Po energicznym wkroczeniu w ten rok (zobacz tutaj - post "Mam tę moc") i po chwilowej stracie tej energii (zobacz tutaj - post "Straciłam Cię..."), teraz wróciłam w końcu na właściwe tory i zabrałam się wreszcie za to, co tak ciągle przekładałam z braku czasu. Zaczęłam kolejny etap kursu fotograficznego online - wróciłam do mojej Akademii po prawie rocznej przerwie! Czasu nadal mało na wszystko, a ja dokładam sobie jeszcze roboty! Ale chyba my - matki, tak już jesteśmy skonstruowane, że im więcej mamy na głowie, tym więcej damy radę zrobić :) Więc i ja jakoś na razie ogarniam wszystko. 

A w ramach zadań domowych znów pstrykam setki zdjęć dziennie :) A że akurat piękna wiosna u nas i śliczne tła mam, bo wszędzie zielono i kwieciście, to postanowiłam pokazać Wam co nieco tej naszej irlandzkiej wiosny. Czasem widok przesłania mała modelka, ale mam nadzieję, że jej to wybaczycie ;) No w końcu szkolę się w fotografii dziecięcej, więc jakiś dzieć na fotkach przewijać się musi!

I jak Wam się podoba wiosna w Irlandii oraz wiosenna sesja Izuni? Pamiętacie jak w zeszłym roku robiłam taką sesję? Kto nie pamięta - klik tutaj. Jakieś postępy są chyba, co? :) Życzymy Wam ciepłej, kolorowej wiosny! Albo lata od razu! A co! :)

Zielona trawka, niebieskie niebo, grzejące słońce i pachnące kwiatki. A pośrodku tego mała słodka istotka - moja modelka :) Zapraszam Was na wiosenną sesję ogrodową. Bo wreszcie ciepło zawitało do nas!

Ojejku, jak tu fajnie i mięciutko!

Jaki śliczny kwiatuszek! Mogę dotknąć, zerwać, spróbować?

Idę pozwiedzać ogródek. Może znajdę jeszcze coś fajnego.

Oj mamo, nie rozśmieszaj mnie, gdy jem! No przestań :)

Ach, ale się rozmarzyłam! Jem pyszne ciasteczko, gdy grzeje mnie słoneczko :)

Jak Wam się podobają fotki ogrodowe? Robicie takie sesje swoim maluchom, gdy pogoda sprzyja? Same plusy takich sesji - przebywacie długo na świeżym powietrzu i do tego świetna zabawa! A że nareszcie u nas wiosna w pełni, to z pewnością jeszcze niejedna taka sesja przed nami :)

Rankiem grzeje słońce, więc wstajesz z łóżka z wielką ochotą i kilkoma pomysłami, gdzie by tu się wybrać w ten piękny dzień. Ale przy śniadaniu słońca już nie ma. Nie wiadomo skąd przypełzły złośliwe chmury i zasłoniły Twoje słoneczko. Ale nie martw się - za chwilę znów wyskoczy. Gdy znów się pokazuje, wystawiasz głowę na pole, by sprawdzić, czy rzeczywiście jest tak ciepło jak wygląda przez szybę. Ale gdzie tam - tak zawiewa, że prawie łeb Ci urywa. Ale nie przejmuj się - ten wiatr też za moment ucichnie. Gdy drzewa przestają się huśtać jak szalone, zaczynasz szykować się na spacer. Ale zanim zdążysz ubrać dzieciaka, już leje. Ale nie martw się - deszcz też nie trwa tutaj wiecznie (wbrem powszechnym opiniom). Ponownie słońce wychodzi i już już jesteś przy drzwiach. A tu grad! Serio! Wielkie zimne grudki spadają z hałasem i odbijają się od ziemi. Ale na szczęście tylko minutę to trwa. Znów słońce się pojawia. No jeszcze tylko śniegu brakuje do pełni szczęścia! ;) 

Wreszcie wychodzisz z dzieciątkiem! I jak wygląda Wasz spacer? - co chwilę ściągasz kurtkę i zakładasz, zakrywasz dziecko kocykiem po uszy, by za moment zrzucić koc. Bo raz słońce tak grzeje, jak na Saharze, a za 5 minut zimny wiatr smaga Cię po twarzy, potem znów słońce, a za 5 minut deszcz. I tak w kółko. Jak masz pecha, to jeszcze i grad Cię znów dorwie. Ale pociesz się tym, że niektórzy w innych zakątkach świata mają gorzej - jak zacznie lać, to leje miesiąc, a tu tylko te 5 minut (a nie ważne, że 5 minut co pół godziny :)

Nieraz marzy mi się kraj, gdzie pogoda jest bardziej stabilna - jak świeci słońce, to przez cały dzień, jak leje, to przez cały dzień. Przynajmniej wtedy coś zaplanować można. Bo teraz co z tego, że patrzę na prognozę, gdzie pokazują mi słońce na jutro, więc planuję wyjście do parku, a tu lipa - słońca nie ma, za to zimno jak cholera, a gdy znowu pokazują deszcz i myślę sobie, że w takim razie śpimy dłużej i leniuchujemy w domku cały dzionek, a tu "na złość" zamiast deszczu - słońce. Więc lepiej już w ogóle planów nie robić, bo nawet już prognozy pogodowe szwankują w Irlandii!

No ale nie pozwolę, by pogodowe widzimisię tak tutaj rządziło! Chcemy spacer, to idziemy! Najwyżej zmokniemy :) Albo kalosze i pelerynki na siebie i wtedy deszcz i wiatr nam nie straszny. A najbezpieczniej chyba w taką niepewną pogodę mieć dach pod ręką, więc spacerek po osiedlu czy po ogródku jest najlepszy. Dobrze, że duży ogródek mamy, bo osiedle niewielkie i chodzić za bardzo nie ma gdzie - przejdziesz 10 razy tam i spowrotem i zaledwie kilometr zaliczysz. A do ogrodu nie musisz brać żadnych wózków, kocyków, zabawiaczy na drogę. Po prostu wychodzisz jak grzeje, a chowasz się w domku jak leje. I za rączkę z małym Szkrabem człap człap. Na razie nasz ogród to tylko trawa, ale niebawem może huśtawka tam stanie i jakiś stół ogrodowy. A potem może jeszcze piaskownica, zjeżdżalnia, hopsalnia... :) I ogródek wielki okaże się za mały ;)

A tutaj kilka fotek z naszych ogrodowych spacerków. Wykorzystałyśmy kilka razy te 5 minut słoneczka :) Niektóre fotki krzywe, pochyłe, ale ciężko zrobić proste zdjęcie, gdy w jednej ręce trzymasz aparat, a przy drugiej wisi wiercący się dzieciak - a jak nie przy ręce, to przy nodze. Taka mała przylepka :) Więc umówmy się, że to walące się tło to efekt zamierzony ;)

A jak tam Wasze zmagania z tą wiosenną pogodą? Też daje Wam tak popalić? Czy u Was wiosna w miarę normalna? Byle do lata... :)

A na koniec taka ciekawostka - moja znajoma, ostatnio podczas prasowania, z nudów liczyła, ile razy pada deszcz - i w ciągu 2 godzin lało 7 razy! Oby maj był lepszy! (czyli pewnie będzie lać "tylko" 5 razy ;)

fot. urodaizdrowie.pl

Urodziny, goście, święta, wiosna, która ciągle przychodzi, by zaraz odejść... To wszystko naraz sprawiło, że ostatnio ogarnęło mnie totalne lenistwo i zmęczenie, nic się nie chce robić, najchętniej cały dzień bym w łóżku leżała i nie wyściubiała nosa spod kołdry. Niestety moje dziecię nie pozwala mi na takie leniuchowanie, więc tyłek trzeba ruszyć i przez dzień jakoś trzeba funkcjonować. A tu chęci na nic nie ma. Chyba mówią na to "wiosenne przesilenie" czy "wiosenna chandra". A czy Was też czasem łapie to dziadostwo?