Święta już za dokładnie 2 tygodnie (że co??? jak to??? niemożliwe!!!!!!). A więc już ostatni dzwonek, by pomyśleć o prezentach pod choinkę dla naszych małych Skarbów (o porządkach i wypiekach też można już w sumie pomyśleć, ale to nie jest takie przyjemne jak prezenty :) Kto jeszcze nie kupił i czeka na ostatnią chwilę tak jak ja? Chociaż każdego roku mówię sobie, że w następnym pomyślę wcześniej - to nigdy mi to nie wychodzi! Jakoś tak zawsze te święta mnie zaskakują, jakby ruchomą datę miały ;) To mam tutaj dla Was kilka propozycji - może ktoś skorzysta (ja na pewno :)

Z prezentami dla dzieci jest niekiedy wielki problem, bo tyle tego jest, że nie wiadomo co wybrać! Rodzice, chodząc po sklepach, już mają mętlik w głowach, a jeszcze krewni, którzy często mieszkają daleko, pytają wciąż co kupić. Biegnę więc z pomocą i zrobię tutaj taką listę życzeń do Świętego Mikołaja - może akurat któryś z Mikołajów to przeczyta i uzna, że właśnie nasze dziecko było na tyle grzeczne, by zasłużyć na taki prezent pod choinkę :)

Na początek zaszaleję i pokażę Wam takie wielkie i drogie zabawki, które wpadły mi w oko. A co! Jak szaleć, to tylko w święta :) 

www.wonder-toy.com

Jak zobaczyłam cuda na tej stronie - Wonder Toy - to przepadłam! No super tam mają rzeczy! Tylko ceny masakra! Sama pewnie nigdy nie kupię takiej drogiej zabawki, ale zawsze można pomarzyć :) Bo jest o czym! Kuchnie z drewna prezentują się po prostu wspaniale, a wybór jest ogromny - różne rozmiary, różne kolory, różne funkcje. Te droższe mają efekty świetlne i dźwiękowe np. przy zapalaniu palnika. Wyposażone w lodówkę, mikrofalówkę, piekarnik, zlew, niektóre mają pralkę, telefon i mnóstwo innych gadżetów. Która mała dziewczynka nie chciałaby się pobawić w małą kuchareczkę? Szczególnie jak już interesują ją prawdziwe sprzęty i ciągle tylko prawdziwy piekarnik chce otwierać, przekręcać gałki, do zlewu chce wszystko wrzucać, a z półek garnki wyciąga :) To już chyba czas, by swoją własną kuchnię miała? I wtedy mama będzie pomagać jej w gotowaniu i do jej piekarnika kukać :)

www.wonder-toy.com

Są też inne małe kuchnie, trochę tańsze, np. tutaj - na Ceneo - też wyglądają bardzo ładnie i wybór jest przeogromny! Te są głównie z plastiku. A ta poniżej ma nawet wodę w kranie i bulgotającą wodę w garnku!

www.e-smoby.pl

A tutaj kolejne cudeńka - klik. Do tej poniżej wystarczy włożyć tableta z odpowiednią aplikacją i dziecko uczy się gotować. Może więc dostaniesz na obiad plastikowego kurczaka :)

www.smythstoys.com

Jeszcze zobaczcie na tego giganta, który zajmie Wam pół kuchni (albo i całą :) Przy tej kuchni może się bawić połowa osiedla!

www.smythstoys.com

Aż sama mam teraz mętlik w głowie od samego patrzenia! Tylko nasuwa mi się pytanie - gdyby moja córcia miała taką śliczną kuchnię, to czy mamusia byłaby w stanie ugotować obiad w swojej własnej kuchni czy ciągle by w jej kuchni przebywała? ;) A czy Wasze dzieci mają podobne kuchnie i lubią się nimi bawić?

www.wonder-toy.com

I znów cudowne domki odkryłam na stronie Wonder Toy. Rezydencje z basenem dla Barbie albo dla mniejszych lalek, kilkupoziomowe pałace, efekty świetlne i dźwiękowe, pełne wyposażenie domków i piękne, szczegółowe wykończenie - nawet dorośli będą chcieli bawić się w takim domku!

www.wonder-toy.com

www.wonder-toy.com

www.wonder-toy.com

Czyż nie są piękne? Do wyboru, do koloru!

www.wonder-toy.com

www.wonder-toy.com

Inne domki można znaleźć też tutaj. Ten jest dla mniejszych laleczek, ale też cudny!

www.salonbobasa.pl

www.zabawkidoris.eu

www.smythstoys.com

www.smythstoys.com

I znów się zrobił mętlik w głowie! Za dużo tych pięknych domków jest! Ale nie wiem, czy przypadkiem Izunia nie jest za mała na takie wielkie domki i czy nie lepiej poczekać z rok i kupić duży niż teraz taki mniejszy. Jak myślicie? A Wasze księżniczki mają domki dla lalek? Jeśli tak, to w jakim wieku dostały?

Ale dosyć już tych szaleństw - teraz czas na nieco tańsze opcje :)

www.ceneo.pl

Lalek w świecie zabawkowym jest bez liku, takich mówiących także jest wiele, ale lalka, która rozwija się wraz z Twoim maluchem, jest jedna (a przynajmniej jedną taką znalazlam). I jest to lala Ala, którą można znaleźć o tutaj. Lalka ta uczy się mówić, śpiewać i czytać razem z dzieckiem, powtarza słowa, zadaje pytania, prosi o butelkę czy smoczka. Im więcej dziecko do niej mówi, tym więcej lala się nauczy słówek. Więc uczą się razem :) W zestawie także książeczki do utrwalenia słówek oraz smoczek i butelka.

www.ceneo.pl

www.wonder-toy.com

Jeśli mała dziewczynka lubi naśladować mamusię i lubi bawić się w dom, to na pewno spodobają jej się małe mebelki dla lalek, jak np. kołyska czy wózek - zobaczcie tutaj. Mnie szczególnie urzekł ten wiklinowy powóz. Już widzę, jak Izunia wozi w nim lalki i utula do snu :)

www.wonder-toy.com

Także na tej stronie - o tutaj - znajdziecie wiele ciekawych rzeczy dla lalek. Czyż nie śliczna jest ta kołyska-łóżeczko? Niech ulubiona lala Waszej małej księżniczki też poczuje się jak księżniczka!

www.lalki-berenguer.pl/pl

Fajne są też takie sypialnie dla lalek z garderobą (klik tutaj).

www.smythstoys.com

A Wasze dzieciaczki lubią naśladować mamusię? Wożą już swoje lalki w wózku, tulą je w łóżeczku albo karmią? Izunia właśnie wkroczyła w ten słodki etap :)

www.ceneo.pl

Klocków nigdy za wiele! Większy bałagan w każdym pokoju, ale i większa wieża czy domek do zbudowania. My kolekcjonujemy takie z Lego Duplo i z Mega Bloks First Builders. Super są takie klocki tematyczne, jak np. Farma, Leśny Park czy Dookoła Świata z serii Lego Duplo. A że nasza córcia uwielbia zwierzątka, więc takimi klockami byłaby z pewnością zachwycona. No i rodzice także :)

www.ceneo.pl

Fajnie też wyglądają klocki mniej zwierzakowe, a bardziej ludzkie :) Na przykład taki plac zabaw czy kawiarenka.

www.ceneo.pl

www.ceneo.pl

www.sklep.trefl.com

Puzzle to wspaniała zabawa dla malucha, rozwijająca jego zdolności manualne. Kilka grubych elementów i żywe kolory sprawią, że Wasze dzieci będą zachwycone zabawą. Znajdziecie je m.in. tutaj czy tutaj.

www.sklep.czuczu.pl

www.sklep.czuczu.pl

A może takie puzzle magnetyczne byłyby fajne? Która dziewczynka nie lubi się bawić w przebieranki? Sama bym się pobawiła! Pamiętacie jak za naszych czasów były takie, ale z papieru? To dopiero była zabawa! :) Niby tutaj pisze od lat 3 - a więc póki co to w sam raz dla mamusi ;)

www.dozabawy.com

Wystarczy już tych zabawek, bo teraz to serio mam taki wielki mętlik w głowie i wszystko bym chciała (tzn. Izunia by chciała ;) Ale na szczęście okazji do obdarowywania naszych maluchów jest wiele - nie tylko w święta przecież kupuje się prezenty! A Wam które z tych zabawek przypadły do gustu? Co Wasze dzieciaczki dostaną pod choinkę? Jaka jest Wasza świąteczna lista życzeń? :)

Zabawki zabawkami, ale najbardziej pod choinką chcielibyśmy znaleźć tylko Was osobiście - nasze kochane rodziny, które są tak daleko! Może za rok?...

Miałam dziś pisać o czymś innym, o czymś bardziej związanym z grudniem i świętami, ale wczorajszy wieczór pokrzyżował mi te moje dzisiejsze plany. A cóż się takiego wydarzyło wczorajszego wieczoru, że tak bardzo chcę o tym napisać, że aż całe plany idą w odstawkę? Przede wszystkim pojawiło się wczoraj wiele emocji - długie wahanie, podjęta decyzja, a potem śmiech i łzy, przygnębienie i żal na końcu, że ten wieczór dobiegł już końca i drugiego takiego nie będzie (a przynajmniej takiego samego). A temu wszystkiemu winien jest film "Przeminęło z wiatrem", którego chyba nie muszę nikomu streszczać - jeśli ktoś jakimś cudem jeszcze nie oglądał, to z pewnością chociaż o nim słyszał. Nie na darmo nazywają ten film arcydziełem wszech czasów czy "największym osiągnięciem w historii hollywoodzkiego kina". I ja się z tym całkowicie zgadzam! Po prostu uwielbiam ten film!

Powiecie pewnie, że widzieliście go już ze 100 razy? Ja też! Ale wczoraj po raz 1-szy na dużym ekranie - i nie chodzi bynajmniej o telewizor 100-calowy ;) W kinie to jest dopiero oglądanie! I 1-szy raz oglądałam go w wersji oryginalnej, bez lektora czy napisów. Nie wiem, czy w Polsce zrobili kiedyś taki pokaz "staroci" w kinie. Tutaj w Limerick zorganizował to Millennium Theatre, a ja zrobiłam sobie taki prezent na Mikołaja - choć do samego końca wahałam się, czy iść (bo przecież widziałam już to ze 100 razy :) Ale nie żałuję. Naprawdę warto było obejrzeć to arcydzieło ten 101-szy raz, bo to całkiem inne doświadczenie niż oglądanie w domu - a zresztą sami dobrze wiecie, jak to jest w kinie - wielki ekran, głośna muzyka otaczająca nas ze wszystkich stron, wszystko większe i głośniejsze, więc i emocje są głębsze, bardziej wszystko przeżywamy, a poza tym nic nas nie rozprasza. A już szczególnie inne doświadczenie jest wtedy, gdy się ma małe dziecko w domu, które a to zapłacze podczas seansu, a to się całkiem obudzi i już po seansie, albo tak późno chodzi spać, że 4-godzinny film do rana by się oglądało. Tak więc film ten na dużym ekranie zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Naprawdę wielkie WOW! A jedna pani podczas seansu tak się głośno śmiała (bo jest tam też wiele zabawnych scen, głównie śmieszy zachowanie Scarlett), że aż się zaczęłam zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem na planie jakiegoś sitcomu! :) A w przerwie częstowali grzanym winkiem i ciastkiem. No fajny klimacik w tym kinie!

Ale wracając do filmu, zastanawia mnie wciąż jedno - co takiego jest w tym filmie? Czemu uwielbiam tak bardzo coś, co mnie tak strasznie przygnębia? Czemu łzy za każdym razem leją się już od połowy 2-giej części, mimo że film znam na pamięć? Czy to gra aktorów tak na mnie działa? Wspaniała muzyka? A może melodramatyczna historia Scarlett i Rhetta tak mnie wzrusza? A może to sentyment z dzieciństwa do tego filmu - gdy kupiliśmy nasze 1-sze video, to był właśnie 1-szy film z wypożyczalni kaset i cała rodzinka zasiadła przed telewizorem i oglądała - pamiętam, że odbierało wtedy na czarno-biało, bo chyba coś źle podłączyliśmy i zapamiętałam scenę z początku filmu, gdy Scarlett w białej sukni biegnie po ogrodzie. 

A może to postać Scarlett tak mi imponuje? Dla niektórych to podstępna żmija, a dla innych silna kobieta, która się nie podda choćby nie wiem co. Może i jest podstępną intrygantką i egoistką, ale nie da się jej nie lubić czy chociażby nie podziwiać. I szkoda mi jej, bo naprawdę nieszczęście za nieszczęściem ją spotyka i to nie zawsze z jej winy. Szczególnie ta 2-ga połowa 2-giej części filmu jest bardzo przygnębiająca. Dlatego zawsze wyglądam jak panda po obejrzeniu tego filmu (pamiętajcie więc, by przed seansem zmyć make-up albo użyć wodoodpornego tuszu :) Na szczęście ostatnia scena jest już pełna optymizmu i nadziei, i wywołuje uśmiech na twarzy mokrej od łez. W podobnej scenie na końcu 1-szej części Scarlett także podnosi się po upadku i widzimy później, jak walczy o swoje. Więc w finałowej scenie (UWAGA! SPOILER! - dla tych, co jednak jeszcze nie oglądali), gdy mówi, że odzyska Rhetta, to wierzymy, że tak będzie. Widzimy w jej oczach nadzieję i determinację, i siłę kobiety, która wreszcie odkryła, co tak naprawdę chce (a raczej kogo chce) i która przestała wreszcie wzdychać do Ashleya (bo ileż można? :) 

Chyba właśnie ta finałowa scena działa na mnie tak magnetyzująco, że ciągle chcę wracać do tego filmu, ciągle chcę to przeżywać i płakać na nowo. Dziwna jestem jakaś ;) Ale ten finał podnosi mnie na duchu i przynosi nadzieję, bo skoro Scarlett po tylu upadkach nadal ma siłę, by walczyć, to my  - kobiety współczesne też damy radę po mniejszych czy większych upadkach podnieść się i znaleźć w sobie tą siłę i nadzieję :)

A propo końcówki filmu, wiedzieliście, że nakręcono dwie wersje zakończenia? I bynajmniej w tej 2-giej Rhett nie wraca do Scarlett i nie żyją długo i szczęśliwie, bo to byłoby za proste, za nudne. Chodzi o ostatnie słowa Rhetta do Scarlett - gdy odchodził i ona spytała, co ma teraz zrobić, on odrzekł: "Frankly, my dear, I don't give a damn", czyli "Szczerze mówiąc, moja droga, gówno mnie to obchodzi". Wówczas w Hollywood obowiązywała cenzura i słowo "a damn" nie mogło być użyte w dialogach filmowych. Więc nakręcono na wszelki wypadek 2-gą wersję, gdzie Rhett mówi: "I just don't care", czyli "Nie obchodzi mnie to". Jednak w końcu zgodzili się na użycie tego "gówna" - i całe szczęście, bo tylko tak mógł powiedzieć Rhett!

Inną ciekawostką jest to, że aktorka grająca Melanię - Olivia de Havilland - wciąż żyje i w tym roku skończyła 100 lat!

Wracając z kina do domu, wciąż miałam wilgotne oczy. No ale beksa ze mnie! Ale jestem romantyczką i po prostu kocham ten film! I gdyby kiedyś znów pojawił się w kinie, to 1-sza tam polecę, chociażbym miała sama w kinie siedzieć! Bo dla mnie ten film nigdy nie przeminie z wiatrem!

A Wy oglądaliście film? A może czytaliście książkę? Jakie wrażenia za każdym razem? Czy chociaż jedna osoba czuje tak jak ja? Czy tylko ja jestem taką emocjonalną dziwaczką? :) Jeśli nie oglądaliście, to koniecznie to zróbcie! A jeśli nie pamiętacie już, kiedy ostatnio widzieliście ten film, to może właśnie teraz jest odpowiedni moment na powtórkę? Warto raz na jakiś czas odświeżyć sobie ten piękny film i powzruszać się co nieco. Więc szykujcie chusteczki, wodoodporne tusze, uśpijcie dzieciaczki, wyłączcie telefony i delektujcie się seansem! A może kiedyś i Wam uda się zobaczyć "Przeminęło z wiatrem" na dużym ekranie. Chyba że ktoś już miał taką przyjemność jak ja :)

A kiedy pojawi się post świąteczny, który miał się pojawić dzisiaj? Najpierw muszę ochłonąć co nieco po takiej dawce emocjonalnej, więc "Pomyślę o tym jutro! Bądź co bądź, jutro też jest dzień!" :)

A na koniec mam dla Was zwiastun na zachętę :)

Nasz tygodniowy urlopik dobiegł końca. Może nie spędziliśmy go na karaibskiej wyspie (ale za to na Zielonej Wyspie, więc "prawie" to samo, co nie? ;), może nie pływaliśmy z delfinami (ale za to coś tam sobie pływało samo, człapało samo i skakało samo) i może nie wylegiwaliśmy się pod palmami (ale za to nad naszymi głowami fruwały złote liście), więc i tak było miło i przyjemnie. Odwiedziliśmy znowu stare miejsca i starych znajomych, a przy okazji także coś nowego, gdzie wcześniej nas nogi jeszcze nie zaniosły - dublińskie ZOO - które nawet o tej porze roku jest fajną atrakcją i dla starszych, i dla maluchów.

ZOO w Dublinie znajduje się niedaleko centrum miasta, w jednym z największych parków miejskich w Europie - Phoenix Parku. Jest to jedno z najstarszych ZOO na świecie (ma już 185 lat!) i największe ZOO w Irlandii. W okresie jesienno-zimowym otwarte jest od godz. 9.30-16, a w letnich m-cach do 18. Wstęp kosztuje 17 euro, a dzieci do lat 3 wchodzą za darmo. Więcej o dublińskim ZOO możecie poczytać na oficjalnej stronie ZOO - o tutaj. Na tej stronie możecie też podejrzeć niektóre zwierzaki na żywo, dzięki zainstalowanym kamerkom.

Pogoda na szczęście nam dopisała, cały dzień świeciło słońce, ale gdy zaczęło już zachodzić, można było odczuć, że to już zima się zbliża.



Niektóre zwierzaki wygrzewały się w słońcu, ładnie pozując do zdjęć, a inne zmarzluchy pochowały się głęboko w klatkach i ani im w głowie było wyjść i się chociaż przywitać :) I tak na przykład nie zobaczyliśmy słoni - ale Izunia wiedziała co się święci i już zawczasu postanowiła się zdrzemnąć, wymęczona całodniowym oglądaniem dzikich zwierząt. Lwy także nie były zbyt towarzyskie, leżały sobie pod drzewami i ledwo łby podniosły, żeby na nas zerknąć. Na szczęście inne zwierzaki były już bardziej ruchliwe :) 

Izuni bardzo spodobał się taki duży "kiti kiti" i patrzyła z ciekawością, jak się majestatycznie przechadza tam i z powrotem. No sami zobaczcie, jaki piękny i wielki jest ten kociak! Aż by się chciało przytulić :)

Izunia zachwycona była też małpkami i ciągle wołała "Mama, mama!", pokazując na skaczące małpiszony. No chyba już na zawsze będę kojarzona z małpą ;)

Na dużym wybiegu pasły się żyrafy i zebry. Żyrafy także należą do ulubieńców naszej córci.

A obok wolnym krokiem spacerowały nosorożce. A może to nie nosorożec, tylko skała? :) No ciężko odróżnić, tak się drań wtopił w tło!

Na drzewie smacznie sobie spała mała ruda panda. Słodziak, prawda?

A w basenie pływały lwy morskie, które ciężko było uchwycić na zdjęciu, bo wciąż dawały nura.

Ale na szczęście wyszły na chwilę poopalać się na brzegu :)

Na koniec dorwałam jeszcze takiego oto misiaczka - to jedyny "zwierzak", którego można tam karmić ;)



Na terenie ZOO jest kilka kawiarenek i miejsc piknikowych, gdzie można usiąść i coś zjeść. Jest tam też mała farma dla najmłodszych - gdyby Wasze dzieciaki były już znudzone dzikimi zwierzętami i chciały sobie popatrzeć na świnie i krowy :) 

Kto jeszcze nie był w ZOO z maluchem, to polecam się wybrać. Na pewno spodoba się zarówno dzieciom, jak i Wam :) My z pewnością jeszcze tam wrócimy, tylko tym razem w letnich miesiącach, bo chociaż teraz takie jesienne widoki też są zachwycające, to wolę jednak trzymać aparat mniej zziębniętą dłonią :) I w letnich miesiącach jest więcej czasu na zobaczenie wszystkich zwierzaków - może następnym razem nie będą się chować przed nami i uda nam się zobaczyć te, które teraz przegapiliśmy. 

A może byliście już w ZOO z Waszymi Szkrabami? Podzielcie się wrażeniami! Które zwierzęta najbardziej przypadły do gustu Waszym dzieciaczkom? Moja Izka już gromadzi swoje własne miniaturowe ZOO - na razie ma kilka małych figurek zwierzaczków, więc do tego dublińskiego (gdzie mieszka ponad 400 zwierząt) jeszcze trochę jej brakuje!

fot. itaka.pl

Miałam sen... Piękny sen... Moje bose stopy zanurzały się w bielutkim, nagrzanym od słońca piasku, a przede mną rozpościerał się niesamowity widok - lazurowa woda oceanu i zielone palmy uginające się ku wodzie. Z oceanu co chwilę wyłaniały się delfiny, a niebo było tak błękitne jak szafir. Słońce ogrzewało moją twarz, a delikatny wiaterek poruszał delikatnie białą lekką sukienką. Nad moją głową przeleciała awionetka ze szczęśliwcami, wybierającymi się na jedną z rajskich wysp. Stałam tak i patrzyłam na to wszystko z zachwytem i nie chciałam się już nigdy obudzić! Po prostu raj na ziemi! Ach... A gdyby tak ten cudny sen można było zrealizować?

Zaczęło się od ogłoszenia na Fejsie - przez przypadek trafiłam na taki obrazek:

I oczywiście zaciekawiona, czemuż to nie można tam jechać, co tam się takiego dzieje, że tak bardzo ostrzegają, kliknęłam. I moim oczom ukazała się taka informacja:

Mimo takich "ostrzeżeń", zapragnęłam dalej w to brnąć i kliknęłam dalej. No i całkiem przepadłam! Czytałam, przeglądałam oferty biura Tropical Sun, opisy i zdjęcia z wycieczek fakultatywnych i zakochałam się w tej Karaibskiej wyspie! Bo kto by nie chciał spędzić wakacji w takim miejscu? Kto by nie chciał poopalać się na śnieżnobiałym piasku w grudniu? Kto by nie chciał zanurzyć się w lazurowej wodzie? Kto by nie chciał popływać z delfinami? Kto by nie chciał wybrać się w głąb wyspy na spotkanie z dziką przyrodą? Kto by nie chciał wykąpać się u podnóża wodospadu? Kto by nie chciał zobaczyć raju z góry? Ja bym chciała! I to tak bardzo, że przez moment rzeczywiście myślałam, że wszystko jest możliwe i że naprawdę mogę tam pojechać! 

No ale nie jestem osobą, która bez zastanowienia robi zakupy, szczególnie jeśli w grę wchodzą duże pieniądze! Muszę wszystko przemyśleć, sprawdzić, poczytać opinie. I jak tak zaczęłam czytać, mój entuzjazm nieco opadł. Ale nie dlatego, że Dominikana przestała mi się podobać - co to, to nie! :) Tylko podróż z małym dzieckiem w tak egzotyczne miejsce może być niezbyt bezpieczna (może, ale nie musi). Małe dziecko może aż za bardzo odczuć zmianę klimatu, może pojawić się biegunka albo inne gorsze dolegliwości. Ja nie chcę niepotrzebnie narażać naszej córci, szczególnie że ten tropikalny klimat baaaaardzo się różni od tego naszego, irlandzkiego! Poza tym lot jest strasznie długi (11 godzin) i sama mam problemy, by tyle wysiedzieć w samolocie, a co dopiero maluch! (choć zapewne Ryanair to nie jest! ;) Oprócz tego doszłam do wniosku, że taki daleki wyjazd w tropiki najlepiej odłożyć do czasu, aż dziecko będzie nieco starsze, żeby i ona mogła zapamiętać takie wakacje. Więc nie mówię, że nigdy tam nie pojadę! Marzenia o raju na ziemi mogą poczekać :)

A tymczasem można z maluchem wybrać się w trochę bliższe rejony - Wyspy Kanaryjskie też wyglądają ciekawie o tej porze roku. Już kiedyś o nich pisałam - o tutaj - sprawdźcie sobie, gdzie jeszcze polecam wyjazd na wakacje z małym dzieckiem. 

Więc póki co Karaiby będą w mojej głowie i marzeniach, a na razie szukam fajnych ofert na Kanary :) Ale ciężko znaleźć fajne wczasy (fajne = tanio, ciepło, pięknie, zielono, blisko morza, z basenem, z atrakcjami dla dzieci). Czyżbym za dużo wymagała? :) A do tego w terminie, jaki nam odpowiada. Z tym mamy problem, bo właśnie teraz mamy z mężem urlopik, a my zamiast wylegiwać się już na plaży i budować zamki z piasku, siedzimy wciąż w deszczowej Irlandii i myślimy, gdzie jechać. A to wszystko przez szefową męża, bo aż 2 tygodnie zwlekała z odpowiedzią, czy mężuś może wziąć urlop. I gdy wreszcie się zgodziła, tanie oferty już dawno zniknęły! Wszystkie Last Minute zaczynają się dopiero pod koniec listopada albo na początku grudnia. Codziennie teraz sprawdzam i ceny są wtedy o połowę tańsze niż na teraz. Ale co jest w ogóle z tymi cenami? Niby po sezonie, a nadal tak drogo. A może przesadzam i 1500 Euro za osobę to grosze jak na wakacje w listopadzie? A słyszeliście o czymś takim jak Last Second Holidays? Ja kilka dni temu to odkryłam. To oferta dla tych spontanicznych, co już mają spakowane, gotowe do drogi walizki - dziś kupujesz, jutro jedziesz! No nie wiem, nie wiem, czy bym zdążyła tak szybko się spakować! W końcu teraz mam dwie osoby do pakowania, co nie? :) 

Zostaje nam zaklepanie następnego urlopu np. na początek grudnia (Mikołaj pod palmami? Hmmm, brzmi całkiem całkiem :) No i nadzieja, że tym razem szefowa męża da szybciej odpowiedź! Jeśli tylko się zgodzi na kolejny urlopik, to bierzemy Teneryfę czy Gran Canarię i wreszcie upragnione wakacje! Bo kiedyś trzeba odpocząć od wszystkiego! Prawda?

A Wy jeździcie na wakacje po sezonie czy wolicie bardziej upalne i tłoczne miesiące? Jeździcie z biurem podróży czy sami wszystko sobie organizujecie? I zdecydowalibyście się na wakacje w takich egzotycznych miejscach jak np. Dominikana? A może byliście tam lub w innym takim raju? I czy uważacie, że takie dalekie wyjazdy lepiej odłożyć, żeby dziecko też je mogło pamiętać, a nie tylko ze zdjęć?

Więc mówię dziś "Dominikano, do zobaczenia za kilka lat" :) A co! (i najlepiej już zacznę odkładać grosik do grosika - albo raczej cent do centa - żeby zrealizować to moje marzenie :)

Mój blog świętuje dziś 1-sze urodziny!!! Niesamowite, że to już rok minął, odkąd założyłam bloga! Od kiedy postanowiłam dzielić się z Wami swoimi przeżyciami, rozterkami, doświadczeniami. I szok, że wytrwałam w tym blogowym wielkim świecie calutki roczek! To też Wasza zasługa, bo jesteście ze mną i chcecie mnie czytać. Więc z całego serca Wam DZIĘKUJĘ!!!

Dziękuję Wam za odwiedziny, komentarze, lajki na Fejsie - nawet nie wiecie, ile one dla mnie znaczą! Cieszę się ogromnie, że czytacie moje wypociny. Bo piszę je nie tylko dla siebie, by wyrzucić co mi leży na sercu, nie tylko dla mojej córci, na pamiątkę jej zbyt szybko mijającego dzieciństwa, ale również piszę dla Was, by Was czasem rozśmieszyć, czasem wzruszyć, czasem pokazać coś pięknego, byście poznali moje opinie na różne tematy oraz rozterki i przemyślenia takiej zwykłej młodej (przynajmniej w duchu młodej ;) mamy. I jest mi niezmiernie miło, gdy poznaję Wasze zdanie, dowiaduję się co sądzicie, co czujecie po przeczytaniu tekstu. Dziękuję Wam za wszystkie komentarze i za to, że wspólnie ze mną tworzycie to miejsce - ten mój mały kawałeczek wirtualnego świata!

Niektórzy są ze mną prawie od początku - Dziewczyny o Was mówię :) Super, że się poznałyśmy w ten sposób - to chyba jedna z wielu zalet blogowania, że można poznać tyle wspaniałych osób, które mają podobne zainteresowania, czyli pisanie i dzieci :) Ciągle mam nadzieję na spotkanie z Wami w realu! I mam nadzieję, że nadal będziecie do mnie wpadać! Inni z Was dopiero co się tutaj rozgościli - mam nadzieję, że dobrze się u mnie czujecie i zostaniecie na dłużej!

Oczywiście specjalne podziękowania należą się mojej córci - Dziękuję Skarbusiu! Jesteś moją inspiracją i bez Ciebie nie byłoby tego bloga! Chcę też podziękować mojemu mężusiowi - za to, że ma do mnie tyle cierpliwości i wyrozumiałości, gdy kolejną noc spędzam z laptopem na kolanach zamiast w Jego ramionach :)

A pamiętacie, jak to się wszystko u mnie zaczęło z tym blogowaniem? Zobaczcie sobie na mój pierwszy post sprzed roczku - o tutaj. Bałam się wtedy, czy ktoś w ogóle będzie to czytał i czy ja będę miała o czym pisać. Okazało się jednak, że znaleźli się chętni do czytania, a tematy same pojawiały się w głowie (w dużej mierze to zasługa mojej córci i jej uroczego dzieciństwa). I nawet udaje mi się pisać systematycznie, choć nie tak często jak na początku. No ale powrót do pracy i rosnące dziecko (czyli krócej śpiące, a więcej wymagające) znacznie zmniejszyły ilość mojego wolnego czasu. Jedyne co się nie zmieniło od roku, to te moje pomysły na posta, pojawiające się w nieodpowiednich momentach, np. gdy już zasypiam w łóżku lub gdy jestem pod prysznicem, i nie mam gdzie zapisać tych moich myśli. Kiedyś próbowałam na drzwiach od prysznica, ale szybko miejsce się skończyło ;)

A dużo się działo od tego czasu i wiele się zmieniło. Na początku miał to być blog typowo parentingowy, z częstymi wpisami z cyklu "Oczami dziecka" i "5 sposobów na". Ale życie jak to życie, często nas zaskakuje i przychodzą nam do głowy inne pomysły, inne wizje - i tak oto po pewnych przemyśleniach o moim życiu, na blogu pojawiła się kategoria "Fotografia" oraz "Podróże", a ostatnio "DIY". Co nie oznacza jednak, że to już koniec wpisów z cyklu "Oczami dziecka" i "5 sposobów na" - zapewniam Was, że jeszcze wrócą. A blog nadal pozostaje głównie parentingowy - z pewnymi dodatkami :) Wiecie jakie fajne jest to macierzyństwo? - człowiek tak się ciągle chce rozwijać i wymyślać nowe rzeczy!

To co - idziecie ze mną świętować hucznie ten 1-szy blogowy roczek? A w tym roku mieliśmy już wiele takich 1-szych urodzin - w marcu 1-sze urodziny naszej Izuni, we wrześniu rok od przeprowadzki do Limerick, a teraz jeszcze 1-sze urodziny bloga. Potrójny torcik by się przydał :) Tylko kto by upchnął tyle słodkości na raz? Wpadajcie, to Was poczęstuję :D

Jeszcze raz serdecznie Wam wszystkim dziękuję za to, że jesteście ze mną i zapraszam ponownie do mnie, gdy tylko najdzie Was ochota poczytać coś lekkiego, zabawnego, wzruszającego, albo gdy będziecie chcieli obejrzeć fotki z pięknej zielonej Irlandii i nie tylko Irlandii, albo gdy po prostu nie będziecie wiedzieć, co zrobić z ręcznika czy z pustego słoika :)

Jeszcze trochę Was pomęczę tymi moimi własnoręcznie wykonanymi pierdołami, bo jakoś przestać ich robić nie mogę! Ale po stworzeniu serii zabawek dla córci (o tutaj - klik), tym razem postanowiłam zrobić coś dla siebie i w obroty wzięłam puste słoiki i butelki :) Zobaczcie, cóż takiego z nich wykombinowałam!

Był sobie słoiczek. O taki mały, zwykły, pustawy. Do kosza z nim! Ale nie u mnie! Matka się zlitowała i postanowiła uczynić ów słoik bardziej atrakcyjnym, by cieszyć matki oko, a co poniektórych doprowadzać do załamywania rąk z powodu szybko narastającej ilości pierdół w domu ;) Do uatrakcyjnienia słoika potrzebnych jest kilka rzeczy, które można wygrzebać ze szkatułki z pierdołami, zebrać gdzieś w parku czy też kupić za grosze w sklepie z pierdołami. Matka część rzeczy nabyła, część wygrzebała, a część w parku zebrała. 

Tak więc mamy słoik i różne ozdoby. Teraz czas na kreatywność i róbta co chceta :) Matka zrobiła co jej łepetyna podpowiadała, wstążki podkleiła taśmą samoprzylepną, gwiazdki nakleiła, do środka kamyczków nawrzucała i w kilka minut taki oto efekt otrzymała:

Miał to być wazon na kwiatki, ale matka zdecydowała, że będzie to taki oto świecznik. A na wazon, zadowolona z siebie matka, zaraz następny słój wygrzebała i ciąg dalszy zabawy! A jeszcze pusta butelka czekała cierpliwie na swoją kolej.

Matka tutaj niewiele rzeczy wykorzystała - różowa wstążka została jeszcze po poprzednich dziełach matki, a tę białą matka kupiła, bo się matce bardzo spodobała i na dodatek samoprzylepna była. Więc tylko ciachać i obklejać słój.


I jeden wazonik już gotowy!


To teraz czas się dobrać do flaszki. Tylko nie zapomnijcie wcześniej wypić zawartości! :)


Jak widać, matka użyła tych samych materiałów co poprzednio (bo nic się nie może zmarnować), tylko tutaj dołożyła jeszcze samoprzylepne kwiatuszki, które w sklepie za grosze znalazła. I tak oto prezentuje się drugi wazonik (matka, zadowolona z efektów, stwierdziła, że warto wypić piwko raz na jakiś czas, bo flaszka wygląda lepiej bez płynnej zawartości :)


No i trójka muszkieterów już gotowa do akcji! :)


Teraz tylko włożyć coś do wazonów i gotowe! Mogą to być kwiatki, mogą to być świeczki albo co tylko Wam przyjdzie do głowy. I tak oto niewielkim kosztem i w krótkim czasie matka zapchała swoją chatkę kolejnymi pierdołami :) Który Wam się najbardziej podoba?

To co? Dojadacie resztki ze słoików i dopijacie piwka, żeby mieć na czym tworzyć? ;)