Idealny dzień. Idealna niedziela. Od samego świtu aż po ciemną noc. Tak w skrócie mogłabym opisać ostatnią niedzielę. Ale co to znaczy "idealny"? Czy może wygrałam w lotka i wyjechałam do jakiegoś egzotycznego miejsca? Nie. To może byłam w wykwintnej restauracji i jadłam dania nie z tej ziemi? Nie. A może szalałam po sklepach z kartą kredytową bez limitu? Też nie :) Dla każdego słowo "idealny" będzie miało inne znaczenie. Co więc znaczy dla mnie? Po prostu - taki zwykły dzień spędzony z najbliższymi - i wszystkie drobne szczegóły, dzięki którym ten dzień zmienił się ze zwykłego w idealny. 

Może nie jestem oryginalna, ale naprawdę czasem niewiele potrzeba do szczęścia - często to szczęście jest dosłownie na wyciągnięcie ręki i wystarczy tylko po nie sięgnąć. Szkoda tylko, że tak często o tym zapominamy albo nie dostrzegamy tego szczęścia obok nas. W natłoku codziennych obowiązków, spraw do załatwienia, w ciągłej pogoni za czymś lepszym, często się zatracamy, gubimy to co ważne. A wystarczy na chwilę przystanąć i rozejrzeć się wokół, żeby dostrzec, że to co mamy, to już jest coś idealnego.

Podam Wam mój przepis na to szczęście i na ten idealny dzień:

Często nie wiesz, że właśnie ten dzień będzie tym idealnym. Ja nie wiedziałam. Szczególnie że poranek rozpoczął się od kopniaka w bok :) Ale potem było już tylko lepiej: 

Ta chwila, gdy otwierasz oczy i widzisz te maleńkie nóżki, maleńkie rączki i maleńką główkę z najpiękniejszym uśmiechem na świecie. 

Ta chwila, gdy obserwujesz jak Wasze dziecko znosi coraz więcej zabawek do łóżka, ale nie przejmujesz się, że za moment nie będzie już dla Ciebie miejsca.

Ta chwila, gdy przytulasz się do męża, a Wasze dziecko patrzy na Was radośnie i mówi "Mama kocha do tatusia".

Ta chwila, gdy bawicie się z dzieckiem w łóżku i nigdzie Wam się nie spieszy.

Ta chwila, gdy jecie wspólnie późne śniadanie, śmiejąc się, rozmawiając i szukając w książeczce kaczuszki i sówki.

Ta chwila, gdy słyszysz jak Wasze dziecko ni z gruszki, ni z pietruszki śpiewa sobie "Mam chusteczkę haftowaną".

Ta chwila, gdy patrzysz jak Wasze dziecko bawi się lalkami i rozmawia z nimi.

Ta chwila, gdy pijesz z dzieckiem i lalami "herbatkę" z plastikowych filiżaneczek.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kanapie i śpiewasz z nim "5 małych małpek skakało po łóżku".

Ta chwila, gdy obserwujesz jak dziecko bawi się na podłodze z tatusiem, razem się wygłupiają i śmieją.

Ta chwila, gdy słońce wpada przez okna, ogrzewając Cię promieniami.

Ta chwila, gdy jedziecie w trójkę na przejażdżkę, w radiu gra muzyka, a za oknem słońce i błękit nieba (i "nic Ci więcej nie potrzeba").

Ta chwila, gdy spacerujecie w trójkę po parku, a wokół Was złota jesień, pod stopami szeleszczą Wam liście, a nad głowami szumią kolorowe drzewa.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko tupta radośnie po moście i cieszy się na widok kaczuszek.

Ta chwila, gdy jecie obiad w parkowej kawiarni i cieszysz się, że dziś nie musisz stać przy garach.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kałuży i widzisz jego radość.

Ta chwila, gdy robisz zdjęcie, a córcia akurat tuli się do tatusia.

Ta chwila, gdy rozglądasz się wokół i widzisz jak jest pięknie.

Ta chwila, gdy po powrocie do domu relaksujecie się na kanapie z ciepłą kawką.

Ta chwila, gdy w trójkę siedzicie na podłodze i bawicie się pociągami i torami.

Ta chwila, gdy razem oglądacie "Peppę" i nie wiadomo, komu bardziej się podoba.

Ta chwila, gdy w trójkę leżycie w łóżku, zastanawiając się kto dziś wcześniej padnie.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko wreszcie śpi, a Wy macie czas dla siebie i przytulacie się na kanapie, pijąc winko.

To są właśnie te chwile, które tworzą szczęście!

Dla niektórych z pewnością taki dzień to nic niezwykłego. Ale dla nas to rzadkość. Nieczęsto się zdarza taka sytuacja, gdy wszyscy mamy wolne i jeszcze na dodatek pogoda śliczna. Zazwyczaj mijamy się w drzwiach, mąż z pracy, ja do pracy, dzieć do przedszkola, zawsze pośpiech, obowiązki, zakupy, sprzątanie, gotowanie. Ale w tę niedzielę był po prostu relaks i wspólne niespieszne chwile. Przecież nic się nie stanie, jak raz nie odkurzysz, nie ugotujesz, nie pojedziesz na wielkie zakupy! Świat się od tego nie zawali. I to wszystko nie ucieknie! Za to te wspólne chwile mogą się już nie powtórzyć! 

Więc odpuśćmy raz na jakiś czas tę pogoń, te wszystkie obowiązki i po prostu cieszmy się sobą! Bo przecież życie składa się właśnie z tych małych pięknych chwil, dla których warto żyć i które czynią ten nasz dzień idealnym. Tylko przypominajmy sobie o tym często. Ja sama też muszę sobie o tym częściej przypominać!

A jak wygląda Twój idealny dzień? Jak wygląda Twoje szczęście?

Jedni lubią odpoczywać nad wodą. Inni wolą góry. Jeszcze inni lubią zwiedzać zabytki. I jak to wszystko pogodzić? Da się wszystkich zadowolić? Ano da się :) Wystarczy przyjechać do Killarney - miasta w południowo-zachodniej Irlandii. I to wszystko masz w jednym miejscu na wyciągnięcie ręki. Plus pełno zwierzaków dla tych najbardziej wymagających, czyli naszych najmłodszych podróżników :)

Na początku sierpnia wybraliśmy się do Killarney na kilka dni. Wróciliśmy zachwyceni pięknymi krajobrazami, malowniczymi zamkami, już mniej zachwyceni zmienną irlandzką pogodą, a nasza córcia do dziś wspomina lamy i łapanie kur :) Może i Was zachwycą te tereny po obejrzeniu zdjęć i jeśli ktoś z Was będzie miał okazję, polecam odwiedzić urocze Killarney. 

Nie przedłużając - zapraszam na fotorelację :) 

Pierwszego dnia odwiedziliśmy Coolwood Wildlife Park, takie mini ZOO, położone zaledwie kilka km od centrum Killarney. W czasach przed dzieckiem takie miejsca zupełnie nas nie interesowały, ale teraz stanowią główny punkt każdego wyjazdu :) Na szczęście w Irlandii miejsc takich jest masa, więc gdzie nie pojedziesz, tam znajdziesz jakieś ZOO czy farmę ze zwierzakami. Tu mieliśmy dwa w jednym, bo i mini ZOO, i farma. Nasza córcia pogadała sobie z sową, goniła za kurami i prawie pogłaskała szczeniaczka. Oprócz ptaków i domowych zwierząt, są tam też m.in. lemury, surykatki, lamy czy alpaki.

Alpaki pasą się w bardzo malowniczym miejscu.

Izunia zastanawia się, czy poczęstować alpaka ciasteczkiem :)

Miejsce bardzo przyjemne, można tam spędzić kilka godzin, powoli spacerując i oglądając zwierzaki - pod warunkiem, że nie leje, bo wszystko znajduje się pod gołym niebem. Nam się akurat udało z pogodą, bo właśnie przestało kropić gdy tam przyjechaliśmy. W parku jest też mały plac zabaw dla dzieci, miejsce na piknik oraz sklepik z pamiątkami, gdzie można wypić kawkę. Taka informacja na koniec - za wstęp można płacić tylko gotówką. Więcej informacji o parku znajdziecie na oficjalnej stronie - o tutaj.

Po wizycie w parku pojechaliśmy do centrum miasta, zjedliśmy coś, pospacerowaliśmy po uliczkach, ale jakoś zdjęć żadnych nie zrobiłam (znacie to? - "Później zrobię, przecież jeszcze tu będziemy" :) A później lać zaczęło i do auta trzeba było uciekać. A następnego dnia do centrum już nie dotarliśmy. No to następnym razem :)

Zrobiło się już szaro, chłodno i ponuro, ale przynajmniej lać przestało, więc jeszcze na pobliski zamek podjechaliśmy.


Ross Castle z XV wieku leży tuż nad jeziorem, udostępniony jest do zwiedzania od marca do października, jednak my przybyliśmy tam o zbyt późnej porze i nie weszliśmy już do środka. Ale wciąż mogliśmy się pokręcić koło murów i po placu zamkowym. Więcej info o zamku, jego historii, cenach wstępu i godzinach otwarcia znajdziecie tutaj.



Malownicze położenie zamku przyciąga mnóstwo turystów przez cały rok. Jest co podziwiać!


Po jeziorze można popłynąć takim stateczkiem. Rada dla chętnych - warto przyjechać wcześniej, żeby nic Wam nie zamknęli przed nosem :) Podczas rejsu można zobaczyć m.in. ruiny opactwa na pobliskiej wyspie Innisfallen. Więcej info o rejsach statkiem tutaj.


A dla dzieci i tak największą atrakcją jest karmienie kaczuszek :) Albo raczej wymuszanie kolejnego ciasteczka, że niby dla kaczuszek, a tak naprawdę ciasteczko ląduje w buźce sprytnego dzieciaka :)




Po dniu pełnym wrażeń trzeba usiąść, odpocząć i nacieszyć oczy pięknymi widokami.

Cały drugi dzień spędziliśmy w Muckross House, Gardens and Traditional Farms, znajdującym się w Parku Narodowym Killarney. Jest to olbrzymi teren i mnóstwo rzeczy do zobaczenia - jak nazwa wskazuje, oprócz rezydencji, są też ogrody i farmy oczywiście :) Jest tam także restauracja, więc spokojnie można tam spędzić cały dzień bez zabierania swojego prowiantu :)

Na farmach można zobaczyć nie tylko zwierzęta, ale także można cofnąć się w czasie i zobaczyć, jak wyglądało życie w latach 1930-1940. Działają tam 3 farmy, wszystkie urządzone w tradycyjnym stylu. Świń Wam nie będę pokazywać, ale za to możecie sobie pooglądać fragmenty uroczych domków :)

Izunia znowu za kurami latała :) Nie wiem, co ona ma z tymi kurami, że tak ją zachwycają! Całe szczęście u babci w Polsce będzie miała kury całkiem za darmo i będzie mogła łapać do woli :)




Na terenie farm znajduje się też kącik małych zwierzaczków, plac zabaw oraz miejsce na piknik.


A ta kózka to nas śledziła przez kawałek drogi :)


Tuż obok farm, nad jeziorem znajduje się Muckross House - pałac w stylu wiktoriańskim z 1843 r. Tym razem weszliśmy do środka, ale Izunia niezbyt była zainteresowana zwiedzaniem komnat.




Na terenie Muckross można pojeździć takimi bryczkami. Można też pojechać w dalsze trasy, np. do Ross Castle czy wokół jezior. Więcej info o trasach tutaj. W sumie to szkoda, że my się nie wybraliśmy na taką przejażdżkę - ale pogoda nie była zachęcająca.


A z lasu wyskoczył jeszcze taki zwierz, by się przywitać z turystami :)


Więcej informacji o Muckross, m.in. godziny otwarcia i ceny, znajdziecie na oficjalnej stronie o tutaj.

Pod koniec dnia pojechaliśmy jeszcze zobaczyć wodospad Torc, znajdujący się niedaleko. Ale szybko przegonił nas stamtąd deszcz. Ech ta irlandzka zmienna co 5 minut pogoda!


Trzeciego dnia wróciliśmy już do domu i skończyła się nasza krótka, ale fajna wycieczka. Nam się podobało, a Wam? Polecam Wam Killarney i okolice, bo to świetne miejsce na relaks i każdy powinien znaleźć coś dla siebie :) Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze tam wrócimy - w końcu aż tak daleko tam nie mamy!

Cześć. Tu Izunia. Dawno już do Was nie pisałam. Ale mama oblegała komputer i nie mogłam się do niego dorwać. Ale teraz - z okazji moich 2-gich urodzin, które były w zeszłym tygodniu - mama pozwoliła mi coś tutaj naskrobać :) Super! Ale nie będę pisać o moich urodzinach (które przy okazji były bardzo fajne - ale mama już o nich pisała - o tutaj), tylko chciałam Wam pokazać, gdzie spędziłam moje pierwsze wakacje z rodzicami - w sumie to moje pierwsze wakacje w ogóle! Chcecie zobaczyć? To chodźcie!

Nasze wakacje zaczęły się już na początku marca, gdy wszędzie jeszcze zimno i tak szaro po zimie. Uciekliśmy od tej pogody do słonecznej, upalnej i zielonej Gran Canarii. Kolejny raz leciałam samolotem i to aż 4 godziny! W ogóle nie spałam, tylko przeglądałam moje książeczki, bawiłam się składanym stoliczkiem i patrzyłam przez małe okienko na chmury. Fajowo było! Tylko ciasno trochę i nie mogłam biegać za bardzo!


Na Gran Canarii mieszkaliśmy w małej, spokojnej miejscowości tuż nad oceanem - mama podpowiada mi, że nazywała się Agaete i znajduje się na północy wyspy. W sumie nie było tam co robić, a plaża była kamienista, więc za twardo do wylegiwania się. No więc tylko przez jeden dzień zwiedzaliśmy tą miejscowość. I jeszcze strasznie wiało nad oceanem - widzicie te wielkie fale? Mama mówi, że wiało jak w Irlandii!


W Agaete jest taka fajna wielka skała wyłaniająca się z oceanu - mama znów mi podpowiada, że nazywa się El Dedo de Dios, czyli Palec Boży, bo miał wystający, cienki wierzchołek, który wyglądał jak palec wskazujący niebo, ale w 2005 r. złamał się ten "palec" i wpadł do oceanu. Szkoda no! Ale i tak fajna ta skała :) A swoją drogą to ta moja mama chyba zna dużo takich ciekawostek! Dobrze że czasami słucham co opowiada i co nieco z tego pamiętam :)


A mieszkaliśmy w apartamencie, przed którym był ogród z widokiem na ocean i góry. Mogłam sobie biegać po tym ogrodzie, a rodzice podziwiali widoki.


Wieczorkiem w tym ogrodzie obmyślałam i planowałam trasę na następny dzień, a mamusia z tatusiem relaksowali się przy "soczku" :) Ale oni mają ze mną fajnie, co nie? :)


Drugiego dnia pojechaliśmy wypożyczonym autkiem na południe wyspy. Wydawało się daleko, ale ta Gran Canaria taka jest mała, że z jednego końca na drugi jechaliśmy ponad godzinkę. No może jednak ze dwie godzinki, bo troszkę pobłądziliśmy - drogi kręte i wąskie i nawet GPS się zgubił :) I zamiast w dolinę, wjechaliśmy w góry. Ale dzięki temu błądzeniu mieliśmy takie super widoki! Mama mówi, że poczuła się przez chwilę jak w Wielkim Kanionie Kolorado (chociaż go na żywo nie widziała jeszcze - no to tutaj miała taki jego fragment :)


Wreszcie udało nam się dotrzeć tam gdzie zamierzaliśmy - do Palmitos Park (dzięki mamusiu za kolejną podpowiedź - Ty to wszystkie nazwy pamiętasz! :) Ten park leży w dolinie i jest bardzo duży, to takie połączenie ogrodu botanicznego i ZOO. Jest tam zielono i wszędzie są palmy. Mama bardzo lubi palmy. Mnie też się podobają i potem ciągle mówiłam "Pama, pama". Było bardzo gorąco i w ogóle nie wiało.


Mamie podobały się różne śmieszne roślinki, które tam rosły i robiła im zdjęcia. Jakieś kaktusy i inne dziwa :) A mnie podobał się mały wodospad wśród tej zieleni.


A ze zwierzątek to najbardziej spodobały mi się kolorowe papugi, które latały wysooooko po niebie! Patrzyłam zaciekawiona, jak taki pan wypuszcza je z ręki, a one odfruwają i po chwili wracają do tego pana. Fajne były też małe kangurki - takie pyci pyci jak ja! :)


A mama była zachwycona delfinkami, bo to jej ulubione zwierzątka. I w takim pięknym miejscu odbywał się pokaz tych delfinków. Przyszło baaaardzo dużo ludzi na ten pokaz - chyba inni też uwielbiają delfiny tak jak mama!


Mnie się niezbyt te delfiny podobały, ale oglądałam z rodzicami jak skaczą nad wodą, żeby mamusi sprawić przyjemność - taką jestem kochaną córeczką! :)

A tu mamusia mi dziękuje, że mogła sobie te delfinki pooglądać :) Spoko mamusiu, Ty też pozwalasz mi na wiele rzeczy :) A ładne mamy sukienki z mamusią? Prawie takie same!


Następnego dnia wybraliśmy się do stolicy Gran Canarii - Las Palmas. To bardzo duże miasto i nie mieliśmy czasu, by zobaczyć wszystko. Spacerowaliśmy po promenadzie nad oceanem, była tam długa piaszczysta plaża, ale nawet na nią nie weszliśmy, bo znów strasznie wiało.


Zawędrowaliśmy też do portu (to znaczy mama z tatą wędrowali, a ja jeździłam sobie w moim wózku - taka jestem wygodnicka :) A w tym porcie znowu był taki ogromny statek! Chyba z 10 pięter miał! Chciałabym kiedyś popłynąć takim olbrzymem - mama też by chciała, więc może ją kiedyś zabiorę w rejs :)


A kolejny dzień spędziliśmy znów na południu - na plaży w Maspalomas. To bardzo popularne miejsce, bo było tam strasznie dużo ludzi. A zaraz obok plaży było pełno małych sklepików, gdzie kupiłam sobie śliczny ręcznik kąpielowy. I były tam też restauracje, gdzie znów zjadłam pyszną rybkę.


A to Maspalomas to jest znane z wielkich, piaszczystych wydm, które są chronione w rezerwacie przyrody Dunas de Maspalomas. Tyle piasku tutaj, że się w głowie kręci! Ile zamków można by było z tego piasku wybudować! I można po tych wydmach chodzić. Widzicie te małe mróweczki tam na wydmach? :)


Wydmy rozciągają się na długości 6 km i szerokości do 2 km. Czyli całkiem sporo do spacerowania :) My byliśmy tylko na małym kawałeczku tych wydm i jeszcze ja nie chciałam stanąć na piasku, bo taki dziwny był - taki miękki i nogi się zapadały pod nim! Jak mama chciała mnie tam postawić, to zaczęłam krzyczeć! No i musiała mnie na rękach nosić :) Bo wózek to też się zapadał!


Mamę w końcu ręce zabolały i położyła mnie na leżaczku. Mamusia zaraz nasmarowała mnie kremem i opalałam się :) A potem jeszcze skakałam po tacie i nie dałam mu poleżeć w spokoju :) Fajnie było na tym leżaczku na plaży! Dopóki nie dotykam piasku, to jest OK!


Ale mama zrobiła mi na koniec psikusa i zaniosła nad samą wodę. I postawiła mnie na piasku i nawet nie było tak strasznie, bo tam piasek nie zapadał się pode mną. Taki twardy był i mokry. Taki piasek to ja lubię, a nie jakiś tam miękki drań! :) I nawet pokazywałam mamusi, gdzie leży Irlandia - o taaam daleeeeeko! Albo może po tamtej stronie? ;)


Mamusia mówi, że wcale nie trzeba jechać do Afryki, by poczuć się jak na Saharze! Chyba ma rację! Sami zobaczcie, jak te wydmy fajowo wyglądają! A wiecie, że ten piasek wcale nie został tu przywiany z Sahary, która jest nie tak daleko? Tylko prawie w całości został przyniesiony przez wodę morską. A niektóre wydmy są baaaardzo wysokie - mają nawet z 10 czy 20 metrów! To więcej niż ja, mama i tata razem wzięci!



Następnego dnia było trochę pochmurno i musiałam ubrać kurteczkę. No jak to tak? - w kurtce na wakacjach??? Dobrze chociaż, że tylko jeden dzień był taki! Znów wiało, więc pojechaliśmy w głąb wyspy do małego miasteczka Arucas. Pokręciliśmy się po małych, wąskich uliczkach, pospacerowaliśmy po parku.


I co najważniejsze - byłam na placu zabaw :) Takim samym jak w Irlandii! Najpierw huśtałam się ja, a potem mama też chciała się pohuśtać. A ze zjeżdżalni to zejść nie chciałam, tak mi się podobało i ciągle zjeżdżałam i zjeżdżałam! Nawet jak już wyszliśmy stamtąd, to po chwili ciągnęłam mamę z powrotem na zjeżdżalnię :)


Ostatniego dnia naszych wakacji pojechaliśmy kolejny raz na południe - do miasteczka Arguineguin, skąd wypływały małe statki na poszukiwanie delfinów. Wreszcie płynęłam stateczkiem, choć nie takim wielkim jak te wcześniejsze. Ale i tak było fajnie. I widać było z tego statku chyba z pół południowego wybrzeża Gran Canarii.


Podczas 2-godzinnego rejsu wypatrywaliśmy delfinów. I pokazały nam się wreszcie i wtedy bardziej mi się spodobały niż w tym parku. Skakały wysoko nad wodą i robiły nam kuku :) Cała rodzinka delfinów tam pływała. I jeszcze widzieliśmy małego wieloryba!



Po rejsie poszliśmy na plażę i tam rozłożyliśmy się na ręcznikach.


Zaczęłam się bawić tym piaskiem i byłam bardzo zdziwiona, że tak lepi się do rączek. Przesypywałam piasek moim sandałkiem, aż cały ręcznik był w piasku, i moje nóżki, i nawet piasek miałam w pieluszce! No wszędzie był ten piach!


Mama wzięła mnie na rączki i znów zaniosła nad ocean, żeby sprawdzić, czy woda jest ciepła. Próbowała opłukać moje nóżki w wodzie, ale zaczęłam się drzeć, bo jednak za zimna woda dla mnie była. W sumie to mama też powiedziała, że ona by się w takiej zimnej wodzie nie kąpała! Mama tylko swoje stopy zanurzyła i od razu wyskoczyła :) Nasze stroje kąpielowe nie przydały się tym razem na urlopie. Mama kazała Wam przekazać, że jakbyście się wybierali w marcu na Gran Canarię, to nie liczcie za bardzo na kąpanie w oceanie! No chyba że lubicie zimną wodę :) Bo kilka takich śmiałków widziałyśmy z mamą! A więc marzec to dobra pora na zwiedzanie, bo nie jest tak gorąco jak w lecie, ale na pływanie to raczej nie :)


Nasz ostatni wieczór na plaży - czekamy na zachód słońca. A potem pora ruszać do domku i wracać do Irlandii.


I skończyły się moje pierwsze wakacje z rodzicami! Fajnie było! Dużo zwiedziłam, wiele nowych rzeczy zobaczyłam, nauczyłam się też nowych słówek, takich jak "fale", "palma" czy "piasek". No to kiedy następne wakacje mamusiu i tatusiu? :)


A Wam dziękuję za to, że zechcieliście posłuchać mojej relacji z tych wakacji! Mama miała ją napisać dla Was, ale taka była już zmęczona siedzeniem po nocach i przygotowywaniem zdjęć dla Was, że postanowiłam napisać to za nią :) Mam nadzieję, że Wam się podobała i relacja i fotki! Dajcie koniecznie znać, bo wtedy mama częściej będzie mi pozwalać pisać dla Was :) No to na razie!