerwowane na następny tydzień. Miałam już kilka chętnych na ten tydzień - właśnie dziś miałam mieć pierwszego dziecięcego klienta - ale musiałam odwołać wszystkie sesje na ten tydzień. Mam nadzieję, że nie będę musiała odwoływać na ten następny! Ale jakby co, to wierzę że Dziewczyny zrozumieją, bo jednak zdrowie najważniejsze.

Może za szybko chciałam z tym wystartować, może powinnam najpierw wszystko na spokojnie skończyć i dopiero potem brać się za sesje? Przecież nie ma pośpiechu, sesje nie uciekną. Chyba za bardzo się podjarałam, gdy po moim ogłoszeniu na jednej z grup Fejsa, że będę robić tanie sesje na początek, zainteresowało się więcej osób niż sądziłam - i wiele z tych osób już zaczęła umawiać się na sesje. Chyba rzeczywiście chciałam za dużo, za szybko i wszystko naraz! Ale spokojnie, małymi kroczkami do przodu! Nie od razu Rzym zbudowano przecież! Muszę więc najpierw wszystko ogarnąć, tak jak zamierzałam to zrobić 2 tygodnie temu, i wystartuję z tym moim biznesem, gdy będę już w pełni gotowa. Bez pośpiechu. Przecież kto naprawdę chce sesje, ten poczeka te kilka tygodni, prawda? 

Taki mam plan. Oby tylko znów coś nie wyskoczyło! Jakaś nowa kłoda rzucona pod nogi!

A Wam Kochani życzę zdrówka, bo bez tego to marnie jest! I trzymajcie się z dala od tych cholernych wirusów! ZDRÓWECZKA!

Długo się zastanawiałam, czy napisać tego posta, bo wszyscy jeszcze w świątecznych nastrojach, a ja tu z takim antyświątecznym postem wyskakuję. Ale te myśli krążyły w mojej głowie już od kilku tygodni, a teraz - po świętach - to już ze zdwojoną siłą urządzają tam szaleńczą imprezę, nie pozwalając mi się skupić na niczym innym. Więc postanowiłam wyrzucić te myśli z siebie, bo nic dobrego nie wyniknie z trzymania ich w sobie, a tylko mogą człowieka udusić albo człowiek może zwariować od natłoku tych myśli. A może ktoś z Was czuje akurat tak samo jak ja, więc nie będzie się czuł taki osamotniony z tymi myślami. Ale wystarczy już tego przydługiego wstępu!

Jakież więc to myśli tak zaprzątają moją głowę i dlaczego nie czułam świąt w te święta?

Zaczęło się na początku grudnia, gdy zobaczyłam w pracy mój świąteczny grafik. No i już oszalałam - ale nie ze szczęścia oczywiście! Dobrze że wcześniej poprosiłam o wolną Wigilię - bo inaczej calutkie święta spędziłabym w tym cholernym miejscu! Żeby było jeszcze "zabawniej", mój mąż też pracował w święta - on na rano, a ja na popołudnie. Więc wyobraźcie sobie takie święta, że pół dnia spędzasz w domu sama z dzieckiem, a drugie pół w pracy! I drugi dzień świąt oczywiście tak samo! No sama przyjemność, co nie? Przez to zupełnie nie miałam ochoty na wielkie przygotowania, wielkie wypieki i w ogóle na całe te święta! Bo po co to wszystko, skoro święta nie różniły się niczym od zwykłego dnia? I nawet czasu nie było, by cieszyć się tymi świętami! Nie było czasu, by pobyć ze sobą bez pośpiechu! Ani by zjeść te wszystkie potrawy (dlatego też nawet nie szykowaliśmy zbyt wiele).

Dobrze chociaż, że Wigilię spędziliśmy wspólnie - ale wiecie sami jak to jest w Wigilię - pośpiech, gotowanie, te wszystkie przygotowania, które zajmują jednak sporo czasu, szczególnie gdy jedna osoba zajmuje się dzieckiem, a druga ma wszystko inne na głowie. I tak dopiero ok 19 mieliśmy wigilijny obiad. I gdy wreszcie można się zrelaksować, odpocząć, to już jest noc i razem z dzieckiem idziesz spać, bo następnego dnia mąż na rano do pracy jedzie, a Ty też chcesz się trochę wyspać, bo jutro przecież nie będziesz leżeć do góry brzuchem, tylko w pracy zapieprzać. I tyle z tych naszych wspólnych świąt! W Boże Narodzenie i drugi dzień tylko się z mężem w drzwiach minęliśmy. Więc co to za święta? Jakby świąt nie było w ogóle!

Tak spojrzałam na ten miniony rok i widzę, że cały był taki antyświąteczny! Pracowałam w Nowy Rok (na rano oczywiście), w Wielkanoc i całe Boże Narodzenie. Oprócz tego prawie każdą niedzielę, prawie każdy weekend. I tak jak zapewne większość z Was czeka na weekend, by pobyć razem z rodziną, ja nie czekam na weekend w ogóle, bo dla mnie weekend to tylko praca i mijanie się z mężem w drzwiach, a pobyć wspólnie we trójkę to rzadkość, i nigdy nie wiadomo w który dzień się trafi. A jak jest ze świętami? - 2 razy w roku czekasz na te kilka dni, by wreszcie odpocząć z ukochanymi przy boku. A tu dupa za przeproszeniem! Nie dość że jesteś z dala od rodziny w Polsce i nie spędzasz świąt z nimi, to jeszcze przez tą cholerną pracę nie możesz spędzić świąt z ukochanymi, których masz tu blisko! No bez jaj! Co to za życie?

I tak sobie myślę, czy świat by się zawalił, gdyby moja firma zamknęła drzwi choć na jeden dzień? Przecież to nie jest szpital czy ostry dyżur, tylko stacja benzynowa do cholery! Czy nie mogą zrobić takiego prezentu dla pracowników i zamknąć w święta? Czy w każde święta musi być wyliczanka, kto będzie pracował rano, kto popołudniu, a kto w drugi dzień? Czy nie walczy się o to, by niedziele były wolne od pracy tam gdzie nie jest to konieczne? A co ze świętami? Czy naprawdę niektórzy ludzie nie mogą sobie kupić papierosów i coli PRZED świętami na zapas? Nie da się wziąć paliwa PRZED świętami? Czy to naprawdę niewykonalne??? Czy serio muszą to robić akurat w Boże Narodzenie, jeżdżąc po sklepach i szukając tego otwartego? No chyba jednak świat by się nie zawalił, gdyby zrobili to wszystko PRZED świętami! To po cholerę stoją przed świętami w tych kilkunastometrowych kolejkach po zakupy, z wypchanymi po brzegi wózkami? I zamiast w święta siedzieć z bliskimi i cieszyć się wspólnymi chwilami, to oni po fajki jadą, i po colę, i po wodę! A może by tak pomyśleli wcześniej, że takim zachowaniem rujnują komuś święta! I to nie tylko mnie, ale i setkom takim jak ja, którzy w święta muszą pracować! Bo ja bym z wielką chęcią posiedziała z rodzinką w domku zamiast podawać im fajki i chipsy!

Ufff, wyrzuciłam to z siebie. Lepiej mi.

Ale może to wszystko ma jakiś cel, może to wszystko ma mi dać kopa do działania i do powiedzenia wreszcie tej cholernej pracy "Żegnaj"? Bo co to za praca, która nie cieszy, do której jedziesz jak na ścięcie, w której nie ma żadnego awansu, żadnych podwyżek czy bonusów, która nie przejmuje się pracownikami i tylko kasa się dla nich liczy? Chociaż nie - jakiś tam awans był - jak zaczynałam kilka lat temu pracę, to pytałam klientów "Masło czy majonez?", no a teraz pytam "Kawa czy herbata?" - więc jak widać, awans przeogromny! ;) Tyle fajnie, że moi współpracownicy są świetni, ale każdy narzeka na tą pracę tak jak ja. A jeden z moich "współwięźniów", na pytanie czemu nie poszuka czegoś innego, odpowiedział, że "wszędzie jest to samo gówno, ale tu przynajmniej zna to gówno". Ale może gdzie indziej nie jest tak tragicznie, co? Przecież gdzieś musi być lepiej! A jak nie, to może powinnam w 100% poświęcić się fotografii? Bo chyba nie ma jak swoje własne gówno ;)

Tak czy inaczej, w tym nowym roku czeka mnie kilka ważnych decyzji. I mam kilka postanowień. Rozkręcić swój biznesik fotograficzny. Znaleźć lepszą pracę. I już nigdy nie pracować w żadne święta! Zobaczymy czy się uda!

Dobra, trochę sobie ponarzekałam, wyrzuciłam to wszystko z siebie, to teraz można z czystymi myślami wkraczać w nowy rok i sprawiać, by te moje postanowienia się ziściły! Tego sobie życzę na ten nowy rok!

A Wam Kochani też życzę, by ten nowy rok był lepszy i by spełniły się Wasze marzenia, postanowienia i życzenia, te małe i te duże. I byście nie bali się ich realizować, bo przecież życie jest zbyt krótkie, by tylko marzyć o tym, co można mieć czy zmienić w swoim życiu! Ja dostałam kopa w te święta, których w ogóle nie odczułam (ale za to kopa poczułam :) - obyście Wy też dostali swojego kopa, jeśli go mocno potrzebujecie! I obyście nigdy nie musieli pracować w święta!

fot. polki.pl

No nie wyrabiam, mówię Wam! Ostatnio to z niczym nie mogę się wyrobić! Brakuje mi czasu, goni mnie wszystko, a przez to jestem coraz bardziej nerwowa i niecierpliwa. Wszystko mnie drażni no!

Myślałam że dam radę wszystko pogodzić, ale okazało się, że praca, dom, dziecko, blog i jeszcze kurs foto to za dużo. Szczególnie że dzieć mój zdecydował się nie drzemać już w ciągu dnia, więc ten mój godzinny czy 2-godzinny przerywnik około południa przeszedł do historii. Czasem jej się zdarzy zdrzemnąć, ale to zwykle w aucie, jak gdzieś jedziemy, więc wtedy i tak niczego dla siebie nie mogę zrobić (no może poza myśleniem w ciszy i spokoju). 

Ostatnio dzieć w konia mnie zrobił, bo ok południa słyszę "Mamusia, lulu, na gólę!". No to ok, dobra, chodźmy na tą górę, skoro chcesz - a nuż się uda i będzie godzinka luzu, tylko dla mnie? Położyła się na naszym łóżku (bo od jakiegoś czasu to tylko u nas zasypia). A ja obok niej. No i mnie się zdrzemnęło, a ona po 2 minutach leżenia nabrała nowej energii - i już po lulu, i już roznosi cały pokój. Za to ja bardziej wymęczona i do nocy już tylko ziewałam (i nawet kawa nie pomogła).

A pamiętacie jak kilka m-cy temu opisywałam Wam, jak wygląda mój dzień? (o tutaj jakby co) Już wtedy tego czasu dla siebie nie było za wiele, a teraz to już jest masakra totalna! Przez dzień z dzieciem nie mam szans nawet odpalić komputer (kiedyś spróbowałam i od razu było histeryczne "Mamusia wyłączy komputel!"). Więc teraz czekam do tej godz. 22, gdy mały urwis padnie ze zmęczenia - no ale ja też przeważnie już wtedy padam i oczy mi się zamykają. Niekiedy drzemię przed ekranem do 1 w nocy, czytając po raz setny tą samą linijkę z kursu foto. A jak idę do pracy, to wracam ok 22.30 i jeszcze później tą moją drzemkę przed ptopem zaczynam! No nie ma sensu się tak męczyć po nocach, bo nie dość, że nic nie zrobię, to jeszcze niewyspana jestem. I zbierają się zaległości, bo dzień za dniem tak leci, a ja z niczym do przodu się nie posuwam. I tak już np. 4 zadania domowe z kursu foto mam zaległe. A nie mówię już o innych rzeczach, które chciałam zrobić, a ciągle je przekładam. 

Z blogiem zwolniłam tak, że już wolniej się nie da, ale nadal nie chcę całkiem z niego rezygnować, bo lubię pisać. Tylko szkoda mi, że nie mogę pisać tak dużo i często jak bym chciała. A tego posta piszę na karteczkach w pracy, pomiędzy klientami (ciiiiiiii! tylko nie mówcie mojemu szefowi ;) Bo tylko wtedy mam troszkę czasu za dnia i spokój taki, bo nikt mnie nie ciągnie za rękę i nie jęczy do ucha, a i w głowie wtedy jeszcze myśli jakieś krążą - nie to co po nocach, gdy w głowie już pustka i oczy się zamykają. 

Z pracą niestety zwolnić się nie dało, a raczej nawet przyspieszyło tam, bo znów więcej dni dostawałam przez cały m-c. Tak to jest, gdy ktoś jedzie na urlop - inni muszą tyrać więcej. I tak się to wszystko zgromadziło naraz - więcej pracy, brak drzemek dziecia, a jeszcze pogoda do bani, prawie cały czerwiec pochmurny i deszczowy, więc można doła dostać. A lipiec też nie zachwyca! Czasu mniej, człowiek zmęczony i senny, to jak ma się z czymkolwiek wyrobić?

Zobaczymy czy coś się zmieni, jak dzieć do przedszkola pójdzie - bo już za tydzień zaczyna "edukację". Czy tego czasu dla siebie przybędzie? Czy po prostu zamiast siedzenia po nocach teraz będą 2 godziny w ciągu dnia wolne - bo na razie tylko na 3 godziny dziennie chcemy ją posłać. No zobaczymy. 

I tak mi się przypomniał mój post z zeszłego roku o organizacji czasu (o tutaj klikajcie jakbyście też chcieli go sobie przypomnieć) - czas leci, a wciąż te same problemy nierozwiązane, bo jakoś nikt jeszcze tego zatrzymywacza czasu nie wynalazł! I tak czytam te moje rady i nawet one teraz nie pomagają - bo mimo że planuję, robię listę rzeczy do zrobienia, i tak połowy nie udaje mi się wykreślić i przechodzą na następny tydzień/miesiąc. Fejsa udało mi się ograniczyć, ale za to uzależniłam się od Insta (choć to mniejsze zło :) Co do spania - a raczej ograniczenia snu - to chyba wkroczyłam w ten wiek, że już do 2 w nocy nie wytrzymuję i jeśli nie pośpię z 8 godzin, to wyglądam i czuję się jak siedem nieszczęść - a więc ta opcja od razu odpada. Jeszcze nadzieją było dla mnie zostawienie dziecia z tatą i ukrycie się gdzieś w samotności - no ale to też rzadko możliwe, bo albo się mijamy w drzwiach w drodze do/z pracy albo mąż wraca tak późno, że już nie mam przed kim się chować, bo ten ktoś już śpi. W zeszłym roku było łatwiej i te rady zdawały egzamin, bo nie pracowałam. Teraz trochę żałuję, że przerwałam rok temu mój kurs foto i dopiero w tym roku ruszyłam z nim dalej - bo już bym go dawno skończyła, a teraz jak chcę skończyć jak najszybciej, to czasu brakuje!

Przepraszam, że tak Wam narzekam, ale jak nie Wam, to komu? :) Lepiej sobie ponarzekać, wyżalić się trochę, a nuż ktoś z Was posłuży jakąś dobrą radą? No powiedzcie mi Kochani, jak Wy się z tym całym bajzlem wyrabiacie? Jaki macie patent? A może też nie wyrabiacie?

Jakiś czas temu zarzekałam się, że nie chcę, że nie wrócę, że tęsknić będę za bardzo i że po co mi to, skoro dobrze mi tak jak jest (zobaczcie tutaj - "Stęskniłam się za moim dzieckiem!"). Ale czasem sytuacja zmusza nas do zmian i robimy to, czego za bardzo robić nie chcemy. Tak więc matka do pracy wróciła, chociaż najchętniej to by z dzieciątkiem swym non stop "siedziała". No ale kiedyś do pracy wypadało wrócić, bo urlop macierzyński skończył się tak daaaaawno temu, że nawet kurz już po nim zdążył opaść. Bo za co niby taka matka miała pieluchy kupować? W sklepie za darmo nie rozdają przecież!

fot. Shutterstock

Zdarzyło Wam się kiedyś, że miałyście wszystkiego dość? Chciałyście trzaskać drzwiami, tłuc talerzami, drzeć się wniebogłosy, ryczeć do poduszki albo uciec jak najdalej? Na pewno nie raz! Każda z nas czasem wychodzi z siebie i traci cierpliwość - w końcu matka też jest tylko człowiekiem! Najlepiej wtedy ponarzekać sobie głośno - gorzej gdy nie ma chętnych do słuchania :) No to jedziemy z tym narzekaniem! :)