Gdy mama choruje, to jest masakra! Prawda Mamusie? Bo czy my w ogóle możemy teraz chorować? Tzn. czy możemy chorować w spokoju tak jak za dawnych czasów, gdy jeszcze mamusiami nie byłyśmy? Teraz chorowanie to już na całkiem innym poziomie jest! :)

Ostatnio całkowicie pochłonęło mnie DIY i szyłam, cięłam, kleiłam, malowałam :) To moje nowe szaleństwo zaczęło się jakiś m-c temu od uszycia podusi-chmurki dla mojej córci (którą pokazałam Wam o tutaj - klik). Od tego czasu przybyło u nas kilka "gratów", własnoręcznie przeze mnie wykonanych, a w szafce czekają materiały na kolejne. Gdyby ktoś otworzył teraz tą moją szafkę z tymi wszystkimi materiałami typu "bo to może się kiedyś przydać", pomyślałby pewnie, że to albo graciarka tam mieszka albo wariatka :) No bo na co komu puste rolki po papierze toaletowym, sto różnych guzików, kłębek wstążek czy pusta butelka po piwie??? 

Ale spokojnie - zanim ktoś wyśle mnie do wariatkowa, od razu wyjaśniam, że na wszystkie te rzeczy czeka drugie życie, bo w mojej głowie jeszcze mnóstwo pomysłów! Takie własnoręcznie wykonane rzeczy bardzo cieszą, a jak się można wspaniale zrelaksować przy ich tworzeniu! I chociaż niekiedy zajmują więcej czasu niż zakładałam, a z pewnością więcej niż kliknięcie "Kup teraz" na ebayu czy allegro, to nadal będę tworzyć i tak się relaksować podczas tych krótkich wolnych chwil tylko dla mnie :)

A teraz chodźcie podziwiać te moje najnowsze - ośmielę się powiedzieć - dzieła ;)

Na pierwszy ogień idzie moje ostatnie dzieło - miś z ręcznika. Miała to być robota na 5 minut, a przeciągnęła się do kilku dni - później wyjaśnię dlaczego. Pomysł zaczerpnęłam z tego oto filmiku:

Jak widać na filmiku, nie jest to za bardzo skomplikowane i niewiele potrzeba, żeby wykonać takiego misia. Przygotujcie więc sobie nieduży ręcznik, kilka gumek i wstążkę, i do roboty :) 

Mój miś stracił na początku głowę :)

Ale zaraz ją odzyskał :) 

Zrobienie misia w takiej postaci jak na filmiku zajęło mi kilka minut. Ale stwierdziłam, że taki on goły, łysy i przydałoby się go ulepszyć. I to ulepszanie zajęło mi kilka dni właśnie, bo działałam tylko jak dziecię spało, czyli tu godzinka, tam pół godzinki i dopiero po kilku dniach misio był gotowy. A jak go ulepszyłam? Najpierw rozcięłam mu nogi pośrodku i zszyłam je tak, by były dwie osobne. Tak samo zrobiłam z łapkami. 

Pozszywałam wszystkie dziury i odstające miejsca, by małe paluszki mojej córci nie mogły tam grzebać i by nie rozerwały miśka na strzępy :) Najwięcej było na głowie tych dziur. Doszyłam tasiemkę z przodu i z tyłu oraz na łapkach, żeby było bardziej kolorowo i żeby wyglądało jak bluzeczka (a może dlatego, żeby nie było widać, jak brzydko zszyłam łapki ;) Gumki przy uszach i szyi zastąpiłam grubym sznurkiem (takim do mięsa), bo znając moje dziecię, z tymi gumkami to ona dałaby sobie radę :) 

Misio był gotowy, ale jednak jeszcze czegoś mu brakowało!

No twarzy chyba! :) Więc chwyciłam czarną nitkę i doszyłam oczka, nosek i buźkę, żeby jakąś tam twarz miał :) Prościej i szybciej byłoby zrobić oczka i nos z guzików, ale przy moim dziecku, które wciąż wszystko pcha do buzi i wszystko chce odrywać, bezpieczniej jest, gdy guzików nie ma.

Jak Wam się podoba moja wersja ręcznikowego misia? Ja jestem z niego bardzo dumna, z trzech powodów: po pierwsze - to moja pierwsza taka uszyta maskotka, po drugie - Izuni się podoba i lubi się nim bawić, a po trzecie - mój mąż widząc misia, spytał, czy go kupiłam :) Czyli chyba nieźle się prezentuje ten mój misiak (albo mężuś z bliska mu się nie przyglądał ;) No sami powiedzcie, czyż nie jest z niego słodziak i przystojniak? :)

Zostawmy już tego misia i przejdźmy do następnej rzeczy. Tym razem będą to klocki - niby nic niezwykłego, ale jednak takie inne niż wszystkie :) Pomysł na takie klocki wypatrzyłam na stronie BabyFirstTv o tutaj - klik. Na tej stronce można znaleźć wiele inspiracji!

U mnie oczywiście znów wersja by me :) Potrzebne nam będą klocki oczywiście (wystarczą 4), nożyczki, dwustronna taśma klejąca, przeźroczysta taśma klejąca, papier, ołówek lub długopis oraz kredki.


Najpierw wycinamy odpowiedni kawałek papieru, który otoczy nasze klocki z wszystkich stron. Na złączone klocki przyklejamy dwustronną taśmę z wszystkich stron, a następnie przyklejamy biały papier.


Teraz rysujemy obrazki jakie tylko chcemy i malujemy je kredkami (starsze dzieci mogą same pokolorować).


Jeśli ktoś chce, może rysować i malować przed przyklejeniem. Gdy nasze dzieła są już gotowe, obklejamy je przeźroczystą taśmą - dla bezpieczeństwa, żeby dziecko nie urwało czy nie zjadło papieru, a także po to, by klocki ładnie się błyszczały :) Na koniec rozcinamy nożykiem klocki i mamy już nasze klockowe puzzle gotowe do zabawy.



Można też takie puzzle wykonać z szerszych klocków i zamiast własnych rysunków, nakleić gotowe obrazki, tak jak jest to pokazane na filmiku. Ale ja tam wolałam spróbować swoich sił w malarstwie ;) I chyba wyszło nieźle, co? Izuni się podobają i składa na razie po swojemu żyrafę czy domek, więc nieraz wychodzi się przez komin, a nieraz żyrafa stoi na głowie ;)



I jeszcze na koniec pokażę Wam moją drugą uszytą podusię - tym razem gwiazdkę - bo po chmurce zostało mi sporo materiału i żal było nie wykorzystać :) To już był wyższy poziom trudności niż ta chmurka, bo i kształt trudniejszy, i szycia więcej, a jeszcze szyłam bardzo ciasno, nauczona poprzednimi błędami :) I tutaj już koniecznie polecam narysować wcześniej na kartce szablon gwiazdki i potem przypiąć go do materiału i wycinać. A reszta wykonania taka sama jak w przypadku chmurki. I jak Wam się podoba ta moja gwiazdka?



Na razie tyle tych moich prac, ale to jeszcze nie koniec :) Co sądzicie o tych moich własnoręcznych robótkach? Zachęciłam kogoś z Was do szycia i takiej zabawy? A może stworzyliście już coś podobnego? Jeśli tak, to pochwalcie się swoimi zdolnościami!

Miłego dnia/szycia/tworzenia życzy Wam Izunia i Jej coraz większa kolekcja nowych zabawek!

Moje dziecko codziennie mnie czymś zaskakuje! Wczoraj rano siedzę sobie spokojnie na kibelku, a tu ni stąd ni zawąd pojawia się w łazience mały Tuptuś i radośnie woła "Mama!". Prawie z kibla zleciałam, tak się wystraszyłam :) Otóż moje dzieciątko właśnie wczoraj zdecydowało, że już pora samej wychodzić z łóżeczka - a co ma zawsze czekać, aż ktoś łaskawie po nią przyjdzie i ją stamtąd wyciągnie, jak sama może wyjąć szczebelki i nawiać! No to się zaczyna! :) Chyba już nie pośpimy spokojnie nad rankiem, a być może nawet i w nocy będzie mieć ochotę na spacerki do naszego pokoju!

Mamo, a wiesz, że dzisiaj kończę już półtora roku?

- Tak Słoneczko, wiem. Jesteś teraz duuuużą dziewczynką!

- Duuuu!

- I już nie jesteś dzidzi. Nie ma już dzidzi.

- Didi! Nie ma! Nieeee ma!

Właśnie mija rok od naszej przeprowadzki do Limerick! To może powinnam zmienić nazwę bloga na "Stara w wielkim mieście", bo taka nowa to już tutaj nie jestem ;) Ten rok spędzony tutaj przyniósł mi wiele pozytywnych zmian. Ale zanim do tego doszło, trzeba było stare miejsca pożegnać. Zapraszam Was w sentymentalną podróż w przeszłość :)

Szok! Mówię Wam! Ja - kompletne beztalencie w sprawach krawieckich - wzięłam do ręki igłę i nitkę i prawie 2 godziny bawiłam się w krawcową! I jakiś tam efekt zamierzony wyszedł :) To oznacza tylko jedno - KAŻDY potrafi, jeśli tylko chce! Zobaczcie sami, co ja tam wyczarowałam - może idealne to to nie jest, ale i tak cieszy, bo to moje pierwsze "dzieło" własnoręcznie wykonane :)

Już od jakiegoś czasu zabierałam się za uszycie podusi-chmurki. Myśl ta narodziła się w mojej łepetynie po wyprowadzce mojej córci do własnego pokoiku, gdy przetrząsałam internet w poszukiwaniu inspiracji do urządzenia królestwa mojego Szkraba (zobaczcie sobie tutaj, jakie fajne rzeczy znalazłam - "Pomysły na pokój dla małej księżniczki"). Zamiast kupować, postanowiłam sama zrobić podusię-chmurkę dla mojej Izuni. Szalona ja! - która igły nie trzymała chyba od czasów techniki w podstawówce! No ale jak się matce coś umyślało, to koniec kropka! Więc pewnego deszczowego dnia, gdy dziecię słodko drzemało, wyciągnęła matka cały sprzęt i do roboty!

Co jest więc potrzebne do wykonania takiej podusi? 

• Niewiele :) Nawet niewiele talentu może być :)
• Oczywiście niezbędny jest jakiś materiał. Ja kupiłam mały skrawek, ale można też wykorzystać cokolwiek innego nadającego się do szycia, co nam zalega w półce czy szafie.
• Przyda się też igła z nitką, nożyczki i ołówek.
• A na koniec jakieś wypełnienie podusi - ja wykorzystałam puch ze starej rozprutej poduszki, którą i tak miałam wyrzucić.
• Jeszcze przyda się odrobina ciszy i spokoju, ale to nie jest niezbędne, bo może ktoś z Was woli szyć przy tupocie małych nóżek i przy ciągłym kukaniu tej małej główki z wszystkich stron :)

Gdy już mamy wszystko pod ręką, możemy zabrać się do pracy. A raczej do zabawy, bo to naprawdę świetny relaks :) Najpierw musimy obmyślić sobie, jaki kształt będzie mieć nasza chmurka. Ja postawiłam na taką prostą na dole i 4 hopki na górze :) Tak na pierwszy raz postanowiłam nie szaleć za bardzo ;) Na lewej stronie materiału rysujemy ołówkiem kształt chmurki i wycinamy go. Można też wcześniej narysować chmurkę na dużej kartce, wyciąć ją i taki wykrój przyłożyć do materiału, spiąć szpilkami i wtedy ciachać. Ale moja wersja jest dla tych, którzy dużych kartek czy szpilek w domu nie posiadają ;)


Gdy już mamy naszą chmurkę wyciętą, to wycinamy drugą taką samą. I tu już taki papierowy wykrój lepiej by się sprawdził niż przyłożenie pierwszej chmurki do materiału, bez spinania, bo tnąc tak, zawsze co nieco się poruszy i dwie części nie będą dokładnie takie same. Ale co tam! Idealne nie musi być, prawda? :) Ale taka mała rada dla Was (i dla mnie na przyszłość) - zainwestuj w szpilki :)




Teraz wywijamy zszytą chmurkę na prawą stronę. Choć jak tak teraz patrzę na to zdjęcie, to za bardzo chmurki to nie przypomina - raczej jakąś czapkę dziwną albo samochodzik :) No ale kto powiedział, że to musi wyjść chmurka? ;)


Trzeba teraz puch włożyć do środka i uformować tak, by chmurka bardziej chmurkę przypominała :)


A na koniec zostało jeszcze zszyć ten otwór. Troszkę się z tym męczyłam, bo nie umiem tak od wewnątrz zszywać (no w sumie to w ogóle nie umiem szyć :)


I gotowe! Teraz już chyba nieco lepiej się prezentuje, co nie? I chmurkę przypomina :)


Izunia testuje dzieło mateczki :) Sukces! - podusia wytrzymała przytulanie, rzucanie i walenie o ścianę :) Czyli coś może jeszcze z matki będzie!

Jakiś czas temu zarzekałam się, że nie chcę, że nie wrócę, że tęsknić będę za bardzo i że po co mi to, skoro dobrze mi tak jak jest (zobaczcie tutaj - "Stęskniłam się za moim dzieckiem!"). Ale czasem sytuacja zmusza nas do zmian i robimy to, czego za bardzo robić nie chcemy. Tak więc matka do pracy wróciła, chociaż najchętniej to by z dzieciątkiem swym non stop "siedziała". No ale kiedyś do pracy wypadało wrócić, bo urlop macierzyński skończył się tak daaaaawno temu, że nawet kurz już po nim zdążył opaść. Bo za co niby taka matka miała pieluchy kupować? W sklepie za darmo nie rozdają przecież!