Jestem sobie przedszkolaczek, który ciągle rano płacze - tak u nas brzmiałaby ta piosenka. Bo nasze początki z przedszkolem do łatwych nie należały. W sumie to nadal nie jest łatwo, a mamy w domu małego przedszkolaka już półtora miesiąca. Ale zacznijmy od początku.

Kto śledzi mnie na Instagramie (o tutaj klik), ten może pamięta, jak wyglądały u nas początki w przedszkolu. Nasza córcia zaczęła chodzić do przedszkola w połowie lipca. Gdy wszyscy wokół na wakacjach, my pędziłyśmy co rano do przedszkola. Przez pierwsze 2 tygodnie był okres przyzwyczajania. I chociaż zapisaliśmy córcię tylko na 3 dni, przez te 2 tygodnie chodziła tam codziennie na 2 godziny. A pierwszy tydzień był niepłatny. Nie wspominam tych dni najlepiej - córcia pewnie też nie!

Pierwszego dnia oboje z mężem wzięliśmy wolne z pracy, by towarzyszyć naszej córci w tym ważnym dniu. Już po przekroczeniu progu przedszkola zaczęła się histeria. Tak samo jak kilka m-cy wcześniej, gdy poszliśmy ją zapisać. Dzieć uczepiony mamusi jak mała małpka i za nic puścić nie chce! Przy tym krzyk i płacz tak donośny, że uszy odpadają. W końcu udało mi się położyć ją na ziemi, ale oboje musieliśmy przy niej usiąść i bawiliśmy się z nią, bo z dziećmi nie chciała. A żeby załagodzić trochę emocje tego dnia, pojechaliśmy później do centrum miasta nad rzekę, gdzie karmiliśmy kaczki i łabędzie.

Ale następnego dnia znów trzeba było wejść do "jaskini lwa". I oczywiście sytuacja z histerią i małpką powtórzyła się - i powtarza do teraz, za każdym razem gdy wchodzimy do przedszkola. Drugiego dnia doradzili mi, bym posiedziała z 10 minut przy córci, a potem wyszła na chwilkę, potem znów posiedziała przy dziecku i znów wyszła. Tak więc zaczęłam znikać na krótko i plątałam się po korytarzu, nasłuchując płaczu mojego dziecka - a raczej nie musiałam nawet nasłuchiwać, bo te głośne krzyki słychać było zapewne po drugiej stronie ulicy! Dzieć mój biedny uciekał za każdym razem za fotel - chyba tam czuła się bezpieczna. A mnie aż serce ściskało z żalu, że ona tam taka smutna, a ja nic nie mogę na to poradzić. Raz wyszłam jak bawili się na placu zabaw - zajęli ją, żeby nie widziała jak znikam, bo inaczej przyczepiała się mojej nogi i ruszyć się nie mogłam. Ukryta za drzwiami patrzyłam jak biega z płaczem i szuka mamusi. Szkoda mi jej było. Ukryła się w końcu w drewnianym domku i zleciały się do niej inne dzieci, pytały czemu płacze i przytulały ją. Chyba była zaskoczona, bo przestała płakać, ale nie chciała stamtąd wyjść.

Za każdym razem miałam wydłużać swoją nieobecność i czwartego dnia wyszłam chyba na pół godziny - i to wyszłam wreszcie z budynku! Gdy wróciłam, spodziewałam się zastać zapłakaną córcię, a tu mi mówią, że bawi się w ogródku i że przestała płakać po kilku minutach. A gdy uśmiechnięta wyszła z tego ogródka, to nawet nie rzuciła się jak zwykle na mnie. Widać było, że wreszcie jej się spodobało przedszkole. Następnego dnia też było dobrze, a ja wyszłam na ponad godzinę! Wróciłam, a ona jadła obiadek i nawet nie zwróciła uwagi, że już jestem! Z jednej strony ucieszyłam się, a z drugiej - ała! tak szybko zapomniała o mamusi??? No cóż - może obiadek był lepszy niż te domowe mamusine ;)

Jednak w drugim tygodniu znów było gorzej i przedszkole było be! Pewnie przez weekend zapomniała o tym przedszkolu i trzeba było przyzwyczajać ją od początku. Nadal codziennie były krzyki, raz trwały krócej, raz dłużej. Jednego dnia się bawiła, a drugiego - chowała w kącie i nie dała dotknąć. A ja tym razem wychodziłam od razu z przedszkola i szłam na kawkę - pierwszy raz sama od baaaardzo baaaardzo dawna. Ale powiem Wam, że kawka lepiej smakuje z tą moją małą towarzyszką u boku! Ale dla mamy chyba lepiej wyjść gdzieś dalej na tą godzinkę czy półtora, by nie słyszeć tego płaczu, i zająć myśli czymś innym. Bo inaczej mama by zwariowała!

Od trzeciego tygodnia córcia już normalnie chodzi do przedszkola, czyli 3 dni w tygodniu po 4 godziny. A ja zaczęłam wreszcie wracać do domu i tam korzystać z tych samotnych chwil (bo o ile mogłam pić kawkę przez godzinę, to przez 3 godziny to już raczej nie :) Córcia nadal płacze jak ją tam zostawiam, a nawet jak już dojeżdżamy na parking. Czasem już rano w domu płacze, że nie chce do przedszkola. I codziennie rano w swojej sali ucieka pod drzwi i "do domku chcę!". Przedszkolanka musi ją na siłę wziąć na ręce i zająć czymś, i po kilku minutach krzyków, córcia uspokaja się i bawi - ale woli sama niż z innymi dziećmi. W jej grupie jest ok 10 dzieci i aż 3 przedszkolanki, w tym jedna Polka, więc zawsze się dogada z Izunią. Dzieci ciągle robią coś fajnego, a to malują, a to lepią z plasteliny, a to śpiewają. Mają też drugie śniadanie i obiad, przed obiadem idą do ogródka na plac zabaw, a po obiedzie odpoczywają na leżaczkach. Moja córcia jednak nie chce odpoczywać i idzie do nieco starszej grupy, gdzie się bawi póki po nią nie przyjadę. I zawsze wita mnie słowami "Izunia płakusiała". Ale tylko troszkę "płakusia" mój przedszkolak mały!

Ciekawa jestem, kiedy przestanie płakać na słowo "przedszkole"? Słyszałam, że niektóre dzieci płaczą nawet z rok, a inne od razu przestają. Niekiedy nachodzą mnie myśli, czy nie za wcześnie to przedszkole, czy nie lepiej byłoby poczekać jeszcze z rok? Bo teraz ma dopiero 2,5 roku, a przecież jak już zacznie szkołę, to przez kilkanaście kolejnych lat będzie chodzić! Z jednej strony szkoda mi tego jej beztroskiego dzieciństwa i tych straconych wspólnych chwil, ale z drugiej strony chciałabym żeby była wśród dzieci i by nie była takim samotnikiem. A im wcześniej zacznie się przyzwyczajać, tym podobno lepiej. Jest jeszcze kwestia opłat i mojego wolnego czasu. Bo przedszkole do tanich nie należy i co tydzień połowa mojej tygodniówki idzie na opłaty (a do tego zwiększyły się też koszty na samochód, bo zawożę-przywożę i nagle robi się ok 25 km dziennie i w sumie godzinę w aucie spędzam). Dopiero dzieci powyżej 3 lat mają darmowe 3 godziny dziennie w przedszkolu. Ale mimo tych zwiększonych opłat fajnie jest mieć tylko dla siebie te kilka godzin w ciągu dnia, prawda? To całkiem coś innego niż siedzenie po nocach, albo raczej drzemanie późnym wieczorem nad komputerem. Więc to przedszkole ma też jakieś plusy :)

Ale powiem Wam szczerze, że przez ten m-c gdy wracałam do domu na te 3-3,5 godz, to niewiele zrobiłam. Zakładałam że w ciągu 3 godz. zrobię i obiad, i dom ogarnę, i jeszcze czas na przyjemności zostanie. Ale gdy pierwszy raz wróciłam sama do domu, to stwierdziłam, że mam w nosie obiad i porządki - i po prostu zaczęłam robić to co lubię, co sprawia mi przyjemność - bo przecież życie jest za krótkie, by dzień w dzień tylko sprzątać i przy garach stać :) Tak więc wykorzystałam ten mój wolny czas m.in. na zabawę ze zdjęciami (co możecie podejrzeć na Instagramie). Niestety nie zrobiłam porządków w zdjęciach na kompie i nadal tam zapchane po moim kursie foto - no ale miałam robić to, co sprawia mi przyjemność, więc wszelkie porządki odpadają ;) I jeszcze w ciągu tego m-ca zrobiłam coś, czego nie robiłam od roku i myślałam, że już nigdy tego nie zrobię - nadrobiłam serial. A co! Matka też człowiek i raz na jakiś czas chce się przenieść do innnego świata :) No i jak się znów wciągnęłam, to koniec! (cholerne seriale! - jak się nie ogląda, to jest dobrze, ale jak już człowiek zacznie nową serię, to ciężko przerwać :) Tak więc w sierpniu wrzuciłam całkowicie na luz. Co nie znaczy, że w ogóle nie robiłam nic innego - bo i obiad był (najczęściej jakiś szybki albo na 2 dni :) i dom też nie zarósł pajęczynami :) Ale przynajmniej się zrelaksowałam, odpoczęłam i nabrałam sił. Bo wkrótce pewnie znów zacznie się szaleństwo - szczególnie wtedy, gdy rozpocznę kolejny kurs foto i znów na nic innego nie będzie czasu.

Długo zabierałam się za tego posta, bo zbyt wiele myśli krążyło mi po głowie i oczywiście akurat wtedy krążyły, gdy nie miałam jak ich zapisać (np. w aucie gdy jechałam po dziecia). Jednego dnia były to pozytywne myśli o przedszkolu, a drugiego już mniej pozytywne. Wszystko zależało od humoru córci i tego, którą nogą rano wstała z łóżka :) No i jeszcze od pogody! Nadal nie wiem, czy dobrze zrobiliśmy posyłając ją tak wcześnie do przedszkola - ale mam nadzieję, że wkrótce wyjdzie jej to na dobre, że się tam rozkręci, że się przełamie w końcu i zacznie bawić z dziećmi, i że znajdzie fajnych małych przyjaciół.

A jakie są Wasze doświadczenia z przedszkolem? Czy ciężko było na początku? A może Wasze maluchy dopiero zaczynają tą przygodę? Podzielcie się tutaj ze mną swoimi przeżyciami - i przeżyciami swoich dzieci :)

A dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z przedszkolem, mam kilka rad - chociaż co ja tam mogę doradzać, jak sama jestem początkująca - no ale z mojego krótkiego przedszkolnego doświadczenia mogę Wam chociaż poradzić, żeby:
- nie zostawać zbyt długo z dzieckiem w przedszkolnej sali, bo im szybciej wyjdziesz, tym szybciej przestanie płakać,
- więc najlepiej wyjść od razu, chociaż niekiedy to jest trudne,
- nie plątać się przez cały czas po korytarzu przedszkolnym, podglądając dzieciaczka - bo słysząc krzyki i płacze, ciężko jest powstrzymać się od wejścia i zabrania stamtąd swojego malucha,
- najlepiej wyjść z budynku, iść na kawkę czy zakupy i nie myśleć non stop o tym, że zostawiło się tam płaczące dziecko - bo to skutkuje płaczącą mamą! (a przecież nie chcesz wracać po dziecko, wyglądając jak panda :)
-  dla bardzo wrażliwych mam polecam tusz wodoodporny :)
- jeśli masz te kilka godzin dla siebie w domu, to zajmij myśli czymś innym i rób coś, co lubisz, co sprawia Ci przyjemność - przecież nie musisz sprzątać codziennie! :)
- możesz robić też rzeczy, których nie dasz rady robić w obecności dziecka,
- pamiętaj, że na wszystko trzeba czasu i prędzej czy później będzie lepiej!

No to trzymajcie kciuki za naszego przedszkolaka, by to lepiej było prędzej niż później :) A ja będę trzymać za Waszego :)

Kobietę to ciężko zadowolić. A matkę to już szczególnie! Narzeka taka jedna, że po sklepach nie może w spokoju pochodzić, ciuchów pooglądać i poprzymierzać, bo gdy tylko przekracza próg działu damskiego, dzieciak w wózku siedzący zaczyna te swoje darcia, piski, wrzaski i w ogóle to przypomina sobie właśnie wtedy, że chce jeść, pić, siusiu i że wózek jest be! I jak tu skupić się na zakupach w takich warunkach???

A więc wreszcie owa matka z domu sama się wyrwała. A raczej po pracy od razu do domu nie wróciła, korzystając z jakże rzadkiej sytuacji, że poranną zmianę miała i tym razem nie kończyła pracy o 22, gdy już wszystkie sklepy (godne odwiedzenia) zamknięte. Ruszyła więc matka na sklepy, jak za dawnych czasów, wolna niczym ptak. Z wielkimi planami, gdzie iść, co kupić, ile kasy przesrać. 

No i zgadnijcie gdzie ta matka swe pierwsze kroki skierowała? (a może raczej gdzie ją nogi same poniosły z przyzwyczajenia :) Tak, tak, do działu dziecięcego oczywiście! Bo tam tak kolorowo i milusio! I zatopiła się matka znowu w tych ślicznych małych ubrankach, w tych sukienusiach, bluzeczkach i innych pierdołeczkach! No powstrzymać się znów nie mogła i pół tygodniówki tam rozpieprzyła! No bo jak to tak wyjść z dziecięcego z pustymi rękami??? To przecież mission impossible! :) 

Ale w końcu jednak matka się opamiętała, po co na zakupy SAMA przyjechała i na dział damski dotarła. Pooglądała (w spokoju jak chciała), poprzymierzała (bez ciągłego rozpraszania wołaniem o ciastko, piciu, siusiu). No ale nic jej nie pasowało! Tu za krótkie, tu za długie, tam odstaje, tam wystaje. No masakra jakaś! Albo te ciuchy jakieś takie dziwne, niewymiarowe, albo matka dziwna!

A może brakowało matce jej małego doradcy do spraw przymiarek? Patrzyłby taki z łobuzerskim uśmiechem i między wołaniem o kolejne ciacho, kręciłby małą główką na tak lub nie. I już by matka wiedziała, czy w kreacji takiej czy owakiej może się szerszej publice pokazać. Bo jeśli dzieciak zaakceptuje, to znaczy że nie jest aż tak źle, co nie? ;)

I jeszcze podczas tych zakupowych szaleństw matka czuła, jakby o czymś zapomniała. Jakoś tak dziwnie bez wózka i bez tego małego kompana, gdy tak matka krążyła między wieszakami. Bo ten kompan, choć marudził czasem, to wnosił w te zakupy radość i uśmiech, i spokój taki - nawet mimo tego darcia, pisków i krzyków o ciasteczko :)

Kolejną rzecza, którą matka zauważyła podczas tej samotnej wyprawy, było to, że bez dziecka matka biegała po sklepach jak szalona (bo wózkiem nie obciążona?), jakby chciała jak najwięcej sklepów w jak najkrótszym czasie zaliczyć, zapominając o głodzie, nie zwracając uwagi na burczący brzuchol. A z dzieckiem także biega jak szalona, ale tylko jak dzieciak śpi, a gdy się urwis budzi, to przypomina matce, by usiąść, odetchnąć, przegryźć coś :) Taki kochany zakupowy towarzysz! Mały, ale o matkę już tak dba :)

I jeszcze matka nie miała się do kogo odezwać podczas tych zakupów i tak chodziła samotnie, a wokół jak na złość same matki z dzieciakami, i ten widok tym bardziej potęgował u matki tęsknotę za swym małym towarzyszem, z którym i pogadać można, i pośmiać się można.

I tak matka od sklepu do sklepu latała i z każdego z pustymi rękami wychodziła. A że ciemno się już zrobiło, wracać do domu był już czas. Tylko jeszcze szybkie zakupy w spożywczym, co by do ust było co włożyć. I kolejny raz przekonała się matka nad lepszością zakupów wraz z dzieckiem, gdy ciężką torbę dźwigać przez miasto musiała, zamiast wózek nią obwiesić :)

No i jak tu matkę zadowolić? Narzeka na zakupy z dzieckiem, ale bez dziecka jeszcze gorzej! :) Chyba na razie odpuści sobie matka samotne zakupy, bo najzwyczajniej w świecie zakupy z dzieckiem sprawiają jej więcej radości i przyjemności (no i jakoś tak sprawiają, że matka dla siebie też coś kupi wtedy). I widać matka potrzebowała właśnie tej samotnej wyprawy, by to odkryć i przestać narzekać :)

A dla porównania - oto efekty wspólnych zakupów matki z dzieckiem:

A tu tych samotnych:

No i które lepsze? (i zadowalające i matkę i dziecko? :) Oczywiście matka pokazała tu tylko ułamek tych zakupów, co by tatuś nie osiwiał, widząc tyle ciuchów na jednym zdjęciu ;) A swoją drogą, to czemu takich ślicznych kolorowych sukieneczek nie robią w rozmiarze matki, co?

A Wy wolicie zakupy z dzieckiem czy bez? I też na samotnych wyprawach macie wrażenie, że czegoś zapomniałyście? (czy tylko owa matka taka dziwna? ;) I czy idąc na samotne zakupy, wracacie - tak jak matka - z torbami pełnymi dziecięcych ubrań? A może udaje Wam się wtedy nie wchodzić na dziecięcy albo zamykacie oczy, gdy tamtędy przemykacie? :)

Udanych zakupów Wam życzę! Czasem nawet shopping jest dla matki wyzwaniem ;)

Stęskniłam się za moim dzieckiem! Niby to normalne, ale dla mnie nowość, bo do tej pory przebywałam z córcią prawie non stop. Więc co się teraz zmieniło, że tak tęsknić zaczęłam? Pewnie pomyślicie, że zwariowałam, ale poszłam na następny kursik! Kto do mnie zagląda od jakiegoś czasu, ten pewnie pamięta, że chodzę już na angielski i robię kurs fotograficzny. No a teraz dołożyłam do tej kupki kurs biznesowy! 

fot. prezentokracja.pl

Czasami nawet rodzice potrzebują wolnego. Nie jesteśmy Supermanami i Superkobietami i niekiedy po prostu musimy odetchnąć, odpocząć, pobyć sami, bez dzieci, poczuć się jak mąż i żona, a nie tylko jak rodzice. Mimo że kochamy nasze małe Skarby najbardziej na świecie i uwielbiamy spędzać z nimi czas, to zasługujemy też na czas tylko dla siebie.