Jest wczesny ranek. Otwieram oczy tuż przed tym nim budzik zadzwoni. Jak zwykle jestem super wyspana i wypoczęta, bo dzieciaki ładnie spały całą noc. Z radością wstaję, by powitać kolejny wspaniały dzień. Dzieci jeszcze śpią, na polu ciemno. Ogarniam się niespiesznie, bo mam przecież jeszcze dużo czasu. Piję gorącą kawkę, sprawdzam maile na telefonie, oglądam fotki na Instagramie. Oczywiście zamiast tego mogłabym pospać jeszcze z pół godzinki dłużej, no ale po co, skoro już się i tak porządnie wyspałam.

Wreszcie budzę dzieciaki, które również z uśmiechem na buźkach witają nowy dzień. Oczywiście nie ma żadnego marudzenia, że: "jeszcze 5 minut", "nie chcę wstawać", "nie chcę do szkoły", "nie chcę tego ubrać", "a to nie pasuje do tego". Myślę sobie, jakie te moje dzieciaczki są idealne i grzeczne, że tak nigdy nie marudzą, i nie beczą bez powodu, i słuchają mnie zawsze. Śniadanko jemy na spokojnie, bez pośpiechu, oczywiście nikt nie wybrzydza, że nie chce tego jeść. Poranek mija nam wesoło i bez nerwów oczywiście.

A po śniadanku jedziemy do szkoły. Dzieć nr 1 odstawiony, więc teraz relaksik z dzieciem nr 2 przez kilka godzin. Młody oczywiście nie ma porannej głupawki i nie biega jak szalony, i nie wpada na ściany i nie nabija guzów, bo on oczywiście grzeczny i spokojny jest. I oczywiście nie ma żadnej histerii, gdy mu czegoś nie pozwalam. Normalnie dziecko-anioł, oczywiście. Bawimy się razem, a ja oczywiście uwielbiam te wszystkie zabawy autkami, puzzlami i przeglądanie tej samej książeczki po raz setny. Robimy razem ogromny bajzel, ale co z tego, jak potem razem sprzątamy. Dzieć nr 2 to wspaniały pomocnik! Pomaga mi też wstawić pranie i oskrobać ziemniaki.

Przed południem młody ziewa, więc kładę go spać. Jak zwykle szybko i grzecznie zasypia i śpi bardzo długo oczywiście, a ja w tym czasie mogę sobie odpocząć. Odpalam robota odkurzającego i włączam sobie serial. Młody śpi i śpi, więc i na kolejny odcinek jest czas. Błoga cisza, spokój, pełen relaksik. Potem zabieram się za obiad, ale to dla mnie także relaks, bo oczywiście uwielbiam stać przy garach. Oczywiście 2 dania robię, oczywiście zdrowe i smaczne. A jeszcze mnie natchnęło, to nawet i wypasiony deser robię i ciasto piekę. Tyyyyle czasu mam.

Wreszcie młody się budzi - tak długo spał, że już sama chciałam go zbudzić, bo już miałam dość tej ciszy i relaksu. Jedziemy do szkoły po córkę. Po powrocie wsuwamy ze smakiem pyszny obiadek i znów nikt nie marudzi, dzieciaki oczywiście same ładnie jedzą i nawet bajzlu nie ma pod stołem i krzesłami. Po obiedzie ja szybko ogarniam kuchnię, synuś mi pomaga, a córcia z radością siada do zadania domowego.

Na polu słoneczko i cieplutko, więc idziemy na spacerek, córcia szaleje na hulajnodze, synek grzecznie idzie za rączkę oczywiście. Potem bawią się razem w ogrodzie, a ja patrzę na nich z radością, choć w sumie mogłabym ich nie pilnować, bo wiem że oczywiście nie będą się kłócić, bić o piłkę, popychać czy walczyć kto ma pierwszy na zjeżdżalni zjechać. No rodzeństwo idealne oczywiście!

Idziemy do domku na deser, ciasto które upiekłam jest oczywiście tak pyszne, że wszyscy wołają o dokładkę. Wraca tatuś z pracy. Zjada obiadek i przejmuje dzieciaki, a ja mam chwilę dla siebie. Relaksuję się w wannie - gorąca kąpiel, świeczki, winko i cisza niczym nie zakłócana oczywiście. Nikt nie dobija się do drzwi oczywiście, nikt się nie drze oczywiście, nikt nie woła "mamooooooo!!!".

Już mam dość tego relaksu i wracam do mojej wesołej gromadki. Spędzamy czas we czwórkę, a potem tatuś ma chwilę dla siebie. A ja bawię się z dzieciarnią lalkami, autkami, gramy w gry, malujemy, czytamy.  Uwielbiam te nasze wspólne zabawy, bo nikt się nie kłóci i nie bije o zabawki oczywiście. Potem dzieciaki ładnie się same bawią, więc biorę książkę i czytam, spoglądając co chwilę na te moje dwa Słodziaki. Oczywiście nie muszę się martwić, że któreś z nich wymyśli jakąś głupią zabawę, po której posypią się zęby i siniaki, oczywiście nie muszę co chwilę interweniować i wołać: "nie bij jej!", "nie gryź jej!", "puść jej włosy!", "nie popychaj go!".

Pora na kolację, tym razem tatuś szykuje coś dobrego. Wszyscy siedzimy przy stole, nikt nie biega oczywiście i za nikim nie trzeba gonić z chlebem po całej kuchni. Po kolacji kąpiemy dzieciarnię, znów nikt się nie drze oczywiście, że kropla wody wleciała do oka i nikt nie jęczy oczywiście, że nie chce już wychodzić z wanny.

Dzieciarnia gotowa już do snu, jeszcze tylko chwila wspólnych wygłupów, a potem książka, którą znamy już na pamięć i oczywiście córcia chce sama ją czytać. Już po godz. 20 dzieciaki padają, każdy w swoim łóżku oczywiście i oczywiście nie trzeba przy nich siedzieć aż zasną. I śpią ładnie całą noc oczywiście. A my mamy wieczór dla siebie, jak zwykle oczywiście.

Włączamy sobie film, przytulamy się na kanapie, jest cicho i spokojnie. Nikt nam nie przeszkadza oczywiście, nic nie zakłóca tego naszego wieczoru. Jest idealnie. Zresztą cały dzień był przecież idealny. Jak każdy inny dzień z naszymi idealnymi dzieciaczkami, w naszym idealnie czystym domku, w naszym idealnym życiu.

Przytulam się mocniej do męża, rozmyślając o tym naszym cudownym życiu. I wtedy... budzę się z tego snu :)  Snu o idealnym dniu. Nie chcę otwierać oczu, jeszcze nie, bo wiem jaki armagedon tam ujrzę. Jeszcze z 5 minut chcę pośnić, pomarzyć. A potem mogę wrócić do tej mojej rzeczywistości, która niewiele ma wspólnego z tym idealnym dniem. No chyba tylko ilość dzieciaczków się zgadza ;) Ale gdyby było idealnie, to byłoby nudno, co nie? :)


PS. A teraz powiedzcie mi, w którym miejscu kapnęliście się, że to tylko idealny sen? Zdradziła mnie gorąca kawa w 3 linijce czy może jeszcze wcześniej to, że wstaję o świcie z radością? ;)

Wiecie już, jak NIE wygląda zwykły dzień mamy dwójki. A jak wygląda rzeczywiście? O tym napiszę Wam wkrótce (oczywiście jeśli znajdę czas dla siebie i nie padnę jak zwykle z dzieciakami o 22 :)

Na koniec mam dla Was zabawę.

Przeczytajcie sobie wszystko od początku jeszcze raz, dodając prawie po każdym zdaniu "Ha ha ha, no jasne!" lub biorąc w cudzysłów każde "oczywiście" :)  I co? Teraz już tak idealnie nie wygląda ten dzień, prawda? ;)

A jak wygląda Wasz idealny dzień - albo raczej idealny sen? Czy macie jakieś wygórowane marzenia? Czy może takie zwyczajne jak moje, żeby w łazience posiedzieć w samotności, w ciszy i w spokoju dłużej niż przez 5 minut? ;)

Acha, jeszcze co do tytułowego zdjęcia - kojarzycie te instagramowe fotki, gdzie widać zgrabne nóżki, rozłożoną pięknie książkę i obok tego kawkę z piankami czy innymi cosiami? Na pewno nieraz widzieliście coś takiego. Że niby matka tak się właśnie relaksuje przy dzieciach :) No jasne! Haha! Chyba we śnie ;) Ja zrobiłam tu swoją wersję tego obrazka - a skoro już się przebudziłam z tego idealnego snu, to trzeba pokazać jak jest w realu, co nie? :) A jest "prawie" tak samo jak na tych insta-fotach ;) No zobaczcie sami:

• książka jest? - no jest! (a to już szczegół, że nie jakaś poważna literatura czy romansidło, tylko Kicia Kocia i inne Kocie :)
• kawka jest? - no jest! (a nieważne, że była zimna i już nic nie zostało w filiżance - bo przecież przy dzieciach nie położę gorącej kawy na ziemi, bo zaraz któreś by przylazło i po kawie, a nie daj Boże na Kicie Kocie by się rozlało, to histeria gwarantowana! :)
• a nóżki są? - no są! (a to taki bonusik, że zamiast dwóch długich, zgrabnych i w wypasionych skarpetach, są aż cztery nogi - tylko że krótsze, mniej zgrabne i w dresach ;)

I co? Jak Wam się podoba ta moja wersja "relaksu" matki przy dzieciach? A Wy jak się relaksujecie przy swoich urwisach - tak instagramowo czy może tak jak ja? (Jeśli udaje Wam się tak instagramowo, to podziwiam - i proszę, zdradźcie mi swój sekret! Czy może macie takie dzieciaki, które siedzą same grzecznie i spokojnie przez 10 minut czy może przywiązujecie je do czegoś na czas swojego relaksu, żeby kawkę w spokoju wypić? ;)

To tyle :) Miłego dnia dla Was (i pełnego relaksu haha :)

Idealny dzień. Idealna niedziela. Od samego świtu aż po ciemną noc. Tak w skrócie mogłabym opisać ostatnią niedzielę. Ale co to znaczy "idealny"? Czy może wygrałam w lotka i wyjechałam do jakiegoś egzotycznego miejsca? Nie. To może byłam w wykwintnej restauracji i jadłam dania nie z tej ziemi? Nie. A może szalałam po sklepach z kartą kredytową bez limitu? Też nie :) Dla każdego słowo "idealny" będzie miało inne znaczenie. Co więc znaczy dla mnie? Po prostu - taki zwykły dzień spędzony z najbliższymi - i wszystkie drobne szczegóły, dzięki którym ten dzień zmienił się ze zwykłego w idealny. 

Może nie jestem oryginalna, ale naprawdę czasem niewiele potrzeba do szczęścia - często to szczęście jest dosłownie na wyciągnięcie ręki i wystarczy tylko po nie sięgnąć. Szkoda tylko, że tak często o tym zapominamy albo nie dostrzegamy tego szczęścia obok nas. W natłoku codziennych obowiązków, spraw do załatwienia, w ciągłej pogoni za czymś lepszym, często się zatracamy, gubimy to co ważne. A wystarczy na chwilę przystanąć i rozejrzeć się wokół, żeby dostrzec, że to co mamy, to już jest coś idealnego.

Podam Wam mój przepis na to szczęście i na ten idealny dzień:

Często nie wiesz, że właśnie ten dzień będzie tym idealnym. Ja nie wiedziałam. Szczególnie że poranek rozpoczął się od kopniaka w bok :) Ale potem było już tylko lepiej: 

Ta chwila, gdy otwierasz oczy i widzisz te maleńkie nóżki, maleńkie rączki i maleńką główkę z najpiękniejszym uśmiechem na świecie. 

Ta chwila, gdy obserwujesz jak Wasze dziecko znosi coraz więcej zabawek do łóżka, ale nie przejmujesz się, że za moment nie będzie już dla Ciebie miejsca.

Ta chwila, gdy przytulasz się do męża, a Wasze dziecko patrzy na Was radośnie i mówi "Mama kocha do tatusia".

Ta chwila, gdy bawicie się z dzieckiem w łóżku i nigdzie Wam się nie spieszy.

Ta chwila, gdy jecie wspólnie późne śniadanie, śmiejąc się, rozmawiając i szukając w książeczce kaczuszki i sówki.

Ta chwila, gdy słyszysz jak Wasze dziecko ni z gruszki, ni z pietruszki śpiewa sobie "Mam chusteczkę haftowaną".

Ta chwila, gdy patrzysz jak Wasze dziecko bawi się lalkami i rozmawia z nimi.

Ta chwila, gdy pijesz z dzieckiem i lalami "herbatkę" z plastikowych filiżaneczek.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kanapie i śpiewasz z nim "5 małych małpek skakało po łóżku".

Ta chwila, gdy obserwujesz jak dziecko bawi się na podłodze z tatusiem, razem się wygłupiają i śmieją.

Ta chwila, gdy słońce wpada przez okna, ogrzewając Cię promieniami.

Ta chwila, gdy jedziecie w trójkę na przejażdżkę, w radiu gra muzyka, a za oknem słońce i błękit nieba (i "nic Ci więcej nie potrzeba").

Ta chwila, gdy spacerujecie w trójkę po parku, a wokół Was złota jesień, pod stopami szeleszczą Wam liście, a nad głowami szumią kolorowe drzewa.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko tupta radośnie po moście i cieszy się na widok kaczuszek.

Ta chwila, gdy jecie obiad w parkowej kawiarni i cieszysz się, że dziś nie musisz stać przy garach.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko skacze po kałuży i widzisz jego radość.

Ta chwila, gdy robisz zdjęcie, a córcia akurat tuli się do tatusia.

Ta chwila, gdy rozglądasz się wokół i widzisz jak jest pięknie.

Ta chwila, gdy po powrocie do domu relaksujecie się na kanapie z ciepłą kawką.

Ta chwila, gdy w trójkę siedzicie na podłodze i bawicie się pociągami i torami.

Ta chwila, gdy razem oglądacie "Peppę" i nie wiadomo, komu bardziej się podoba.

Ta chwila, gdy w trójkę leżycie w łóżku, zastanawiając się kto dziś wcześniej padnie.

Ta chwila, gdy Wasze dziecko wreszcie śpi, a Wy macie czas dla siebie i przytulacie się na kanapie, pijąc winko.

To są właśnie te chwile, które tworzą szczęście!

Dla niektórych z pewnością taki dzień to nic niezwykłego. Ale dla nas to rzadkość. Nieczęsto się zdarza taka sytuacja, gdy wszyscy mamy wolne i jeszcze na dodatek pogoda śliczna. Zazwyczaj mijamy się w drzwiach, mąż z pracy, ja do pracy, dzieć do przedszkola, zawsze pośpiech, obowiązki, zakupy, sprzątanie, gotowanie. Ale w tę niedzielę był po prostu relaks i wspólne niespieszne chwile. Przecież nic się nie stanie, jak raz nie odkurzysz, nie ugotujesz, nie pojedziesz na wielkie zakupy! Świat się od tego nie zawali. I to wszystko nie ucieknie! Za to te wspólne chwile mogą się już nie powtórzyć! 

Więc odpuśćmy raz na jakiś czas tę pogoń, te wszystkie obowiązki i po prostu cieszmy się sobą! Bo przecież życie składa się właśnie z tych małych pięknych chwil, dla których warto żyć i które czynią ten nasz dzień idealnym. Tylko przypominajmy sobie o tym często. Ja sama też muszę sobie o tym częściej przypominać!

A jak wygląda Twój idealny dzień? Jak wygląda Twoje szczęście?

fot. polki.pl

No nie wyrabiam, mówię Wam! Ostatnio to z niczym nie mogę się wyrobić! Brakuje mi czasu, goni mnie wszystko, a przez to jestem coraz bardziej nerwowa i niecierpliwa. Wszystko mnie drażni no!

Myślałam że dam radę wszystko pogodzić, ale okazało się, że praca, dom, dziecko, blog i jeszcze kurs foto to za dużo. Szczególnie że dzieć mój zdecydował się nie drzemać już w ciągu dnia, więc ten mój godzinny czy 2-godzinny przerywnik około południa przeszedł do historii. Czasem jej się zdarzy zdrzemnąć, ale to zwykle w aucie, jak gdzieś jedziemy, więc wtedy i tak niczego dla siebie nie mogę zrobić (no może poza myśleniem w ciszy i spokoju). 

Ostatnio dzieć w konia mnie zrobił, bo ok południa słyszę "Mamusia, lulu, na gólę!". No to ok, dobra, chodźmy na tą górę, skoro chcesz - a nuż się uda i będzie godzinka luzu, tylko dla mnie? Położyła się na naszym łóżku (bo od jakiegoś czasu to tylko u nas zasypia). A ja obok niej. No i mnie się zdrzemnęło, a ona po 2 minutach leżenia nabrała nowej energii - i już po lulu, i już roznosi cały pokój. Za to ja bardziej wymęczona i do nocy już tylko ziewałam (i nawet kawa nie pomogła).

A pamiętacie jak kilka m-cy temu opisywałam Wam, jak wygląda mój dzień? (o tutaj jakby co) Już wtedy tego czasu dla siebie nie było za wiele, a teraz to już jest masakra totalna! Przez dzień z dzieciem nie mam szans nawet odpalić komputer (kiedyś spróbowałam i od razu było histeryczne "Mamusia wyłączy komputel!"). Więc teraz czekam do tej godz. 22, gdy mały urwis padnie ze zmęczenia - no ale ja też przeważnie już wtedy padam i oczy mi się zamykają. Niekiedy drzemię przed ekranem do 1 w nocy, czytając po raz setny tą samą linijkę z kursu foto. A jak idę do pracy, to wracam ok 22.30 i jeszcze później tą moją drzemkę przed ptopem zaczynam! No nie ma sensu się tak męczyć po nocach, bo nie dość, że nic nie zrobię, to jeszcze niewyspana jestem. I zbierają się zaległości, bo dzień za dniem tak leci, a ja z niczym do przodu się nie posuwam. I tak już np. 4 zadania domowe z kursu foto mam zaległe. A nie mówię już o innych rzeczach, które chciałam zrobić, a ciągle je przekładam. 

Z blogiem zwolniłam tak, że już wolniej się nie da, ale nadal nie chcę całkiem z niego rezygnować, bo lubię pisać. Tylko szkoda mi, że nie mogę pisać tak dużo i często jak bym chciała. A tego posta piszę na karteczkach w pracy, pomiędzy klientami (ciiiiiiii! tylko nie mówcie mojemu szefowi ;) Bo tylko wtedy mam troszkę czasu za dnia i spokój taki, bo nikt mnie nie ciągnie za rękę i nie jęczy do ucha, a i w głowie wtedy jeszcze myśli jakieś krążą - nie to co po nocach, gdy w głowie już pustka i oczy się zamykają. 

Z pracą niestety zwolnić się nie dało, a raczej nawet przyspieszyło tam, bo znów więcej dni dostawałam przez cały m-c. Tak to jest, gdy ktoś jedzie na urlop - inni muszą tyrać więcej. I tak się to wszystko zgromadziło naraz - więcej pracy, brak drzemek dziecia, a jeszcze pogoda do bani, prawie cały czerwiec pochmurny i deszczowy, więc można doła dostać. A lipiec też nie zachwyca! Czasu mniej, człowiek zmęczony i senny, to jak ma się z czymkolwiek wyrobić?

Zobaczymy czy coś się zmieni, jak dzieć do przedszkola pójdzie - bo już za tydzień zaczyna "edukację". Czy tego czasu dla siebie przybędzie? Czy po prostu zamiast siedzenia po nocach teraz będą 2 godziny w ciągu dnia wolne - bo na razie tylko na 3 godziny dziennie chcemy ją posłać. No zobaczymy. 

I tak mi się przypomniał mój post z zeszłego roku o organizacji czasu (o tutaj klikajcie jakbyście też chcieli go sobie przypomnieć) - czas leci, a wciąż te same problemy nierozwiązane, bo jakoś nikt jeszcze tego zatrzymywacza czasu nie wynalazł! I tak czytam te moje rady i nawet one teraz nie pomagają - bo mimo że planuję, robię listę rzeczy do zrobienia, i tak połowy nie udaje mi się wykreślić i przechodzą na następny tydzień/miesiąc. Fejsa udało mi się ograniczyć, ale za to uzależniłam się od Insta (choć to mniejsze zło :) Co do spania - a raczej ograniczenia snu - to chyba wkroczyłam w ten wiek, że już do 2 w nocy nie wytrzymuję i jeśli nie pośpię z 8 godzin, to wyglądam i czuję się jak siedem nieszczęść - a więc ta opcja od razu odpada. Jeszcze nadzieją było dla mnie zostawienie dziecia z tatą i ukrycie się gdzieś w samotności - no ale to też rzadko możliwe, bo albo się mijamy w drzwiach w drodze do/z pracy albo mąż wraca tak późno, że już nie mam przed kim się chować, bo ten ktoś już śpi. W zeszłym roku było łatwiej i te rady zdawały egzamin, bo nie pracowałam. Teraz trochę żałuję, że przerwałam rok temu mój kurs foto i dopiero w tym roku ruszyłam z nim dalej - bo już bym go dawno skończyła, a teraz jak chcę skończyć jak najszybciej, to czasu brakuje!

Przepraszam, że tak Wam narzekam, ale jak nie Wam, to komu? :) Lepiej sobie ponarzekać, wyżalić się trochę, a nuż ktoś z Was posłuży jakąś dobrą radą? No powiedzcie mi Kochani, jak Wy się z tym całym bajzlem wyrabiacie? Jaki macie patent? A może też nie wyrabiacie?

To nie żadne odkrycie, żeby uważać co się mówi przy dzieciach, a już szczególnie przy swoim, bo te małe bestie w mig łapią nowe słówka i oczywiście najlepiej wchodzą do uszu te "piękne" słówka :) A potem zbój mały powtarza i powtarza bez końca! I wiemy o tym, ale często jakoś nieświadomie coś nam się wymsknie - albo świadomie w nerwach!

"Mama w domu - nie leży i nie pachnie, tylko pracuje!" to tytuł akcji, której pomysłodawcą jest Aneta z bloga www.mama-dwojki.pl. Powstała ona po tym, jak przeczytała wpis na blogu u Beaty z bloga www.arbuziaki.pl <-- tutaj przeczytasz post, od którego wszystko się zaczęło.

Ten wpis stał się dla niej inspiracją. Pomyślała, że fajnie będzie przeczytać o tym, jak inne matki zmagają się z codziennością. Poczuć, że inne mają podobnie, a tym samym uświadomić całej reszcie społeczeństwa, że my - mamy, które siedzimy w domu, także wykonujemy pewny rodzaj pracy. Pracy, za którą nam nikt nie płaci. Tylko postrzega przez pryzmat powiedzenia " Leżę i pachnę".

Postanowiła więc wraz z Beatą zaprosić do akcji kilka mam blogerek, w tym mnie, aby każda z nich napisała swoją "kartkę z kalendarza".


Wyczerpana po całym dniu gonitwy za małym rozbójnikiem, klapnęłam z hukiem na kanapie. Spojrzałam na zegarek i .... O żesz ku...!!!! Jak to możliwe, że już godz. 23??? No jak??? Było się myć tak długo? Cholerne włosy! Było jeść tą kolację, po której pół zlewu zawalona? Było sprzątać te zabawki walające się po całym domu? - przecież jutro znów tam wylądują! Może z godzinę bym zaoszczędziła! - i co ja wtedy z tym dodatkowym czasem bym zrobiła? - tyyyyle rzeczy przecież! :) A teraz znów noc zbyt szybko nadeszła i kolejny raz dowlekę się do łóżka o 2 w nocy. Więc pytam się kolejny raz sama siebie - jak to możliwe, że już 23? Czy u nas zegarki jakoś szybciej chodzą czy co?? I jakoś zawsze mnie to dziwi, chociaż codziennie ok 23 właśnie zaczynam swój spokojny wieczór, gdy tylko leżę i pachnę ;) Więc tak sobie siedzę i pachnę na tej kanapie, i rozmyślam o tym dzisiejszym dniu. O tym jednym dniu, takim zwykłym dniu z życia takiej zwykłej, normalnej (chyba ;) mamy.

Ten dzień zaczął się dziś wyjątkowo wcześnie. Już po 5 rano mały człowieczek z płaczem przytuptał do naszego pokoju i wtarabanił się na nasze łóżko, ciągnąc za sobą swój ulubiony kocyk. O spokojnej reszcie snu mogliśmy zapomnieć. Kręci się to małe to w jedną, to w drugą stronę, tu nóżka na mojej głowie, tam rączka w moim oku. Wreszcie zasypia ułożona w poprzek łóżka, między nami, a my leżymy na skrajach i modlimy się, by nie spaść (lub nie dostać w twarz :) Z obu stron niebezpieczeństwo! I śpij sobie w takich warunkach kolejną noc! Wreszcie po 6 małżonek kapituluje i wstaje - woli do pracy iść niż ryzykować siniaka pod okiem :) No, przynajmniej miejsca troszkę więcej. Ale pospać za długo się nie da. Już ok 7 mały głodomorek budzi się i domaga mleczka. No to koniec leżenia - trzeba zwlec dupsko z łóżka i zrobić flachę. Dobrze chociaż, że wieczorem wszystko sobie szykuję i mam w pokoju, więc po całym domu nie trzeba nad ranem latać rozczochrana i rozespana! Szybko robię butelkę i gdy mała zasysa, ja mam jeszcze te 2 minuty leżenia w spokoju. 

A potem się zaczyna zabawa wesoła, gdy moje dziecię skacze dokoła :) Zdarzają się ranki, gdy naniesie zabawek ze swojego pokoju i bawi się sama nawet przez pół godziny, a ja leżąc zerkam na nią jednym okiem, a drugie pogrążone jeszcze w błogim śnie. Ale tego poranka nie dała podrzemać mamusi! Książeczka o misiu sama się nie przeczyta - dobrze chociaż, że znam ją na pamięć i z zamkniętymi ślepiami recytuję. Potem wymyśliła ściąganie i zakładanie skarpetek, a że jej to niezbyt wychodziło, to już zaczął się krzyk i nerwy i mamusia musiała dopomóc. Za chwilę już coś innego - maskotkę kotka przydźwigała, żeby kuku zza łóżka robił. No to mamusia z kotkiem kukają przez to łóżko. Już się kotkiem znudziła i znów do swojego pokoju popędziła niczym struś pędziwiatr. Wykorzystuję tą minutę ciszy i spokoju i zamykam niedospane oczy. Nagle na mojej twarzy ląduje garść ludzików Lego - dobrze że tym razem nie przywlekła czegoś cięższego, bo wtedy z podbitym okiem bym chodziła :) Bawimy się jeszcze ludzikami przez chwilę, pijemy z nimi herbatkę z ich malusich filiżanek, a zanim się obejrzę, połowa klocków na moim łóżku! Kiedy ona to zdążyła nanieść? Chyba jak mrugnęłam kilka razy. No nic, 10 kursów do jej pokoju i wszystko wróci na miejsce. 

Przeciągam ile się da moment wstawania z łóżka, bo wiem że dopiero za dłuuuuuuuugi czas będę mogła znów się przytulić do podusi. Ale w końcu brzuch się odzywa i nie tylko ten mamusi. No to wstajemy, dość tej zabawy. Jest już po 9. Idziemy umyć ząbki, Izunia trzyma swoją szczoteczkę, a drugą ręką szoruje moje zęby - fajnie mieć takiego pomocnika :) Teraz pora się ubrać, czyli zaczynają się schody. Izunia ucieka, tuląc się do kocyka i mówiąc "lulu" - zawsze takie triki stosuje, gdy nie chce czegoś robić :) Mówię spokojnie, że jak chce lulu, to może iść lulu, ale najpierw się przebierzemy. Dzieciakowi chyba odechciewa się tego "lulu", bo pędzi do swojej szafy i szykuje sobie garderobę na dziś, czyli 5 bluzek, 3 różne skarpety, 2 pary spodni, 3 czapeczki i letnią sukienkę do tego :) Wszystko rozkłada na łóżku i próbuje zakładać na piżamkę. Reszta ciuchów z szafy ląduje "przez przypadek" na podłodze koło szafy. Składam je i chowam z powrotem. Wybieram ubranko. Słyszę niezadowolenie i "Nie, nie, nie!", bo tej bluzki to ona akurat dziś nie chce. Szukamy innej. "A ta może być?" - pytam po raz setny. Wreszcie jest zgoda i można się ubierać. Pół godziny później dzieciak gotowy. 

Teraz pora na mamusię. Izunia wkracza do mojej garderoby i teraz dla mnie szykuje ubranko. Jakbym chciała ubrać wszystko co dla mnie wybierze, to pewnie bym jak bałwan wyglądała, ruszać bym się nie mogła przez tyle warstw na sobie i na dodatek byłabym kolorowa jak papuga :) Więc znów muszę segregację zrobić i sto ciuchów z podłogi pozbierać. Rozsypane wszędzie skarpetki wrzucam byle jak do koszyka - już nawet nie próbuję ich układać, bo to nie ma sensu :) Gdy się maluję, dzieć chodzi tam i z powrotem i a to szczotkę mamusi chce, a to krem, a to tusz. Podaję, udaję że ją też maluję, dzieć zadowolony, ale wkrótce się tym nudzi, a tu dopiero jedno oko wytuszowane. No nic, trzeba innej rozrywki dla małej poszukać. Zaczynam recytować z pamięci kolejną książeczkę, a ona leci po nią i otwiera na stronie, którą obecnie "czytam". Kończę malowanie, a gdy zakładam gogle na nos, moim oczom ukazuje się obraz jak po trzęsieniu ziemi - wszystkie zabawki na podłodze, ciuchy znów wylazły same z szafy, a pośrodku tego bajzlu stoi uśmiechnięta, zadowolona z siebie Izunia. Kolejny raz składam, wkładam, Izunia mi "pomaga", więc znów składam, wkładam :) Robimy kilkanaście kursów do jej pokoju, odnosząc zabawki. Wreszcie pokój wygląda jak pokój, a nie jak pobojowisko. Możemy iść.

No i na śniadanie dowlekamy się przed 10. Szykuję dla Izuni i dla siebie kanapki i jogurta. Jemy razem, czytając książeczki. Trochę trudno mi sie czyta, przegryzając równocześnie kanapkę, no ale czego się nie robi, by już od rana nie słyszeć jęków i krzyków? :) A po śniadaniu idziemy powiesić pranie. Izka wyciąga z pralki, strzepuje i podaje mi. No pomocnik pierwsza klasa! :) Z takim to aż chce się prać! Tylko często wieszać nie nadążam! Idę pozmywać po śniadaniu, póki mało w zlewie. Mój towarzysz bawi się w most, przechodząc między moimi nogami tam i z powrotem. Trochę niewygodnie mi się tak zmywa, stojąc w szerokim rozkroku pół metra od zlewu - no ale skoro dzieć znalazł fajne zajęcie, to nie będę mu przerywać :)

Na zewnątrz słoneczko świeci, więc ok 11 ubieramy się i idziemy na spacerek. Dziś bez rowerku, tylko za rączkę, idziemy przywitać się z psem i kotem sąsiada. Kilka okrążeń po osiedlu, a że osiedle małe, to szybko nam się nudzi łażenie w tę i we w tę, więc wracamy do ogródka. Gramy w piłkę, kopiemy ją, a raczej mama kopie, a Izunia nosi i rzuca, wdrapujemy się na ławkę, zbieramy stokrotki. Oj już się lata nie możemy doczekać, by się na kocyku z zabawkami rozłożyć! Idę po telefon i pstrykam kilka zdjęć. Takie słoneczko w marcu nie zdarza się za często!

Po powrocie, ok 12 czas przyszykować coś na obiad. Dziś wersja: coś prostego, na szybkiego (tak jakby z dzieckiem u boku można by było wybrać inną wersję ;) Córcia pomaga mi obierać ziemniaki, trzyma w rączce i odrywa "pazury", po czym podaje mi gotowego ziemniaka, a ja skrobię skórkę i kroję. Takie wspólne gotowanie fajne jest :) Szybko przyprawiam kuraka, podczas gdy dziecię bawi się nieotwartymi jeszcze przyprawami w saszetkach. Obiad prawie gotowy - potem wystarczy tylko wrzucić wszystko do gotowania.

Przebywanie w kuchni przypomniało chyba mojej córci o jedzeniu, bo już leci do szafki i ciągnie za uchwyt, wołając "Ciacho, ciacho!". Otwieram półkę i pozwalam jej wybrać ciasteczko, ale po chwili w jej rękach widzę z 4 ciastka, które na raz chce włożyć do buzi, więc przekładam je na miseczkę i idziemy odpocząć przy bajce. Jak zwykle jej wybór pada na króliczka "Binga" i odpalam bajkę z DVD. Chyba wszystkie odcinki znamy już obie na pamięć, ale Izunię wciąż to fascynuje - mnie już mniej, więc siedzę przy niej i korzystając z tego, że nikt mnie nie ciągnie, nie woła, nie jęczy, sprawdzam pocztę na telefonie, wrzucam fotkę na Instagrama - o taka ze mnie matka! Po dwóch krótkich odcinkach Izunia zaczyna marudzić - to znaczy, że na drzemkę czas. 

Jest przed 13, gdy kładę ją do kojca stojącego w kuchni. Najpierw protestuje - jak to zwykle gdy trzeba spać. Ale już po chwili otula się kocykiem i zasypia zmęczona. A ja rozsiadam się na kanapie z laptopem na kolanach i chwila czasu tylko dla mnie :) Jak go dziś wykorzystać? Nie mam zbyt wiele tego czasu, bo nigdy nie wiem ile potrwa drzemka - czy pół godziny czy też 2, więc nie tracę tego cennego wolnego czasu na rozmyślanie co robić, tylko zabieram się do realizacji wcześniej zaplanowanych zadań. A na ten dzień mam zaplanowany wybór i obróbkę zdjęć z wakacji. No to szybko, raz, dwa, trzy! Bo czas leci! A ten wolny czas to raczej zapieprza jak zając po łące ;)

Poprawiam się na kanapie, a ona skrzypi - CICHOOOOOO!!!! Bo już z kojca słychać wiercenie i jeszcze kilka takich skrzypnięć i będzie po drzemce! No ruszać się nie mogę w ogóle! Bo albo podłoga skrzypnie, albo cholerna kanapa, albo nie daj Boże telefon zadzwoni, albo cholerny kurier czy inny domokrążca akurat wtedy przypełzną! Jak się dziecię nie wyśpi, to do wieczora będę mieć przerąbane! Więc siedzę, staram się nie oddychać i jak najciszej w klawiaturę stukać. O żesz w mordę! Sikać mi się chce! Niby pieluchy w rozmiarze 5 leżą 2 metry dalej, no ale chyba zaryzykuję i przetuptam cicho do łazienki. Byle tylko drzwi nie skrzypnęły!... Udało się! Przy okazji włączyłam ziemniaki do gotowania oraz mięso i warzywa w parowarze. Obiad sam niech się dziś zrobi, a co! Wracam do komputerowych zajęć, mam jeszcze z 20 minut czasu może. Raz na jakiś czas przemykam cichaczem zamieszać ziemniaki, żeby mi nie wykipiały. 

Jest 14.30. Obiad kończy się gotować. Dziecię się budzi. Czyli dzisiaj dobrze wyliczyłam czas :) Bo nieraz obiad już wystygnąć zdąży, a nieraz trzeba na ten obiad poczekać chwilkę. Jemy razem obiadek, Izka nawija widelczykiem jak szalona. Po posiłku trzeba ogarnąć trochę pod jej krzesłem, żeby muchy się nie zleciały na ucztę z resztek :) Obiad zaliczony, teraz znów relaksik i zabawa. Na polu zrobiło się szaro-buro - w końcu to Irlandia, więc nie ma co liczyć, że będzie słonecznie przez cały dzień! Więc zostajemy w domku i bawimy się na macie w salonie. Malujemy kredkami, lepimy plastelinowe zwierzaki, zjeżdżamy autkami na zjeżdżalni, bawimy się małym domkiem, układamy puzzle, czytamy książeczki, liczymy palce mamy "Jeden, dwa, cy, pięć!", i wiele wiele innych zabaw, bo Izunia szybko się nudzi i ciągle coś nowego wymyśla. I sama się nie pobawi, mamusia musi towarzyszyć, nawet do kibelka wyprawa jest we dwoje :)

Ok 17 wraca tata z pracy. No to mama może trochę odpocząć teraz :) Gdy tatuś już pojedzony, to przejmuje dzieciaka :) A ja idę się zrelaksować sprzątając po obiedzie i szorując gary. Gdy już kuchnia wygląda w miarę czysto, czas na deser. Kawka dla starych, owoc dla małej, wspólne wygłupy na kanapie. I znowu zlew zapełniony. Znów zmywam, a potem idę odkurzyć na piętrze, szykuję kolejne pranie, myję łazienkę. Dziś góra zrobiona, jutro biorę się za parter. A sorki - jutro do pracy na popołudnie, więc nici ze sprzątania. No to pojutrze, bo dziś już nie mam sił biegać z odkurzaczem i ścierą! Czasem chyba lepiej mieć mniejszy domek, taki jednopoziomowy, który się ogarnie na jeden raz!

I już 19 się zrobiła. Idę wykąpać Izkę, chlapiemy się w wannie z kaczuszkami, aż połowa mamy i łazienki mokra. Później znów toczymy walkę z ubrankami, bo Izka piżamki nie chce teraz założyć. Schodzimy na kolację, a po niej jeszcze jednego "Binga" dzieciak wyprosił. Sprzątamy zabawki z podłogi, żeby jakoś ten salon wyglądał. Po 20.30 idziemy na górę, myjemy ząbki i kierujemy się potem do pokoju Izki i teraz tam robimy bajzel na podłodze. Domek z Lego budujemy, wieżę z klocków układamy, małym kotkiem w sufit rzucamy (że maskotką oczywiście :), książeczki oglądamy. Wszystkie zabawki muszą zejść z półki, no a jak! A jeszcze kuku zza drzwi, a jeszcze kotek na głowie mamy musi posiedzieć i bawimy się w "A gdzie jest kotek?", a jeszcze to, a jeszcze tamto mały urwis wymyśli, żeby tylko spać za wcześnie nie iść. A już z kocykiem i smokiem chodzi i oczęta mnie. Ale nie, nie pójdzie spać i już! Jeszcze trzeba wycałować każdego zwierzaka przyklejonego na ścianie, a czasem nawet i dla mamy buziak zostanie. Wreszcie dzieciak ładuje się do łóżeczka i zgaszam światło. Siadam obok łóżeczka i powstrzymuję Izkę przed ucieczką. Dzieciak teraz wyjścia nie ma i spać musi. Śpiewam cicho "Pora na dobranoc, bo już księżyc...", a Iza kończy - "świeci" - i prosi o jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz... Pokręci się jeszcze z 10 minut i wreszcie zasypia. A mnie też oczy się zamykają i drzemię kilka(naście) minut siedząc na podłodze, oparta o to łóżeczko. Wreszcie wstaję i patrzę na zegarek - już po 22. Jak zwykle. Idę się umyć, a potem wreszcie można odpoczywać, leżeć i pachnieć :) Tylko gdyby spać nie trzeba było, to więcej tego leżenia i pachnięcia by było ;)

Po długim prysznicu, gdzie wreszcie mogę się zrelaksować w ciszy, spokoju i samotności, zgarniam jeszcze zabawki z podłogi, które jakoś przedtem ukryły się przed nami, kolejny raz ogarniam kuchnię, żeby rano powitał mnie pusty zlew, sprawdzam lodówkę szukając pomysłu na jutrzejszy obiad. No i wreszcie koniec tych obowiązków! Można cieszyć się spokojnym wieczorem - a raczej tym, co z tego wieczoru jeszcze zostało :) Siadam na kanapie, jest 23. Czas dla mnie :) Może posta napiszę? Odpiszę na komentarze? Albo dalej zdjęcia będę obrabiać? A może poszukam na necie torciku na urodzinki? Albo odpiszę koleżance na Gadu-gadu? Odpalam laptopa i zasypiam z ręką w powietrzu, czekając aż się dziad uruchomi :) Po jakimś czasie budzę się i teraz to ja mogę działać! - bo godzina zero minęła i cała noc przede mną! Ale dziś nie siedzę długo, już ok 1 kończę i idę spać, bo nie wiadomo, o której rano znów ktoś przytupta do naszego łóżka (o ile wcześniej nie obudzi się z krzykiem i trzeba będzie przez pół godziny uspokajać i kołysać).

No i tak właśnie minął ten zwyczajny dzień zwyczajnej matki, która w domu z dzieckiem to tylko leży i pachnie i nic nie robi jak widać ;)

Ale nie każdy dzień jest taki oczywiście. Czasem jest lepiej, czasem gorzej. Nieraz nie chce mi się obiadu robić i zjemy parówki albo podam małej obiadek ze słoiczka (zawsze mam kilka w półce tak na wszelki wypadek - tak samo jak pizzę w zamrażalce), a z takim normalnym obiadem to czekam aż mąż wróci i razem zrobimy. Nieraz tak leje, wieje, że na spacer wyjść się nie da, więc w domu jeszcze większy bajzel na podłodze. Nieraz nie chce mi się czytać setny raz tej samej książeczki, więc kolejną bajkę włączam. Nieraz nie mogę już słuchać tych jęków i marudzenia i następne ciacho daję. A co! Matką jestem, ale też człowiekiem, który jakąś tam granicę cierpliwości i wytrzymałości ma! A kilka razy w tygodniu do pracy na popołudnia chodzę (że niby odpocząć tam?). Wracam po 22, więc i tak zaczynam swój wieczór pachnienia i leżenia ok 23. A jak mam wolne, to mogłabym przecież już ok 20 rozpocząć relaksik bez dziecka (a tatuś kolejny wieczór by usypiał) - mogłabym, gdybym chciała, ale właśnie zazwyczaj nie chcę - wolę ten wieczór spędzić z córcią niż przed komputerem, bo zbyt wiele takich wieczorów tracę przez pracę i szkoda mi tracić kolejnych! Czasu dla siebie mało, ale musi wystarczyć nam - mamom :) Tylko gorzej będzie, jak już tej drzemki za dnia nie będzie! Ale i tak kocham tą moją "pracę" matki i na nic innego bym jej nie zamieniła :)


A jak wygląda Twój zwykły dzień z dzieckiem? Leżysz i pachniesz czy może zapieprzasz przez cały dzień albo przynajmniej przez większość dnia? :) Podziel się swoim dniem, swoją codziennością!

Oto pozostałe autorki i ich blogi, które podjęły się udziału w akcji - Sprawdź, jak wygląda codzienność u nich - może znajdziesz tam kawałek swojej codzienności?

⚛️ Mama Migotka (www.mamamigotka.pl)
⚛️ Młoda mama pisze (www.mlodamamapisze.com)
⚛️ Beztroska Mama (www.beztroskamama.pl)
⚛️ Mama po 30tce (www.mamapo30tce.blogspot.com)
⚛️ Jaśkowe Klimaty (www.jaskoweklimaty.pl)
⚛️ Kobieca myślodsiewnia (www.kobiecamyslodsiewnia.blogspot.com)
⚛️ Tosia mama (www.tosimama.blogspot.com)
⚛️ Mamatywna (www.mamatywna.com)
⚛️ Pani Domowa (www.pani-domowa.pl)
⚛️ Matka bez kitu (www.matkabezkitu.blogspot.com)
⚛️ Lady Mamma (www.ladymamma.pl)
⚛️ Mama Balbinka (www.mamabalbinka.pl)
⚛️ Kiedy Mama nie śpi ( www.kiedymamaniespi.pl)
⚛️ Oli Loli New life (www.oliloli-newlife.com)

Jeżeli podoba Ci się pomysł akcji, będziemy bardzo wdzięczne za udostępnienie naszych "kartek z kalendarza". Udostępniając wpis na swojej stronie, będzie nam miło jeśli wstawisz poniższy fragment tekstu:

Pragniemy uświadomić wszystkim, że siedzenie w domu z dzieckiem/dziećmi, jest także formą pracy. Pracy na więcej niż cały etat, bo 24 na dobę, siedem dni w tygodniu. Chcemy, aby nikt nam już nie mówił, że nam się nudzi. Że macierzyństwo to sama radość. Przyjemność siedzenia w domu, bez wysiłku fizycznego czy psychicznego. Odwalamy kawał wielkiej roboty i pragniemy tylko, aby postrzegać nas za to co robimy siedząc w domu. Wbrew pozorom, nie leżymy, nie pachniemy. Jesteśmy w biegu i często zamiast pachnieć, pachniemy, ale nieprzyjemnie, nie mówiąc, że brzydko Padamy ze zmęczenia, ale rano wstajemy. Choć może się walić i palić, my działamy. Każdego dnia, od rana do nocy.