Jest wczesny ranek. Otwieram oczy tuż przed tym nim budzik zadzwoni. Jak zwykle jestem super wyspana i wypoczęta, bo dzieciaki ładnie spały całą noc. Z radością wstaję, by powitać kolejny wspaniały dzień. Dzieci jeszcze śpią, na polu ciemno. Ogarniam się niespiesznie, bo mam przecież jeszcze dużo czasu. Piję gorącą kawkę, sprawdzam maile na telefonie, oglądam fotki na Instagramie. Oczywiście zamiast tego mogłabym pospać jeszcze z pół godzinki dłużej, no ale po co, skoro już się i tak porządnie wyspałam.

Wreszcie budzę dzieciaki, które również z uśmiechem na buźkach witają nowy dzień. Oczywiście nie ma żadnego marudzenia, że: "jeszcze 5 minut", "nie chcę wstawać", "nie chcę do szkoły", "nie chcę tego ubrać", "a to nie pasuje do tego". Myślę sobie, jakie te moje dzieciaczki są idealne i grzeczne, że tak nigdy nie marudzą, i nie beczą bez powodu, i słuchają mnie zawsze. Śniadanko jemy na spokojnie, bez pośpiechu, oczywiście nikt nie wybrzydza, że nie chce tego jeść. Poranek mija nam wesoło i bez nerwów oczywiście.

A po śniadanku jedziemy do szkoły. Dzieć nr 1 odstawiony, więc teraz relaksik z dzieciem nr 2 przez kilka godzin. Młody oczywiście nie ma porannej głupawki i nie biega jak szalony, i nie wpada na ściany i nie nabija guzów, bo on oczywiście grzeczny i spokojny jest. I oczywiście nie ma żadnej histerii, gdy mu czegoś nie pozwalam. Normalnie dziecko-anioł, oczywiście. Bawimy się razem, a ja oczywiście uwielbiam te wszystkie zabawy autkami, puzzlami i przeglądanie tej samej książeczki po raz setny. Robimy razem ogromny bajzel, ale co z tego, jak potem razem sprzątamy. Dzieć nr 2 to wspaniały pomocnik! Pomaga mi też wstawić pranie i oskrobać ziemniaki.

Przed południem młody ziewa, więc kładę go spać. Jak zwykle szybko i grzecznie zasypia i śpi bardzo długo oczywiście, a ja w tym czasie mogę sobie odpocząć. Odpalam robota odkurzającego i włączam sobie serial. Młody śpi i śpi, więc i na kolejny odcinek jest czas. Błoga cisza, spokój, pełen relaksik. Potem zabieram się za obiad, ale to dla mnie także relaks, bo oczywiście uwielbiam stać przy garach. Oczywiście 2 dania robię, oczywiście zdrowe i smaczne. A jeszcze mnie natchnęło, to nawet i wypasiony deser robię i ciasto piekę. Tyyyyle czasu mam.

Wreszcie młody się budzi - tak długo spał, że już sama chciałam go zbudzić, bo już miałam dość tej ciszy i relaksu. Jedziemy do szkoły po córkę. Po powrocie wsuwamy ze smakiem pyszny obiadek i znów nikt nie marudzi, dzieciaki oczywiście same ładnie jedzą i nawet bajzlu nie ma pod stołem i krzesłami. Po obiedzie ja szybko ogarniam kuchnię, synuś mi pomaga, a córcia z radością siada do zadania domowego.

Na polu słoneczko i cieplutko, więc idziemy na spacerek, córcia szaleje na hulajnodze, synek grzecznie idzie za rączkę oczywiście. Potem bawią się razem w ogrodzie, a ja patrzę na nich z radością, choć w sumie mogłabym ich nie pilnować, bo wiem że oczywiście nie będą się kłócić, bić o piłkę, popychać czy walczyć kto ma pierwszy na zjeżdżalni zjechać. No rodzeństwo idealne oczywiście!

Idziemy do domku na deser, ciasto które upiekłam jest oczywiście tak pyszne, że wszyscy wołają o dokładkę. Wraca tatuś z pracy. Zjada obiadek i przejmuje dzieciaki, a ja mam chwilę dla siebie. Relaksuję się w wannie - gorąca kąpiel, świeczki, winko i cisza niczym nie zakłócana oczywiście. Nikt nie dobija się do drzwi oczywiście, nikt się nie drze oczywiście, nikt nie woła "mamooooooo!!!".

Już mam dość tego relaksu i wracam do mojej wesołej gromadki. Spędzamy czas we czwórkę, a potem tatuś ma chwilę dla siebie. A ja bawię się z dzieciarnią lalkami, autkami, gramy w gry, malujemy, czytamy.  Uwielbiam te nasze wspólne zabawy, bo nikt się nie kłóci i nie bije o zabawki oczywiście. Potem dzieciaki ładnie się same bawią, więc biorę książkę i czytam, spoglądając co chwilę na te moje dwa Słodziaki. Oczywiście nie muszę się martwić, że któreś z nich wymyśli jakąś głupią zabawę, po której posypią się zęby i siniaki, oczywiście nie muszę co chwilę interweniować i wołać: "nie bij jej!", "nie gryź jej!", "puść jej włosy!", "nie popychaj go!".

Pora na kolację, tym razem tatuś szykuje coś dobrego. Wszyscy siedzimy przy stole, nikt nie biega oczywiście i za nikim nie trzeba gonić z chlebem po całej kuchni. Po kolacji kąpiemy dzieciarnię, znów nikt się nie drze oczywiście, że kropla wody wleciała do oka i nikt nie jęczy oczywiście, że nie chce już wychodzić z wanny.

Dzieciarnia gotowa już do snu, jeszcze tylko chwila wspólnych wygłupów, a potem książka, którą znamy już na pamięć i oczywiście córcia chce sama ją czytać. Już po godz. 20 dzieciaki padają, każdy w swoim łóżku oczywiście i oczywiście nie trzeba przy nich siedzieć aż zasną. I śpią ładnie całą noc oczywiście. A my mamy wieczór dla siebie, jak zwykle oczywiście.

Włączamy sobie film, przytulamy się na kanapie, jest cicho i spokojnie. Nikt nam nie przeszkadza oczywiście, nic nie zakłóca tego naszego wieczoru. Jest idealnie. Zresztą cały dzień był przecież idealny. Jak każdy inny dzień z naszymi idealnymi dzieciaczkami, w naszym idealnie czystym domku, w naszym idealnym życiu.

Przytulam się mocniej do męża, rozmyślając o tym naszym cudownym życiu. I wtedy... budzę się z tego snu :)  Snu o idealnym dniu. Nie chcę otwierać oczu, jeszcze nie, bo wiem jaki armagedon tam ujrzę. Jeszcze z 5 minut chcę pośnić, pomarzyć. A potem mogę wrócić do tej mojej rzeczywistości, która niewiele ma wspólnego z tym idealnym dniem. No chyba tylko ilość dzieciaczków się zgadza ;) Ale gdyby było idealnie, to byłoby nudno, co nie? :)


PS. A teraz powiedzcie mi, w którym miejscu kapnęliście się, że to tylko idealny sen? Zdradziła mnie gorąca kawa w 3 linijce czy może jeszcze wcześniej to, że wstaję o świcie z radością? ;)

Wiecie już, jak NIE wygląda zwykły dzień mamy dwójki. A jak wygląda rzeczywiście? O tym napiszę Wam wkrótce (oczywiście jeśli znajdę czas dla siebie i nie padnę jak zwykle z dzieciakami o 22 :)

Na koniec mam dla Was zabawę.

Przeczytajcie sobie wszystko od początku jeszcze raz, dodając prawie po każdym zdaniu "Ha ha ha, no jasne!" lub biorąc w cudzysłów każde "oczywiście" :)  I co? Teraz już tak idealnie nie wygląda ten dzień, prawda? ;)

A jak wygląda Wasz idealny dzień - albo raczej idealny sen? Czy macie jakieś wygórowane marzenia? Czy może takie zwyczajne jak moje, żeby w łazience posiedzieć w samotności, w ciszy i w spokoju dłużej niż przez 5 minut? ;)

Acha, jeszcze co do tytułowego zdjęcia - kojarzycie te instagramowe fotki, gdzie widać zgrabne nóżki, rozłożoną pięknie książkę i obok tego kawkę z piankami czy innymi cosiami? Na pewno nieraz widzieliście coś takiego. Że niby matka tak się właśnie relaksuje przy dzieciach :) No jasne! Haha! Chyba we śnie ;) Ja zrobiłam tu swoją wersję tego obrazka - a skoro już się przebudziłam z tego idealnego snu, to trzeba pokazać jak jest w realu, co nie? :) A jest "prawie" tak samo jak na tych insta-fotach ;) No zobaczcie sami:

• książka jest? - no jest! (a to już szczegół, że nie jakaś poważna literatura czy romansidło, tylko Kicia Kocia i inne Kocie :)
• kawka jest? - no jest! (a nieważne, że była zimna i już nic nie zostało w filiżance - bo przecież przy dzieciach nie położę gorącej kawy na ziemi, bo zaraz któreś by przylazło i po kawie, a nie daj Boże na Kicie Kocie by się rozlało, to histeria gwarantowana! :)
• a nóżki są? - no są! (a to taki bonusik, że zamiast dwóch długich, zgrabnych i w wypasionych skarpetach, są aż cztery nogi - tylko że krótsze, mniej zgrabne i w dresach ;)

I co? Jak Wam się podoba ta moja wersja "relaksu" matki przy dzieciach? A Wy jak się relaksujecie przy swoich urwisach - tak instagramowo czy może tak jak ja? (Jeśli udaje Wam się tak instagramowo, to podziwiam - i proszę, zdradźcie mi swój sekret! Czy może macie takie dzieciaki, które siedzą same grzecznie i spokojnie przez 10 minut czy może przywiązujecie je do czegoś na czas swojego relaksu, żeby kawkę w spokoju wypić? ;)

To tyle :) Miłego dnia dla Was (i pełnego relaksu haha :)

Hej Eddie, Eddie! Gdzie się ukrywasz tak długo? Czekam na Ciebie i czekam, a Ty wciąż siedzisz tam w brzuszku mamusi schowany! Kiedy wreszcie wyjdziesz, bym mogła Cię zobaczyć? Mamusia mówi, że jeszcze nie czas, ale ja już się nie mogę doczekać, by Cię poznać! Bo wiesz co Eddie? Ja jestem Twoją starszą siostrzyczką! Jeszcze się nie urodziłeś, a ja już Cię baaaardzo baaaardzo kocham! I będę się Tobą opiekować razem z mamusią i tatusiem. I pokażę Ci moje zabawki. I nawet oddam Ci mój ulubiony kocyk. Taka jestem super siostrzyczka! Nawet już imię dla Ciebie wybrałam, wiesz Eddie? Fajnie nam będzie razem, zobaczysz!

A wiesz Eddie, że przez dłuuugi czas byłam tylko ja i mamusia i tatuś? Ale kilka miesięcy temu dostałam od mamusi o taki prezent:

I mamusia powiedziała mi, że ma w brzuszku małego dzidziusia i że będę starszą siostrzyczką. A ja wtedy zaglądłam pod mamusi bluzkę na ten brzuszek i nikogo tam nie widziałam. I spytałam "Gdzie? Nie ma dzidzi". Bo wiesz Eddie, ja wtedy jeszcze nie rozumiałam, że Ty tam się w brzuszku ukrywasz i Cię nie widać. Ale teraz już wiem. Bo teraz to jestem już starsza i mądrzejsza. Mamusia pokazała mi nawet takie fajne zdjęcie, gdzie widać Twoje stópki. A wiesz Eddie, że masz bardzo duże te stópki? Prawie takie wielkie jak moje! 

A wiesz Eddie, że na początku to nazywałam Cię "małe bobo", bo nie wiedziałam czy jesteś chłopczykiem czy dziewczynką? Dopiero później mamusia się dowiedziała, że jesteś chłopczykiem, czyli moim młodszym braciszkiem! Z tej okazji to poszłam z mamunią do sklepu i wybrałam dla Ciebie takiego słonika. Fajny?

Bardzo się ucieszyłam, że będę miała małego braciszka! Bo wiesz co Eddie? Dziewuchy to są fajne, ale same problemy z nimi, mówię Ci! Na przykład ja to jestem strasznie wybredna, jak się rano ubieram, to nie mogę zdecydować którą kieckę włożyć i które majtki do niej pasują! No mówię Ci Eddie! Dobrze że jesteś chłopczykiem! Mamusia też się z tego bardzo cieszy, bo mówi, że inaczej to tatuś by osiwiał z trzema dziewuchami w domu!

A wiesz Eddie, że to ja wybrałam dla Ciebie imię? Mamusia wymieniała różne imiona, ale stwierdziłam, że "Eddie jest najlepsze". No i kropka! Chociaż kiedyś jak się mamusia pytała, jak dzidzi będzie się nazywać, to powiedziałam że "Koko". Ale mamusia odpowiedziała, że Koko to raczej kurka może się nazywać, a nie chłopczyk. No więc zostaniesz Eddie, ok? Podoba Ci się braciszku?

A wiesz co Eddie? Ja bardzo lubię przytulać się do Ciebie i głaskać Cię - chociaż na razie mogę to robić tylko przez brzuszek mamusi. Ale zobaczysz niedługo, że potem jak już się urodzisz, to też będę Cię przytulać! Bo ze mnie taka fajowa siostrzyczka jest! I głaszczę mamusię po brzuszku i mówię do Ciebie "Eddie, mój brother". I czasem czuję, jak mi odpowiadasz, bo się tam ruszasz w tym brzuszku i kopiesz. A nie jest Ci tam za ciasno, co? Jak Ty w ogóle się tam zmieściłeś Eddie? Ja nie mam pojęcia! Mamusia mówi, że ja też mieszkałam dawniej w jej brzuszku, ale ja tego nie pamiętam. Chyba ta mama coś ściemnia!

A wiesz co jeszcze robię Eddie? Odkładam dla Ciebie moje zabawki! Ciągle mówię, że to będzie dla małego dzidzi, że "To damy małemu bobo". Bo wiesz, ja mam dużo takich zabawek, którymi już się nie bawię, bo już jestem za duża. To one będą dla Ciebie Eddie. A nawet chcę Ci oddać mój smoczek i mój ukochany różowy kocyk! Taka kochana siostrzyczka jestem! A gdy jestem z mamusią w sklepie, to wybieram też coś dla Ciebie Eddie. Bo jak już się urodzisz, to też będziesz potrzebował dużo ubranek. Chociaż może nie tak dużo jak ja!

Fajowo, że już niedługo będziesz tu z nami Eddie! Będziemy się razem bawić, będę pomagać mamusi i podawać jej pieluszki dla Ciebie, będę Ci czytać moje książeczki i będę Cię wozić na wózeczku. Zobaczysz że będę najlepszą starszą siostrzyczką na świecie! No już się nie mogę doczekać na Ciebie Eddie! 

Twoja starsza siostrzyczka Izunia

Cześć Wam! Tu Izunia. Daaaawno do Was nie pisałam. Ale z okazji moich 3-cich urodzin mama pozwoliła mi coś tutaj nabazgrać. No więc piszę :) A jest o czym. Bo chciałabym się Wam pochwalić, że już jestem dużą dziewczynką i nie noszę już pieluch! No chyba był już najwyższy czas, by się ich pozbyć. Skończyłam przecież 3 latka! Widzieliście zdjęcia, które mamusia mi wtedy zrobiła? Jeśli przegapiliście, to zerknijcie o tutaj. Sami widzicie, że takiej dużej dziewuszce to już raczej nie wypada nosić pieluch. No ale to nie było takie hop siup! Trochę to trwało i o tym chcę Wam właśnie opowiedzieć. 

Pielucho precz, czyli jak w miesiąc pozbyłam się pieluchy.

A wszystko zaczęło się pod koniec stycznia, gdy nagle ni z tego ni z owego powiedziałam do mamusi, że chcę siusiu i chcę usiąść na nocniku. Mama była bardzo zaskoczona, ale szybciutko zdjęła mi pieluchę i posadziła mnie na nocniczku. Siedziałam tam sobie przez chwilkę i nagle poleciało siusiu!  Bardzo się zdziwiłam i spytałam mamusi, co to jest w tym nocniku, i mamusia wyjaśniła mi, że to takie siusiu jakie robiłam do pieluchy. Ale byłam z siebie dumna! Mamusia też się bardzo ucieszyła i nawet biła mi brawo. Taki mój mały sukcesik!

A już w zeszłym roku próbowali mnie sadzać na nocnik, ale nie podobało mi się tam! Siadałam na nocniku tylko w spodenkach, a gdy chcieli mi je zdjąć albo co gorsza zdjąć jeszcze pieluchę, to się strasznie darłam i od razu uciekałam z nocnika. Po kilku takich akcjach odpuścili mi i daliśmy sobie spokój z tym nocnikiem. Chociaż ciągle tam leżał w kącie i chyba czekał na właściwy czas. No i ten właściwy czas właśnie teraz nadszedł!

Tak mi się spodobało to siusianie do nocnika, że tylko tam chciałam siusiać. No ale nie zawsze o tym pamiętałam - szczególnie gdy oglądałam bardzo interesującą bajkę - i wtedy nadal siusiałam do pieluchy. Więc jeszcze nosiłam pieluchę przez kilka tygodni, a mama ciągle się mnie pytała czy chcę siusiu. I jak akurat chciałam, to brałam mój nocnik z kąta i szłam z mamusią do łazienki. I mamusia też musiała razem ze mną robić siusiu - czy jej się chciało, czy nie :) Fajne było to nasze wspólne siusianie!

Pod koniec lutego mamunia i tatunio powiedzieli mi, że od teraz nie będę już nosić pieluchy w domu! Tylko do przedszkola i na noc jeszcze zakładałam. A po domu goniłam bez pieluchy, tylko w samych majtusiach. No i wtedy to była niezła zabawa! Chociaż mamusia chyba tak tego nie wspomina! Bo ciągle musiała ze ścierką gonić i wycierać moje siusiu z podłogi czy kanapy. Byłam jak mały piesek, który wszędzie sika. Nieraz udało mi się zrobić siusiu do nocnika, a chwilę później zrobiłam na kanapę. I to zawsze jak mama pytała po sto razy czy chcę siusiu, a ja że nie chcę, i mamunia szła na chwilę do kuchni, a ja po chwili wołam, że jest siku na kanapie. I na macie. I na podłodze. I mama latała z tą ścierką i tylko wycierała. I przebierała mi mokre majtusie. I prała. I wieszała na suszaku. Jednego dnia to aż mi się majtusie skończyły i miejsca na suszaku zabrakło! To pojechałam z mamunią do sklepu i kupiłam sobie więcej majtusiów. Takie z Peppą sobie wybrałam. Teraz mogłam siusiać do woli :) Kiedyś to nawet mama jeszcze nie zdążyła wyprać jednych majtek, a ja już następne zmoczyłam. Mama się tylko za głowę chwyciła! I tak zabawnie było przez kilka dni.

Potem postanowiłam, że już nie będę tak męczyć mamusi, żeby całkiem nie osiwiała przeze mnie. I zaczęłam sama wołać, że chcę siusiu. I do nocnika coraz częściej siusiałam. I majtusiów już nie moczyłam (no dobra, tak raz na dzień się nieraz zdarzało). Nawet w przedszkolu już nie miałam pieluchy. Ani w aucie. Ani na zakupach. A jak byłam z mamusią w mieście, to wołałam że chcę siusiu i sikałam do takiego dużego kibelka jak mama! Tylko jeszcze na noc wciąż ubierałam takie pieluchomajty. Bo w nocy to zwykle mocno śpię i nie pamiętam o tym, żeby zrobić siusiu na nocnik!

Spodobało mi się siusianie do dużego kibelka i pojechałam z mamusią kupić taką nakładkę na kibelek, żeby mi pupka nie wpadła do środka. Miałam wieeeeelki dylemat, którą nakładkę wybrać - z Peppą czy z Psim Patrolem! No ciężki wybór mówię Wam! :) W końcu wybrałam Psi Patrol, bo z Peppą to mam już nocniczek. I od tej pory chciałam siusiać już tylko do dużego kibelka z moją nakładką. Nawet mam tam schodek położony (oczywiście z Peppą) i sama umiem wejść na kibelek. I nawet sama już spłukuję. Nieraz to nawet mówię mamuni, że ja wszystko sama i mamusia czeka przed drzwiami i tylko kuka na mnie.

Gdy skończyłam 3 latka pod koniec marca, raz na zawsze powiedziałam pieluchom "Żegnajcie pieluchy!" - i już nawet na noc ich nie noszę. Czasem prześpię całą noc bez żadnego siku, czasem się budzę w nocy i wołam, że chcę siusiu i idziemy szybko do łazienki. Ale czasami zdarza mi się też, że zrobię siusiu do łóżka i wszystko jest wtedy mokre i trzeba wszystko zmieniać - moją piżamkę, prześcieradło, czasem poduszkę, a czasem nawet piżamkę mamy! No bo ja taka mała spryciula jestem i żeby nie zmoczyć mojego ślicznego nowego łóżeczka z Olafem, to śpię w łóżku z mamusią i tatusiem i to ich łóżko moczę :) A co! Więc dopóki jeszcze będę czasem sikać w nocy do łóżka, to mnie z niego nie wygonią do mojego łóżeczka! Tylko ciiiiiiii! Nie mówcie mojej mamie! Bo ona myśli, że ja po prostu nie chcę spać w swoim pokoiku. A ja tylko nie chcę zsikać mojego fajnego łóżeczka :) No ale coraz rzadziej mi się zdarza to sikanie w nocy!

I tak kończy się moja przygoda z pieluchami. Fajne były, ale teraz fajniej i lżej jest bez nich. Dobrze że się ich wreszcie pozbyłam! Choć przyznam się Wam, że nieraz jeszcze zdarzy mi się zrobić siusiu do majtusiów w przedszkolu, ale to tylko dlatego że tak fajnie się tam bawię i zapominam o tym, że chcę siusiu. Ale w domku to już prawie nigdy nie robię w majty! A jeszcze zabawnie jest jak jestem z mamusią na zakupach i nagle wołam, że chcę siusiu i wtedy mama jak szalona biega i szuka jakiegoś kibelka! I woła do mnie "Wytrzymaj, wytrzymaj!" A ja jestem taka dzielna, że wytrzymuję aż dojdziemy do kibelka. No bo przecież wózeczka mojego też nie będę moczyć (co innego gdyby mamunia na rękach mnie niosła - wtedy mogłabym nie wytrzymać ;) Mama mówi, że z pieluchami było łatwiej i było mniej biegania i szaleństwa, ale obie się cieszymy, że się tych pieluch wreszcie pozbyłyśmy!

A te pieluchy, co mi jeszcze zostały, to mogę moim lalkom zakładać, bo one jeszcze nie umieją do kibelka siusiać tak jak ja. Muszę je chyba nauczyć! Bo kibelek dla lalek to już mam :)

I jak Wam się podobała moja opowieść? Chcecie żebym częściej do Was pisała? To musicie z moją mamunią pogadać :) Bo ja też mam wiele do opowiedzenia! To na razie!

Acha, i nie zapomnijcie napisać jakiegoś komentarza albo dać mi lajka na Fejsie. Ucieszę się! A może macie dla mnie jakieś fajne rady, żebym już w ogóle w nocy nie siusiała? Tym bardziej się ucieszę (a mamunia to nawet bardziej :)

No to papa!

To nie żadne odkrycie, żeby uważać co się mówi przy dzieciach, a już szczególnie przy swoim, bo te małe bestie w mig łapią nowe słówka i oczywiście najlepiej wchodzą do uszu te "piękne" słówka :) A potem zbój mały powtarza i powtarza bez końca! I wiemy o tym, ale często jakoś nieświadomie coś nam się wymsknie - albo świadomie w nerwach!

fot. nedik.com

Kojarzycie może komedię "Jak stracić chłopaka w 10 dni"? Ja mam dla Was coś lepszego i szybszego - jak stracić 10 kg w 1 dzień! Niestety ta dieta-cud nie jest dla wszystkich. Skorzystać z niej mogą przede wszystkim kobiety. Testowałam tę dietę na sobie i powiem Wam, że naprawdę działa! Trzeba tylko wcześniej spełnić kilka warunków, by móc tę dietę zastosować. Nie będę tu pisać o tych warunkach, bo jak przeczytacie do końca, to się domyślicie, o jakie warunki chodzi :)

Na pewno niejedna z Was miała tak, że nagle zaczęła tyć, z niewiadomych powodów. Może nerwy, a z nerwów zwiększony apetyt? Więc jesz i jesz, a wściekasz się na męża, że Ci chipsy, czekoladki i inne zachcianki podsuwa pod nos. Nawet się nie zorientujesz, a tu już po kilku miesiącach wyglądasz jak kluseczka. W końcu mówisz sobie "Dość!". Czas coś z tym zrobić. Ale jak się pozbyć tych kilogramów bez wyrzeczeń w postaci czekoladek i chipsów, które tak uwielbiasz? I tu z pomocą przychodzę Ci ja! 

Jeśli masz już dość tego, że jesteś taka gruba, że pozycji do spania nie możesz znaleźć, ledwo się ruszasz i nie widzisz już czubka swoich butów, to postępuj tak jak ja. W asyście męża/partnera udaj się do szpitala. Oni są przygotowani na przyjęcie osób takich jak Ty, gdyż już wiele kobiet skorzystało z tej diety. Więc nie bój się. Oni wiedzą co robić. Ty masz tylko leżeć i oddychać głęboko. Bardzo prawdopodobne, że poczujesz ból jakiego wcześniej nigdy nie zaznałaś. Ale nie martw się - minie on całkowicie, gdy tylko ujrzysz efekty owej diety-cud. Twoje kilogramy znikną - jeśli będziesz miała szczęście, to zajmie im to godzinę, ale przygotuj się też na to, że może to zająć nawet z 10 godzin. Czasem stracisz więcej niż te 10 kg - to zależy od tego, ile wcześniej przytyłaś.

Ale jedno jest pewne - te Twoje kilogramy będziesz mogła zabrać do domu, by cieszyć się z ich widoku już nie w Tobie :) I codziennie będziesz mogła obserwować, jak te kilogramy się znów zwiększają, ale tym razem nie będzie Ci to przeszkadzać. Chociaż czasami nadal nie będziesz mogła spać po nocach przez te kilogramy, Twoje ruchy będą dość ograniczone, a ulubionym zajęciem będzie siedzenie na kanapie z tymi kilogramami :) Ale gwarantuje, że już nie będziesz chciała się rozstawać z tymi kilogramami!


I właśnie dzięki tej cudownej "diecie" jesteśmy tym, kim jesteśmy i możemy świętować dzisiaj Nasz Dzień, czyli Dzień Matki :) A razem z nami świętują te nasze słodkie, kochane "kilogramy" szczęścia!  Ja mam teraz 12 kilo szczęścia przy sobie - A Ty ile kilo szczęścia masz? :) I który raz obchodzisz już ten Nasz Dzień? Dla mnie jest to 3-ci Dzień Matki, który mogę odczuć na własnej skórze :) Fajnie jest być Mamą, co nie?


A tak było 2 lata temu, tuż po tym jak zastosowałam tą cudowną dietę i stałam się Mamusią :)




(a tutaj - klik - możecie sobie przypomnieć, jakie to drobne rzeczy tak kochamy w tym naszym macierzyństwie)