Oj dawno mnie już tutaj nie było! Chyba z 4 m-ce nic nie pisałam i trochę się stęskniłam za tym moim blogiem. Ale wiele się u mnie działo ostatnio i wiele się zmieniło. Ci z Was, którzy do mnie zaglądają czasami, po ostatnich wpisach zapewne wiedzą, o jakie wielkie zmiany chodzi :) A reszta domyśli się po tytule tego wpisu :) Ale nie będę już przeciągać tego wstępu, bo teraz mniej czasu na wszystko przecież!

Powiem Wam jedno tylko - czego nie zdążysz zrobić przed porodem, nigdy już nie zrobisz :) Bo ja już pod koniec września się rozpakowałam i od tego czasu, gdy nas jest więcej w domu, ani jednego zdjęcia z tej sesji nie obrobiłam - bo trudno cokolwiek obrobić, gdy nawet nie ma czasu by włączyć komputer! Z dwójką dzieci łatwo nie jest, szczególnie gdy najmłodsze jest typem nieodkładalnym, mało śpiącym i ciągle na cycku wiszącym. Ale to już temat na osobny wpis (który przy moim obecnym tempie pisania powstanie pewnie za pół roku ;)

Tak więc wrzucam tu fotki z mojej sesji ciążowej, które zdążyłam obrobić przed porodem. A reszta niestety nie ujrzy światła dziennego - no chyba że za kilka lat, gdy najmłodsze pójdzie do przedszkola i znów będę mieć te kilka godzin dziennie tylko dla siebie.

Powiem Wam jeszcze, że to była najdłuższa i najtrudniejsza sesja, jaką robiłam. Najdłuższa - bo trwała dobre kilka m-cy :) Gdy już brzusio był widoczny, pstrykałam foty chyba w każdym tygodniu. A najtrudniejsza  - bo nie jest łatwo równocześnie być fotografem jak i modelką :) Ze stu ujęć wychodziło jedno, bo albo mina głupia, albo głowa odcięta, albo nieostre. No ciężko pstrykać gdy się nie widzi modela albo zamiast modela leży misiek, a Ty po ustawieniu aparatu lecisz tam i go zmieniasz. Dobrze choć że pilota od aparatu miałam i nie musiałam za każdym razem biegać tam i z powrotem. Ale mimo tego, że łatwo nie było, zabawa była świetna!

Kurcze, miał być krótki wstęp, a wyszedł jaki wyszedł :) Ale to już wina małego, że tak długo cycka, a ja jedną wolną ręką mogę sobie tu pisać (na telefonie oczywiście :) No dobra, teraz kończę serio ten wstęp i zapraszam Was na moją sesję brzuszkową.

I na koniec: Jest brzusio...


... i nie ma brzusia :) Ale jest coś zamiast brzusia. Albo raczej - KTOŚ :)


No i jak Wam się podobają te fotki? I sukienki? Ja uwielbiam te wszystkie cudne ciążowe kiecki i mogłabym w nich chodzić na codzień, ale niestety bez wypełniającego ich brzusia nie leżą już tak fajnie. No nic, tylko robić następny brzusio, co nie? ;)

Powiem Wam, że jestem zadowolona z tych zdjęć, niektóre są lepsze, niektóre gorsze, ale fajnie było pobawić się w modelkę i poczuć się taką kwitnącą i piękną w tym wspaniałym okresie oczekiwania. Tylko troszkę mi szkoda, że ten okres już minął i zapewne już nigdy nie wróci. No ale coś za coś. Może nie mam już takiego pięknego wielkiego brzusia, ale za to mam cudownego synka :)

A Wy Dziewczyny, przyszłe Mamusie, róbcie sobie wiele takich cudnych fotek w ciąży, czy to u profesjonalnego fotografa czy to same w domu, bo to naprawdę śliczna pamiątka. I gdy później siedzisz w domu rozczochrana, w obrzyganej mlekiem bluzce i masz wszystkiego dość, takie fotki, takie wspomnienia potrafią poprawić humor i znów czujesz się piękną kobietą, nawet w tej obrzyganej bluzce i włosami jakby Cię piorun strzelił ;)

Hej Eddie, Eddie! Gdzie się ukrywasz tak długo? Czekam na Ciebie i czekam, a Ty wciąż siedzisz tam w brzuszku mamusi schowany! Kiedy wreszcie wyjdziesz, bym mogła Cię zobaczyć? Mamusia mówi, że jeszcze nie czas, ale ja już się nie mogę doczekać, by Cię poznać! Bo wiesz co Eddie? Ja jestem Twoją starszą siostrzyczką! Jeszcze się nie urodziłeś, a ja już Cię baaaardzo baaaardzo kocham! I będę się Tobą opiekować razem z mamusią i tatusiem. I pokażę Ci moje zabawki. I nawet oddam Ci mój ulubiony kocyk. Taka jestem super siostrzyczka! Nawet już imię dla Ciebie wybrałam, wiesz Eddie? Fajnie nam będzie razem, zobaczysz!

A wiesz Eddie, że przez dłuuugi czas byłam tylko ja i mamusia i tatuś? Ale kilka miesięcy temu dostałam od mamusi o taki prezent:

I mamusia powiedziała mi, że ma w brzuszku małego dzidziusia i że będę starszą siostrzyczką. A ja wtedy zaglądłam pod mamusi bluzkę na ten brzuszek i nikogo tam nie widziałam. I spytałam "Gdzie? Nie ma dzidzi". Bo wiesz Eddie, ja wtedy jeszcze nie rozumiałam, że Ty tam się w brzuszku ukrywasz i Cię nie widać. Ale teraz już wiem. Bo teraz to jestem już starsza i mądrzejsza. Mamusia pokazała mi nawet takie fajne zdjęcie, gdzie widać Twoje stópki. A wiesz Eddie, że masz bardzo duże te stópki? Prawie takie wielkie jak moje! 

A wiesz Eddie, że na początku to nazywałam Cię "małe bobo", bo nie wiedziałam czy jesteś chłopczykiem czy dziewczynką? Dopiero później mamusia się dowiedziała, że jesteś chłopczykiem, czyli moim młodszym braciszkiem! Z tej okazji to poszłam z mamunią do sklepu i wybrałam dla Ciebie takiego słonika. Fajny?

Bardzo się ucieszyłam, że będę miała małego braciszka! Bo wiesz co Eddie? Dziewuchy to są fajne, ale same problemy z nimi, mówię Ci! Na przykład ja to jestem strasznie wybredna, jak się rano ubieram, to nie mogę zdecydować którą kieckę włożyć i które majtki do niej pasują! No mówię Ci Eddie! Dobrze że jesteś chłopczykiem! Mamusia też się z tego bardzo cieszy, bo mówi, że inaczej to tatuś by osiwiał z trzema dziewuchami w domu!

A wiesz Eddie, że to ja wybrałam dla Ciebie imię? Mamusia wymieniała różne imiona, ale stwierdziłam, że "Eddie jest najlepsze". No i kropka! Chociaż kiedyś jak się mamusia pytała, jak dzidzi będzie się nazywać, to powiedziałam że "Koko". Ale mamusia odpowiedziała, że Koko to raczej kurka może się nazywać, a nie chłopczyk. No więc zostaniesz Eddie, ok? Podoba Ci się braciszku?

A wiesz co Eddie? Ja bardzo lubię przytulać się do Ciebie i głaskać Cię - chociaż na razie mogę to robić tylko przez brzuszek mamusi. Ale zobaczysz niedługo, że potem jak już się urodzisz, to też będę Cię przytulać! Bo ze mnie taka fajowa siostrzyczka jest! I głaszczę mamusię po brzuszku i mówię do Ciebie "Eddie, mój brother". I czasem czuję, jak mi odpowiadasz, bo się tam ruszasz w tym brzuszku i kopiesz. A nie jest Ci tam za ciasno, co? Jak Ty w ogóle się tam zmieściłeś Eddie? Ja nie mam pojęcia! Mamusia mówi, że ja też mieszkałam dawniej w jej brzuszku, ale ja tego nie pamiętam. Chyba ta mama coś ściemnia!

A wiesz co jeszcze robię Eddie? Odkładam dla Ciebie moje zabawki! Ciągle mówię, że to będzie dla małego dzidzi, że "To damy małemu bobo". Bo wiesz, ja mam dużo takich zabawek, którymi już się nie bawię, bo już jestem za duża. To one będą dla Ciebie Eddie. A nawet chcę Ci oddać mój smoczek i mój ukochany różowy kocyk! Taka kochana siostrzyczka jestem! A gdy jestem z mamusią w sklepie, to wybieram też coś dla Ciebie Eddie. Bo jak już się urodzisz, to też będziesz potrzebował dużo ubranek. Chociaż może nie tak dużo jak ja!

Fajowo, że już niedługo będziesz tu z nami Eddie! Będziemy się razem bawić, będę pomagać mamusi i podawać jej pieluszki dla Ciebie, będę Ci czytać moje książeczki i będę Cię wozić na wózeczku. Zobaczysz że będę najlepszą starszą siostrzyczką na świecie! No już się nie mogę doczekać na Ciebie Eddie! 

Twoja starsza siostrzyczka Izunia

Życie czasami potrafi być zaskakujące... 

Miałam plany na ten rok, dokładnie wiedziałam co chcę robić i zaczęłam już realizować moje marzenia. W połowie roku, czyli gdzieś teraz właśnie, miałam mieć już rozkręcony trochę własny biznesik fotograficzny, miałam mieć swoją stronę z fotografią i miałam mieć pełno klientów. Miałam rzucić nielubianą pracę i zająć się wyłącznie swoim biznesem. Taki miałam plan. Takie miałam marzenia. 

Ten rok miał być przełomowy. I zaczął się dla mnie wyśmienicie, bo wreszcie zamiast tylko marzyć i mówić o tym, otworzyłam moje własne domowe studio fotograficzne i po ogłoszeniu się na pewnym forum dla mam, dostałam więcej odpowiedzi niż się spodziewałam, chętnych na sesje dziecięce było tak wiele, że musiałabym chyba nie spać po nocach, żeby wszystkich przyjąć. Pewnie skusiła ich niska cena, bo jako początkujący fotograf dziecięcy nie chciałam szaleć z cenami - a chciałam nabrać więcej doświadczenia fotografując inne dzieciaczki niż moja córcia, i w różnym wieku. 

I tak pod koniec stycznia zaczęłam spełniać wreszcie moje marzenia, miałam pierwszą sesję z uroczymi małymi modelkami i pierwszych zadowolonych klientów. Wreszcie odczułam, że robię to co lubię i że ta cała nauka na kursach nie poszła na marne. Przez cały luty i marzec miałam jeszcze następne sesje i wiele, wiele nieprzespanych nocy, które spędziłam na obróbce zdjęć. Bo niektórzy chyba myślą, że robienie zdjęć to takie hop siup i gotowe. Rzeczywiście sama sesja trwa może z godzinkę, ale dopiero potem zaczyna się ta prawdziwa zabawa ze zdjęciami. I powiem Wam, że ta obróbka zdjęć z sesji zajmowała mi naprawdę dużo czasu, nawet kilka-kilkanaście dni siedziałam nad jedną sesją - a raczej nocy tylko, bo za dnia nigdy czasu nie było. Ale wiadomo jak to jest na początku, chciałam żeby wszystko było idealnie, nie mogłam się zdecydować które zdjęcia wybrać, więc obrabiałam więcej niż zamierzałam. Pewnie z czasem opracowałabym jakiś system, żeby ta obróbka zajmowała mi mniej czasu. No ale nie zdążyłam już tego zrobić, bo musiałam przerwać moją "karierę" fotografa. 

Najpierw miała to być krótka przerwa, bo urodziny córci, bo Wielkanoc. Potem córcia była chora, później był urlopik i tak minął cały kwiecień. Od maja miałam się wziąć znowu za fotografię, ale najpierw była pourlopowa niechęć do wszystkiego, potem znowu córcia chora, później mnie rozłożyło i tak minął maj. A teraz mija kolejny miesiąc i nawet nie wiem kiedy zleciał, a ja nic a nic z tą fotografią nie zrobiłam! Bo ciągle zmęczona chodzę, taka senna jakaś i bez energii. Pomyślicie pewnie, że to starość :) Może i tak. Ale też coś jeszcze...

Zabawne jak to życie się układa... Gdy masz już wszystko zaplanowane i zaczynasz pomalutku realizować te swoje marzenia, zaczynasz rozkręcać wreszcie ten swój biznesik, zaczynasz iść ścieżką, którą wybrałaś i która Ci się podoba... A tu nagle życie szykuje Ci niespodziankę! I to taką naprawdę wielką! Takie wielkie WOW! Niespodziankę, której się zupełnie ale to zupełnie już nie spodziewałaś! Niespodziankę w postaci dwóch malutkich kreseczek na teście ciążowym! :) No serio, jak się nie spodziewasz, to się spodziewasz :) A zabawne jest to, że calutki zeszły rok staraliśmy się o drugie dziecko i nic nie wychodziło. I gdy wreszcie odpuściliśmy i postanowiłam zająć się swoją karierą, to nagle coś zaskoczyło :) I jeszcze dowiedziałam się o tym, że jestem w ciąży, kilka dni po swojej pierwszej sesji. No naprawdę życie jest zaskakujące!

Pierwsze miesiące były ciężkie, bo nie chciałam rezygnować z zaplanowanych już sesji, a byłam ciągle zmęczona i senna. I tak dużo sesji musiałam odmówić, bo już nie wyrabiałam (sorki mamusie z forum, ale teraz już wiecie, czemu nie mogłam Was wszystkich przyjąć na sesje). A przecież teraz dziecko nr 2 jest ważniejsze niż moja fotografia. I dlatego ta przerwa stała się taka długa i wciąż się ciągnie. I nie wiem, czy potrwa jeszcze tydzień, miesiąc czy 2 lata! Wszystko zależy od mojego samopoczucia, bo teraz rządzi ten mały człowieczek w moim brzuszku :) Chociaż chciałabym porobić jeszcze kilka sesji póki jeszcze mogę się zginać i ruszać, bo niedługo nie będę przecież widzieć czubka swoich butów :) Ale już teraz czuję się nieraz taka wielka i ciężka, więc nie wiem czy się zdecyduję na robienie sesji. No chyba że swojej :) W każdym razie zostało mi jeszcze troszkę czasu - całe 3 m-ce :)

A co będzie potem? Macierzyński, dwójka dzieci, jedno w przedszkolu, drugie przy mamusi, czasu mniej dla siebie (albo zero). Czy moja kariera fotograficzna to już przeszłość? Czy rzeczywiście była ta najkrótsza kariera fotografa w historii? A może jednak znajdę czas na fotografię i będę nadal nabierać doświadczenia, tylko że ponownie na własnym dziecku? Bo przecież taki maleńki słodki model będzie ze mną non stop :) Może tylko ta moja kariera musi poczekać? Może za 2 czy 3 lata znów wrócę :) 

A póki co cieszę się ogromnie, że znów jestem w ciąży, że znów mogę to wszystko przeżywać, ten rosnący brzuszek i urocze kopniaczki pod żebrami :) I co z tego, że stało się to akurat w momencie, gdy najmniej się tego spodziewałam, gdy właśnie zaczęłam się zajmować fotografią i rozkręcaniem własnego biznesiku? Po prostu jedno marzenie ustąpiło drugiemu marzeniu :) Bo marzyłam i o fotografii, i o drugim dziecku. No to teraz jest czas na drugie dziecko, a na fotografię przyjdzie znowu czas...

PS. A tutaj (klik) i tutaj (klik) możecie sobie przypomnieć, jak wyglądała droga do mojej krótkiej kariery fotografa i jakie napotykałam przeszkody na tej drodze.

Kilka dni temu nasza Izunia skończyła 11 m-cy. Niesamowite jak ten czas szybko leci! Przecież jeszcze niedawno nie było jej na świecie, a tu już za miesiąc nasz Aniołek będzie zdmuchiwał jedną świeczkę ze swojego torcika! Myślami cofam się do czasów, gdy nasze dzieciątko było jeszcze bezpiecznie schowane w moim brzuchu. Pamiętam, jakby to było wczoraj, dzień w którym dowiedziałam się, że jestem w ciąży. To był jeden z najpiękniejszych dni w naszym życiu. Tak długo wyczekiwana, wymodlona, wytęskniona, wreszcie miała się pojawić w naszym życiu.

Święta zbliżają się wielkimi krokami, ulice i domy skrzą się kolorowymi lampkami, rozentuzjazmowane tłumy biegają po sklepach w poszukiwaniu prezentów, wszędzie słychać świąteczne melodie i kolędy. Oj czuć już święta, czuć! Chyba już od m-ca! A u nas jeszcze spokojnie. Choinka wciąż leży w pudełku, ozdoby gniotą się w woreczkach, a przepisy świąteczne głęboko ukryte. Pewnie będziemy ostatnim domem na osiedlu, który się wystroi. Ale nam się nie spieszy. Przecież zostało jeszcze sporo czasu do Wigilii... Ale zaraz, zaraz! To już za tydzień! O Matko!!! To teraz zacznie się szaleństwo i u nas :)