"Mama w domu - nie leży i nie pachnie, tylko pracuje!" to tytuł akcji, której pomysłodawcą jest Aneta z bloga www.mama-dwojki.pl. Powstała ona po tym, jak przeczytała wpis na blogu u Beaty z bloga www.arbuziaki.pl <-- tutaj przeczytasz post, od którego wszystko się zaczęło.

Ten wpis stał się dla niej inspiracją. Pomyślała, że fajnie będzie przeczytać o tym, jak inne matki zmagają się z codziennością. Poczuć, że inne mają podobnie, a tym samym uświadomić całej reszcie społeczeństwa, że my - mamy, które siedzimy w domu, także wykonujemy pewny rodzaj pracy. Pracy, za którą nam nikt nie płaci. Tylko postrzega przez pryzmat powiedzenia " Leżę i pachnę".

Postanowiła więc wraz z Beatą zaprosić do akcji kilka mam blogerek, w tym mnie, aby każda z nich napisała swoją "kartkę z kalendarza".


Wyczerpana po całym dniu gonitwy za małym rozbójnikiem, klapnęłam z hukiem na kanapie. Spojrzałam na zegarek i .... O żesz ku...!!!! Jak to możliwe, że już godz. 23??? No jak??? Było się myć tak długo? Cholerne włosy! Było jeść tą kolację, po której pół zlewu zawalona? Było sprzątać te zabawki walające się po całym domu? - przecież jutro znów tam wylądują! Może z godzinę bym zaoszczędziła! - i co ja wtedy z tym dodatkowym czasem bym zrobiła? - tyyyyle rzeczy przecież! :) A teraz znów noc zbyt szybko nadeszła i kolejny raz dowlekę się do łóżka o 2 w nocy. Więc pytam się kolejny raz sama siebie - jak to możliwe, że już 23? Czy u nas zegarki jakoś szybciej chodzą czy co?? I jakoś zawsze mnie to dziwi, chociaż codziennie ok 23 właśnie zaczynam swój spokojny wieczór, gdy tylko leżę i pachnę ;) Więc tak sobie siedzę i pachnę na tej kanapie, i rozmyślam o tym dzisiejszym dniu. O tym jednym dniu, takim zwykłym dniu z życia takiej zwykłej, normalnej (chyba ;) mamy.

Ten dzień zaczął się dziś wyjątkowo wcześnie. Już po 5 rano mały człowieczek z płaczem przytuptał do naszego pokoju i wtarabanił się na nasze łóżko, ciągnąc za sobą swój ulubiony kocyk. O spokojnej reszcie snu mogliśmy zapomnieć. Kręci się to małe to w jedną, to w drugą stronę, tu nóżka na mojej głowie, tam rączka w moim oku. Wreszcie zasypia ułożona w poprzek łóżka, między nami, a my leżymy na skrajach i modlimy się, by nie spaść (lub nie dostać w twarz :) Z obu stron niebezpieczeństwo! I śpij sobie w takich warunkach kolejną noc! Wreszcie po 6 małżonek kapituluje i wstaje - woli do pracy iść niż ryzykować siniaka pod okiem :) No, przynajmniej miejsca troszkę więcej. Ale pospać za długo się nie da. Już ok 7 mały głodomorek budzi się i domaga mleczka. No to koniec leżenia - trzeba zwlec dupsko z łóżka i zrobić flachę. Dobrze chociaż, że wieczorem wszystko sobie szykuję i mam w pokoju, więc po całym domu nie trzeba nad ranem latać rozczochrana i rozespana! Szybko robię butelkę i gdy mała zasysa, ja mam jeszcze te 2 minuty leżenia w spokoju. 

A potem się zaczyna zabawa wesoła, gdy moje dziecię skacze dokoła :) Zdarzają się ranki, gdy naniesie zabawek ze swojego pokoju i bawi się sama nawet przez pół godziny, a ja leżąc zerkam na nią jednym okiem, a drugie pogrążone jeszcze w błogim śnie. Ale tego poranka nie dała podrzemać mamusi! Książeczka o misiu sama się nie przeczyta - dobrze chociaż, że znam ją na pamięć i z zamkniętymi ślepiami recytuję. Potem wymyśliła ściąganie i zakładanie skarpetek, a że jej to niezbyt wychodziło, to już zaczął się krzyk i nerwy i mamusia musiała dopomóc. Za chwilę już coś innego - maskotkę kotka przydźwigała, żeby kuku zza łóżka robił. No to mamusia z kotkiem kukają przez to łóżko. Już się kotkiem znudziła i znów do swojego pokoju popędziła niczym struś pędziwiatr. Wykorzystuję tą minutę ciszy i spokoju i zamykam niedospane oczy. Nagle na mojej twarzy ląduje garść ludzików Lego - dobrze że tym razem nie przywlekła czegoś cięższego, bo wtedy z podbitym okiem bym chodziła :) Bawimy się jeszcze ludzikami przez chwilę, pijemy z nimi herbatkę z ich malusich filiżanek, a zanim się obejrzę, połowa klocków na moim łóżku! Kiedy ona to zdążyła nanieść? Chyba jak mrugnęłam kilka razy. No nic, 10 kursów do jej pokoju i wszystko wróci na miejsce. 

Przeciągam ile się da moment wstawania z łóżka, bo wiem że dopiero za dłuuuuuuuugi czas będę mogła znów się przytulić do podusi. Ale w końcu brzuch się odzywa i nie tylko ten mamusi. No to wstajemy, dość tej zabawy. Jest już po 9. Idziemy umyć ząbki, Izunia trzyma swoją szczoteczkę, a drugą ręką szoruje moje zęby - fajnie mieć takiego pomocnika :) Teraz pora się ubrać, czyli zaczynają się schody. Izunia ucieka, tuląc się do kocyka i mówiąc "lulu" - zawsze takie triki stosuje, gdy nie chce czegoś robić :) Mówię spokojnie, że jak chce lulu, to może iść lulu, ale najpierw się przebierzemy. Dzieciakowi chyba odechciewa się tego "lulu", bo pędzi do swojej szafy i szykuje sobie garderobę na dziś, czyli 5 bluzek, 3 różne skarpety, 2 pary spodni, 3 czapeczki i letnią sukienkę do tego :) Wszystko rozkłada na łóżku i próbuje zakładać na piżamkę. Reszta ciuchów z szafy ląduje "przez przypadek" na podłodze koło szafy. Składam je i chowam z powrotem. Wybieram ubranko. Słyszę niezadowolenie i "Nie, nie, nie!", bo tej bluzki to ona akurat dziś nie chce. Szukamy innej. "A ta może być?" - pytam po raz setny. Wreszcie jest zgoda i można się ubierać. Pół godziny później dzieciak gotowy. 

Teraz pora na mamusię. Izunia wkracza do mojej garderoby i teraz dla mnie szykuje ubranko. Jakbym chciała ubrać wszystko co dla mnie wybierze, to pewnie bym jak bałwan wyglądała, ruszać bym się nie mogła przez tyle warstw na sobie i na dodatek byłabym kolorowa jak papuga :) Więc znów muszę segregację zrobić i sto ciuchów z podłogi pozbierać. Rozsypane wszędzie skarpetki wrzucam byle jak do koszyka - już nawet nie próbuję ich układać, bo to nie ma sensu :) Gdy się maluję, dzieć chodzi tam i z powrotem i a to szczotkę mamusi chce, a to krem, a to tusz. Podaję, udaję że ją też maluję, dzieć zadowolony, ale wkrótce się tym nudzi, a tu dopiero jedno oko wytuszowane. No nic, trzeba innej rozrywki dla małej poszukać. Zaczynam recytować z pamięci kolejną książeczkę, a ona leci po nią i otwiera na stronie, którą obecnie "czytam". Kończę malowanie, a gdy zakładam gogle na nos, moim oczom ukazuje się obraz jak po trzęsieniu ziemi - wszystkie zabawki na podłodze, ciuchy znów wylazły same z szafy, a pośrodku tego bajzlu stoi uśmiechnięta, zadowolona z siebie Izunia. Kolejny raz składam, wkładam, Izunia mi "pomaga", więc znów składam, wkładam :) Robimy kilkanaście kursów do jej pokoju, odnosząc zabawki. Wreszcie pokój wygląda jak pokój, a nie jak pobojowisko. Możemy iść.

No i na śniadanie dowlekamy się przed 10. Szykuję dla Izuni i dla siebie kanapki i jogurta. Jemy razem, czytając książeczki. Trochę trudno mi sie czyta, przegryzając równocześnie kanapkę, no ale czego się nie robi, by już od rana nie słyszeć jęków i krzyków? :) A po śniadaniu idziemy powiesić pranie. Izka wyciąga z pralki, strzepuje i podaje mi. No pomocnik pierwsza klasa! :) Z takim to aż chce się prać! Tylko często wieszać nie nadążam! Idę pozmywać po śniadaniu, póki mało w zlewie. Mój towarzysz bawi się w most, przechodząc między moimi nogami tam i z powrotem. Trochę niewygodnie mi się tak zmywa, stojąc w szerokim rozkroku pół metra od zlewu - no ale skoro dzieć znalazł fajne zajęcie, to nie będę mu przerywać :)

Na zewnątrz słoneczko świeci, więc ok 11 ubieramy się i idziemy na spacerek. Dziś bez rowerku, tylko za rączkę, idziemy przywitać się z psem i kotem sąsiada. Kilka okrążeń po osiedlu, a że osiedle małe, to szybko nam się nudzi łażenie w tę i we w tę, więc wracamy do ogródka. Gramy w piłkę, kopiemy ją, a raczej mama kopie, a Izunia nosi i rzuca, wdrapujemy się na ławkę, zbieramy stokrotki. Oj już się lata nie możemy doczekać, by się na kocyku z zabawkami rozłożyć! Idę po telefon i pstrykam kilka zdjęć. Takie słoneczko w marcu nie zdarza się za często!

Po powrocie, ok 12 czas przyszykować coś na obiad. Dziś wersja: coś prostego, na szybkiego (tak jakby z dzieckiem u boku można by było wybrać inną wersję ;) Córcia pomaga mi obierać ziemniaki, trzyma w rączce i odrywa "pazury", po czym podaje mi gotowego ziemniaka, a ja skrobię skórkę i kroję. Takie wspólne gotowanie fajne jest :) Szybko przyprawiam kuraka, podczas gdy dziecię bawi się nieotwartymi jeszcze przyprawami w saszetkach. Obiad prawie gotowy - potem wystarczy tylko wrzucić wszystko do gotowania.

Przebywanie w kuchni przypomniało chyba mojej córci o jedzeniu, bo już leci do szafki i ciągnie za uchwyt, wołając "Ciacho, ciacho!". Otwieram półkę i pozwalam jej wybrać ciasteczko, ale po chwili w jej rękach widzę z 4 ciastka, które na raz chce włożyć do buzi, więc przekładam je na miseczkę i idziemy odpocząć przy bajce. Jak zwykle jej wybór pada na króliczka "Binga" i odpalam bajkę z DVD. Chyba wszystkie odcinki znamy już obie na pamięć, ale Izunię wciąż to fascynuje - mnie już mniej, więc siedzę przy niej i korzystając z tego, że nikt mnie nie ciągnie, nie woła, nie jęczy, sprawdzam pocztę na telefonie, wrzucam fotkę na Instagrama - o taka ze mnie matka! Po dwóch krótkich odcinkach Izunia zaczyna marudzić - to znaczy, że na drzemkę czas. 

Jest przed 13, gdy kładę ją do kojca stojącego w kuchni. Najpierw protestuje - jak to zwykle gdy trzeba spać. Ale już po chwili otula się kocykiem i zasypia zmęczona. A ja rozsiadam się na kanapie z laptopem na kolanach i chwila czasu tylko dla mnie :) Jak go dziś wykorzystać? Nie mam zbyt wiele tego czasu, bo nigdy nie wiem ile potrwa drzemka - czy pół godziny czy też 2, więc nie tracę tego cennego wolnego czasu na rozmyślanie co robić, tylko zabieram się do realizacji wcześniej zaplanowanych zadań. A na ten dzień mam zaplanowany wybór i obróbkę zdjęć z wakacji. No to szybko, raz, dwa, trzy! Bo czas leci! A ten wolny czas to raczej zapieprza jak zając po łące ;)

Poprawiam się na kanapie, a ona skrzypi - CICHOOOOOO!!!! Bo już z kojca słychać wiercenie i jeszcze kilka takich skrzypnięć i będzie po drzemce! No ruszać się nie mogę w ogóle! Bo albo podłoga skrzypnie, albo cholerna kanapa, albo nie daj Boże telefon zadzwoni, albo cholerny kurier czy inny domokrążca akurat wtedy przypełzną! Jak się dziecię nie wyśpi, to do wieczora będę mieć przerąbane! Więc siedzę, staram się nie oddychać i jak najciszej w klawiaturę stukać. O żesz w mordę! Sikać mi się chce! Niby pieluchy w rozmiarze 5 leżą 2 metry dalej, no ale chyba zaryzykuję i przetuptam cicho do łazienki. Byle tylko drzwi nie skrzypnęły!... Udało się! Przy okazji włączyłam ziemniaki do gotowania oraz mięso i warzywa w parowarze. Obiad sam niech się dziś zrobi, a co! Wracam do komputerowych zajęć, mam jeszcze z 20 minut czasu może. Raz na jakiś czas przemykam cichaczem zamieszać ziemniaki, żeby mi nie wykipiały. 

Jest 14.30. Obiad kończy się gotować. Dziecię się budzi. Czyli dzisiaj dobrze wyliczyłam czas :) Bo nieraz obiad już wystygnąć zdąży, a nieraz trzeba na ten obiad poczekać chwilkę. Jemy razem obiadek, Izka nawija widelczykiem jak szalona. Po posiłku trzeba ogarnąć trochę pod jej krzesłem, żeby muchy się nie zleciały na ucztę z resztek :) Obiad zaliczony, teraz znów relaksik i zabawa. Na polu zrobiło się szaro-buro - w końcu to Irlandia, więc nie ma co liczyć, że będzie słonecznie przez cały dzień! Więc zostajemy w domku i bawimy się na macie w salonie. Malujemy kredkami, lepimy plastelinowe zwierzaki, zjeżdżamy autkami na zjeżdżalni, bawimy się małym domkiem, układamy puzzle, czytamy książeczki, liczymy palce mamy "Jeden, dwa, cy, pięć!", i wiele wiele innych zabaw, bo Izunia szybko się nudzi i ciągle coś nowego wymyśla. I sama się nie pobawi, mamusia musi towarzyszyć, nawet do kibelka wyprawa jest we dwoje :)

Ok 17 wraca tata z pracy. No to mama może trochę odpocząć teraz :) Gdy tatuś już pojedzony, to przejmuje dzieciaka :) A ja idę się zrelaksować sprzątając po obiedzie i szorując gary. Gdy już kuchnia wygląda w miarę czysto, czas na deser. Kawka dla starych, owoc dla małej, wspólne wygłupy na kanapie. I znowu zlew zapełniony. Znów zmywam, a potem idę odkurzyć na piętrze, szykuję kolejne pranie, myję łazienkę. Dziś góra zrobiona, jutro biorę się za parter. A sorki - jutro do pracy na popołudnie, więc nici ze sprzątania. No to pojutrze, bo dziś już nie mam sił biegać z odkurzaczem i ścierą! Czasem chyba lepiej mieć mniejszy domek, taki jednopoziomowy, który się ogarnie na jeden raz!

I już 19 się zrobiła. Idę wykąpać Izkę, chlapiemy się w wannie z kaczuszkami, aż połowa mamy i łazienki mokra. Później znów toczymy walkę z ubrankami, bo Izka piżamki nie chce teraz założyć. Schodzimy na kolację, a po niej jeszcze jednego "Binga" dzieciak wyprosił. Sprzątamy zabawki z podłogi, żeby jakoś ten salon wyglądał. Po 20.30 idziemy na górę, myjemy ząbki i kierujemy się potem do pokoju Izki i teraz tam robimy bajzel na podłodze. Domek z Lego budujemy, wieżę z klocków układamy, małym kotkiem w sufit rzucamy (że maskotką oczywiście :), książeczki oglądamy. Wszystkie zabawki muszą zejść z półki, no a jak! A jeszcze kuku zza drzwi, a jeszcze kotek na głowie mamy musi posiedzieć i bawimy się w "A gdzie jest kotek?", a jeszcze to, a jeszcze tamto mały urwis wymyśli, żeby tylko spać za wcześnie nie iść. A już z kocykiem i smokiem chodzi i oczęta mnie. Ale nie, nie pójdzie spać i już! Jeszcze trzeba wycałować każdego zwierzaka przyklejonego na ścianie, a czasem nawet i dla mamy buziak zostanie. Wreszcie dzieciak ładuje się do łóżeczka i zgaszam światło. Siadam obok łóżeczka i powstrzymuję Izkę przed ucieczką. Dzieciak teraz wyjścia nie ma i spać musi. Śpiewam cicho "Pora na dobranoc, bo już księżyc...", a Iza kończy - "świeci" - i prosi o jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz... Pokręci się jeszcze z 10 minut i wreszcie zasypia. A mnie też oczy się zamykają i drzemię kilka(naście) minut siedząc na podłodze, oparta o to łóżeczko. Wreszcie wstaję i patrzę na zegarek - już po 22. Jak zwykle. Idę się umyć, a potem wreszcie można odpoczywać, leżeć i pachnieć :) Tylko gdyby spać nie trzeba było, to więcej tego leżenia i pachnięcia by było ;)

Po długim prysznicu, gdzie wreszcie mogę się zrelaksować w ciszy, spokoju i samotności, zgarniam jeszcze zabawki z podłogi, które jakoś przedtem ukryły się przed nami, kolejny raz ogarniam kuchnię, żeby rano powitał mnie pusty zlew, sprawdzam lodówkę szukając pomysłu na jutrzejszy obiad. No i wreszcie koniec tych obowiązków! Można cieszyć się spokojnym wieczorem - a raczej tym, co z tego wieczoru jeszcze zostało :) Siadam na kanapie, jest 23. Czas dla mnie :) Może posta napiszę? Odpiszę na komentarze? Albo dalej zdjęcia będę obrabiać? A może poszukam na necie torciku na urodzinki? Albo odpiszę koleżance na Gadu-gadu? Odpalam laptopa i zasypiam z ręką w powietrzu, czekając aż się dziad uruchomi :) Po jakimś czasie budzę się i teraz to ja mogę działać! - bo godzina zero minęła i cała noc przede mną! Ale dziś nie siedzę długo, już ok 1 kończę i idę spać, bo nie wiadomo, o której rano znów ktoś przytupta do naszego łóżka (o ile wcześniej nie obudzi się z krzykiem i trzeba będzie przez pół godziny uspokajać i kołysać).

No i tak właśnie minął ten zwyczajny dzień zwyczajnej matki, która w domu z dzieckiem to tylko leży i pachnie i nic nie robi jak widać ;)

Ale nie każdy dzień jest taki oczywiście. Czasem jest lepiej, czasem gorzej. Nieraz nie chce mi się obiadu robić i zjemy parówki albo podam małej obiadek ze słoiczka (zawsze mam kilka w półce tak na wszelki wypadek - tak samo jak pizzę w zamrażalce), a z takim normalnym obiadem to czekam aż mąż wróci i razem zrobimy. Nieraz tak leje, wieje, że na spacer wyjść się nie da, więc w domu jeszcze większy bajzel na podłodze. Nieraz nie chce mi się czytać setny raz tej samej książeczki, więc kolejną bajkę włączam. Nieraz nie mogę już słuchać tych jęków i marudzenia i następne ciacho daję. A co! Matką jestem, ale też człowiekiem, który jakąś tam granicę cierpliwości i wytrzymałości ma! A kilka razy w tygodniu do pracy na popołudnia chodzę (że niby odpocząć tam?). Wracam po 22, więc i tak zaczynam swój wieczór pachnienia i leżenia ok 23. A jak mam wolne, to mogłabym przecież już ok 20 rozpocząć relaksik bez dziecka (a tatuś kolejny wieczór by usypiał) - mogłabym, gdybym chciała, ale właśnie zazwyczaj nie chcę - wolę ten wieczór spędzić z córcią niż przed komputerem, bo zbyt wiele takich wieczorów tracę przez pracę i szkoda mi tracić kolejnych! Czasu dla siebie mało, ale musi wystarczyć nam - mamom :) Tylko gorzej będzie, jak już tej drzemki za dnia nie będzie! Ale i tak kocham tą moją "pracę" matki i na nic innego bym jej nie zamieniła :)


A jak wygląda Twój zwykły dzień z dzieckiem? Leżysz i pachniesz czy może zapieprzasz przez cały dzień albo przynajmniej przez większość dnia? :) Podziel się swoim dniem, swoją codziennością!

Oto pozostałe autorki i ich blogi, które podjęły się udziału w akcji - Sprawdź, jak wygląda codzienność u nich - może znajdziesz tam kawałek swojej codzienności?

⚛️ Mama Migotka (www.mamamigotka.pl)
⚛️ Młoda mama pisze (www.mlodamamapisze.com)
⚛️ Beztroska Mama (www.beztroskamama.pl)
⚛️ Mama po 30tce (www.mamapo30tce.blogspot.com)
⚛️ Jaśkowe Klimaty (www.jaskoweklimaty.pl)
⚛️ Kobieca myślodsiewnia (www.kobiecamyslodsiewnia.blogspot.com)
⚛️ Tosia mama (www.tosimama.blogspot.com)
⚛️ Mamatywna (www.mamatywna.com)
⚛️ Pani Domowa (www.pani-domowa.pl)
⚛️ Matka bez kitu (www.matkabezkitu.blogspot.com)
⚛️ Lady Mamma (www.ladymamma.pl)
⚛️ Mama Balbinka (www.mamabalbinka.pl)
⚛️ Kiedy Mama nie śpi ( www.kiedymamaniespi.pl)
⚛️ Oli Loli New life (www.oliloli-newlife.com)

Jeżeli podoba Ci się pomysł akcji, będziemy bardzo wdzięczne za udostępnienie naszych "kartek z kalendarza". Udostępniając wpis na swojej stronie, będzie nam miło jeśli wstawisz poniższy fragment tekstu:

Pragniemy uświadomić wszystkim, że siedzenie w domu z dzieckiem/dziećmi, jest także formą pracy. Pracy na więcej niż cały etat, bo 24 na dobę, siedem dni w tygodniu. Chcemy, aby nikt nam już nie mówił, że nam się nudzi. Że macierzyństwo to sama radość. Przyjemność siedzenia w domu, bez wysiłku fizycznego czy psychicznego. Odwalamy kawał wielkiej roboty i pragniemy tylko, aby postrzegać nas za to co robimy siedząc w domu. Wbrew pozorom, nie leżymy, nie pachniemy. Jesteśmy w biegu i często zamiast pachnieć, pachniemy, ale nieprzyjemnie, nie mówiąc, że brzydko Padamy ze zmęczenia, ale rano wstajemy. Choć może się walić i palić, my działamy. Każdego dnia, od rana do nocy.

Kobietę to ciężko zadowolić. A matkę to już szczególnie! Narzeka taka jedna, że po sklepach nie może w spokoju pochodzić, ciuchów pooglądać i poprzymierzać, bo gdy tylko przekracza próg działu damskiego, dzieciak w wózku siedzący zaczyna te swoje darcia, piski, wrzaski i w ogóle to przypomina sobie właśnie wtedy, że chce jeść, pić, siusiu i że wózek jest be! I jak tu skupić się na zakupach w takich warunkach???

A więc wreszcie owa matka z domu sama się wyrwała. A raczej po pracy od razu do domu nie wróciła, korzystając z jakże rzadkiej sytuacji, że poranną zmianę miała i tym razem nie kończyła pracy o 22, gdy już wszystkie sklepy (godne odwiedzenia) zamknięte. Ruszyła więc matka na sklepy, jak za dawnych czasów, wolna niczym ptak. Z wielkimi planami, gdzie iść, co kupić, ile kasy przesrać. 

No i zgadnijcie gdzie ta matka swe pierwsze kroki skierowała? (a może raczej gdzie ją nogi same poniosły z przyzwyczajenia :) Tak, tak, do działu dziecięcego oczywiście! Bo tam tak kolorowo i milusio! I zatopiła się matka znowu w tych ślicznych małych ubrankach, w tych sukienusiach, bluzeczkach i innych pierdołeczkach! No powstrzymać się znów nie mogła i pół tygodniówki tam rozpieprzyła! No bo jak to tak wyjść z dziecięcego z pustymi rękami??? To przecież mission impossible! :) 

Ale w końcu jednak matka się opamiętała, po co na zakupy SAMA przyjechała i na dział damski dotarła. Pooglądała (w spokoju jak chciała), poprzymierzała (bez ciągłego rozpraszania wołaniem o ciastko, piciu, siusiu). No ale nic jej nie pasowało! Tu za krótkie, tu za długie, tam odstaje, tam wystaje. No masakra jakaś! Albo te ciuchy jakieś takie dziwne, niewymiarowe, albo matka dziwna!

A może brakowało matce jej małego doradcy do spraw przymiarek? Patrzyłby taki z łobuzerskim uśmiechem i między wołaniem o kolejne ciacho, kręciłby małą główką na tak lub nie. I już by matka wiedziała, czy w kreacji takiej czy owakiej może się szerszej publice pokazać. Bo jeśli dzieciak zaakceptuje, to znaczy że nie jest aż tak źle, co nie? ;)

I jeszcze podczas tych zakupowych szaleństw matka czuła, jakby o czymś zapomniała. Jakoś tak dziwnie bez wózka i bez tego małego kompana, gdy tak matka krążyła między wieszakami. Bo ten kompan, choć marudził czasem, to wnosił w te zakupy radość i uśmiech, i spokój taki - nawet mimo tego darcia, pisków i krzyków o ciasteczko :)

Kolejną rzecza, którą matka zauważyła podczas tej samotnej wyprawy, było to, że bez dziecka matka biegała po sklepach jak szalona (bo wózkiem nie obciążona?), jakby chciała jak najwięcej sklepów w jak najkrótszym czasie zaliczyć, zapominając o głodzie, nie zwracając uwagi na burczący brzuchol. A z dzieckiem także biega jak szalona, ale tylko jak dzieciak śpi, a gdy się urwis budzi, to przypomina matce, by usiąść, odetchnąć, przegryźć coś :) Taki kochany zakupowy towarzysz! Mały, ale o matkę już tak dba :)

I jeszcze matka nie miała się do kogo odezwać podczas tych zakupów i tak chodziła samotnie, a wokół jak na złość same matki z dzieciakami, i ten widok tym bardziej potęgował u matki tęsknotę za swym małym towarzyszem, z którym i pogadać można, i pośmiać się można.

I tak matka od sklepu do sklepu latała i z każdego z pustymi rękami wychodziła. A że ciemno się już zrobiło, wracać do domu był już czas. Tylko jeszcze szybkie zakupy w spożywczym, co by do ust było co włożyć. I kolejny raz przekonała się matka nad lepszością zakupów wraz z dzieckiem, gdy ciężką torbę dźwigać przez miasto musiała, zamiast wózek nią obwiesić :)

No i jak tu matkę zadowolić? Narzeka na zakupy z dzieckiem, ale bez dziecka jeszcze gorzej! :) Chyba na razie odpuści sobie matka samotne zakupy, bo najzwyczajniej w świecie zakupy z dzieckiem sprawiają jej więcej radości i przyjemności (no i jakoś tak sprawiają, że matka dla siebie też coś kupi wtedy). I widać matka potrzebowała właśnie tej samotnej wyprawy, by to odkryć i przestać narzekać :)

A dla porównania - oto efekty wspólnych zakupów matki z dzieckiem:

A tu tych samotnych:

No i które lepsze? (i zadowalające i matkę i dziecko? :) Oczywiście matka pokazała tu tylko ułamek tych zakupów, co by tatuś nie osiwiał, widząc tyle ciuchów na jednym zdjęciu ;) A swoją drogą, to czemu takich ślicznych kolorowych sukieneczek nie robią w rozmiarze matki, co?

A Wy wolicie zakupy z dzieckiem czy bez? I też na samotnych wyprawach macie wrażenie, że czegoś zapomniałyście? (czy tylko owa matka taka dziwna? ;) I czy idąc na samotne zakupy, wracacie - tak jak matka - z torbami pełnymi dziecięcych ubrań? A może udaje Wam się wtedy nie wchodzić na dziecięcy albo zamykacie oczy, gdy tamtędy przemykacie? :)

Udanych zakupów Wam życzę! Czasem nawet shopping jest dla matki wyzwaniem ;)

Na początku stycznia wspominałam Wam, że ogarnęła mnie wielka moc i chcę wiele rzeczy zrobić (kliknijcie o tutaj, jeśli chcecie przypomnieć sobie ten post). Jedną z tych rzeczy były porządki w zdjęciach i stworzenie z nich czegoś bardziej namacalnego niż ekran komputera. I po półtorej miesiąca mogę z radością powiedzieć, że te moje zdjęciowe projekty posuwają się do przodu. Ale im więcej ich robię, tym bardziej mi się to podoba i tym więcej chcę, a więc końca na razie nie widać :)

Na razie efektami mojej pracy cieszą się Dziadkowie w Polsce - na Dzień Babci i Dziadka przyfrunęła do nich fotoksiążka ze zdjęciami ich małej wnuczusi.


Niestety jeszcze nie miałam okazji, by zobaczyć tę fotoksiążkę na żywo, bo wysyłka była od razu do Dziadków. To chyba muszę uwierzyć Im na słowo, że fajnie wyszła :) A stworzyłam ją na stronie Printu.pl. Możesz tam stworzyć nie tylko fotoksiążkę, ale i instabooka, czyli taką mini fotoksiążkę ze zdjęciami z Twojego Instagrama. Może kiedyś sama zrobię takiego instabooka, jak nazbiera mi się tam więcej fotek :) Program do tworzenia jest bardzo prosty w obsłudze. Możesz wybrać gotowy szablon (a jest ich naprawdę bardzo dużo i to na wszelkie okazje), uzupełnić swoimi zdjęciami i książka gotowa! Albo możesz dłużej się pobawić i włączyć tryb "eksperta" - wtedy możesz zmieniać w szablonie co tylko chcesz - usuwać elementy, dodawać zdjęcia, teksty, ozdoby, ramki, zmieniać tła. Dla mnie taka opcja jest idealna, bo lubię większość po swojemu robić, rozmieszczać fotki tam gdzie mi to pasuje, a nie tam, gdzie jest to narzucone w szablonie - no i lubię długo się z tym bawić :)

Ale nie tylko Dziadkowie są zadowoleni - ja też mogę cieszyć oko, bo wreszcie uzupełniłam nasz Album Maluszka (wstyd przyznać - ale zaległości miałam od dnia porodu! - no jakoś tak dziwnie wyszło, że przed porodem więcej czasu na wszystko było ;) Dobrze chociaż, że na bieżąco zapisywałam sobie najważniejsze wydarzenia! Teraz tylko wybrałam fotki, powklejałam je i uzupełniłam brakujące teksty.


W sklepach jest wiele różnych albumów dla dzieci - nam spodobał się ten z Disneya (klik tutaj), w którym można m.in. zapisać najważniejsze daty i debiuty w życiu dziecka, jak pierwszy uśmiech, pierwsze słowo, pierwszy kroczek itp., jest miejsce na odbicie małej rączki i nóżki, na zapisanie śmiesznych słówek, które padają z ust malucha, a oprócz tego teksty do uzupełnienia np. z pierwszej podróży, z pierwszych świąt czy z poznawania nowych smaków. Wszystko kolorowe i takie dziewczęce :) Ale jest też wersja dla małych chłopców. Taki album to świetna pamiątka dla dziecka. A Wasze dzieci mają może podobne albumy? Uzupełnialiście je na bieżąco czy tak jak ja odkładaliście "na jutro"? (aż z tego "jutra" zrobiły się prawie 2 lata!)

Jednak powiem Wam, że lepiej jest na bieżąco robić porządki w zdjęciach, drukować je czy robić fotoksiążki, bo jak się ma dzieci, to nie dość że czasu mniej, to jeszcze tych fotek tyle, że cały komputer zapchany! I samo szukanie fajnych zdjęć zajmuje chyba najwięcej czasu! 

Teraz zaczęłam właśnie kolejny projekt z Printu.pl - fotoksiążkę dla nas. Albo raczej od razu ze 3 fotoksiążki, bo pewnie nie mogąc się zdecydować, które fotki dać, wybiorę ich tyle, że stron w fotoksiążce zabraknie! :) Ale może to i lepiej, bo zdjęcia to piękne wspomnienia i nie warto na nich oszczędzać - bo co nam zostanie na stare lata, jak nie oglądanie fotek i wspominanie? Więc oprócz rozpoczętego "1-szego roku Izuni", w planach mam już "2-gi roczek", "Podróże Izuni" oraz kilka fotoksiążek z naszych podróży przed pojawieniem się Izy. Jak skończę jedną i dostanę ją już w swoje ręce, wtedy będę mogła z czystym sumieniem polecić Wam (lub nie) tą firmę Printu.pl.


Jak widzicie, jeszcze sporo pracy przede mną, ale taka "praca" sprawia mi wiele przyjemności, choć jest też bardzo czasochłonna. Ale efekty są wspaniałe, gdy bierzesz taką stworzoną przez siebie książkę z najpiękniejszymi zdjęciami i chcesz ją oglądać bez końca. A wiem co mówię, bo już kilka takich fotoksiążek stworzyłam dawno, dawno temu.

Pierwszą fotoksiążkę zrobiłam na naszą pierwszą rocznicę "chodzenia" z wtedy-jeszcze-nie-mężem. To było wieki temu, gdy raczej nie było zbytniego wyboru firm zajmujących się fotoksiążkami i widzę teraz pewne niedoskonałości w tej książce z Superfoto.pl. Tło jest jednakowe na wszystkich stronach, bo jak się wybrało już jedno tło, to nie można było zmienić na inne na jakiejś wybranej stronie. A rozmieszczenia zdjęć na stronach też nie można było zmienić - można było tylko wybierać z kilku opcji. Do tego zdjęcia nie są najlepszej jakości, ale to raczej wina aparatu, bo wtedy jeszcze używałam jakiegoś starego dziada. No ale jak na pierwszą fotoksiążkę to może być :) Nie wiem jakie teraz są fotoksiążki na tej stronie, czy jest więcej opcji w tworzeniu - ale wiem, że następnej już tam nie zrobię, bo odkryłam już inne, lepsze dla mnie oferty.


Kolejną fotoksiążkę stworzyłam na rocznicę ślubu - z naszych weselnych zdjęć. I tu mogę Wam szczerze polecić firmę Foto.com, bo jestem z tej książki baaaardzo zadowolona, a możliwości tworzenia są ogromne. Ta firma ma siedzibę w Belgii, więc skoro mieszkam poza Polską, to bardzo mi to na rękę, bo koszty przesyłki nie są takie wielkie jak te z firm z Polski. A w tej książce można wszystko po swojemu stworzyć - można wybrać jakiś motyw przewodni i do niego jest kilkanaście różnych teł, na każdej stronie może być inne tło, a nawet tłem może być jakieś Twoje zdjęcie. Zdjęcia na stronach też można rozmieszczać gdzie się chce, ile się chce i jakie wielkie się chce. Oprawa książki może być miękka lub twarda. Możesz też wybrać różne formaty książki - poziomą, pionową czy kwadratową. I możesz stworzyć niepowtarzalną książkę, jakiej nikt nie ma.


A Wy jak przechowujecie swoje wspomnienia? Wolicie tradycyjne albumy z drukowanymi zdjęciami czy może też tworzycie takie fotoksiążki? A może polecicie mi jeszcze inne strony, gdzie można stworzyć takie cudne rzeczy ze zdjęć? A jeśli od dawna chodzi Wam po głowie taka fotoksiążka, ale nie wiecie czy warto inwestować tyle czasu i kasy, to od razu Wam mówię, że warto, bo to przecież wspomnienia na całe życie, a w takiej formie cieszą oko jeszcze bardziej! No to co? Robicie ze mną fotoksiążkę? Ja w każdym razie zabieram się za ciąg dalszy mojej - i tak mnie to cieszy, że nawet snu mi nie szkoda - a nawet mogłabym całe noce siedzieć, tworzyć, bawić się zdjęciami - taka to przyjemność dla mnie! Mówię Wam - skosztujcie kiedyś tej przyjemności :)

Od jakiegoś czasu nasz dom atakują wirusy. Najpierw dopadły męża, potem córcię, a na końcu mnie. Cholerny luty!!! Nie lubię być chora. Ale jeszcze bardziej nie lubię, gdy choruje moje dziecko. Wtedy każde kichnięcie, każde kaszlnięcie, każdy glut wiszący z nosa, podwyższona temperatura, czerwone oczka czy płacz w nocy powodują, że zaczynam się martwić. A już nie mówię o jakichś uderzeniach, guzach czy siniakach! I tak patrzę na to moje dziecko, gdy z czerwonego nochalka leci kolejna "bańka", a z gardełka wydobywa się męczący kaszel, i czasem paraliżuje mnie strach. Ogromny strach o moje dziecko. Strach, jakiego nigdy wcześniej nie odczuwałam w takim stopniu. I łzy pojawiają się w moich oczach. 

Powiedzcie proszę, że też tak czasem macie, bo ja już siebie zaczynam zaliczać albo do wariatek albo do przewrażliwionych matek! A może wcale nie jestem ani wariatką ani przewrażliwiona, tylko jestem po prostu matką? Taką, która martwi się o dziecko, o jego zdrowie i oddałaby wszystko - dosłownie wszystko - byle tylko dziecko było znów zdrowe, uśmiechnięte i pełne energii! I wtedy nie liczy się nic innego, ani pieniądze, ani hobby, ani wszystkie plany. Bez zdrowia nic przecież nie cieszy. A szczególnie bez zdrowia ukochanej osoby.

A może przeraża mnie to, że tak naprawdę na to zdrowie nasze i naszych bliskich nie mamy za wielkiego wpływu, i nie wiemy co przyniesie nam los? Bo przecież mimo zdrowego trybu życia, zdrowego odżywiania, uprawiania sportów, i tak może się przyplątać jakiś wirus czy inne wredniejsze cholerstwo! Dawniej jakoś zbyt często o tym nie rozmyślałam, ale odkąd jestem mamą, takie myśli raz na jakiś czas zaprzątają moją głowę. Z tego samego powodu myśli o ewentualnym drugim dziecku tak mnie przerażają - bo co będzie, jeśli nie będzie zdrowe, jeśli coś pójdzie nie tak? Ale jak już pisałam, nie mamy na to wpływu, więc czy jest sens zadręczać się takimi myślami? (no chyba że ktoś lubi się tak dręczyć) 

A ten mój strach nie pojawia się tylko podczas choroby, ale czasem nawet przy normalnych codziennych sytuacjach, gdy po prostu patrzę na córcię, jak się bawi czy jak słodko śpi. Czy to normalne u matek? I to nie tylko strach o zdrowie, ale o całą przyszłość. Przez moją głowę przebiega tysiąc myśli. Kim będzie moje dziecko? Czy da sobie radę w tym brutalnym świecie? Czy dobrze ją wychowamy? Czy będziemy w stanie dać jej wszystko co najlepsze? Czy zobaczymy jak dorasta? Co będzie jak nas zabraknie? I najgorsza z myśli - żeby tylko nic jej się nie stało! Kłębią się te myśli w głowie i wracają jak bumerang raz na jakiś czas!

A może po prostu zamiast zadawać sobie te pytania i bać się o przyszłość dziecka, trzeba cieszyć się tym, co jest tu i teraz? Nawet ostatnio pisałam o tym, żeby doceniać te wszystkie wspólne chwile (o tutaj - klik), ale wiadomo, że człowiek i tak od czasu do czasu będzie wybiegać w przyszłość, i tak będzie się martwić, i tak będzie się zadręczać. Ważne chyba, by nie robić tego zbyt często - by te nasze niepokoje nie przesłaniały nam tego "tu i teraz". No ale oczywiście łatwiej powiedzieć niż wykonać - szczególnie w sytuacjach, gdy widzisz, jak ukochana osóbka choruje.

Nie będę Was tu pytać, czy też się zamartwiacie i boicie o swoje dzieci, bo odpowiedź jest oczywista. Ale chciałabym spytać, jak sobie radzicie z tym strachem i czy często macie podobne myśli jak ja? A może jednak jestem tą przewrażliwioną wariatką?

PS. Ostatnio u mnie tak trochę nostalgicznie - ale to chyba przez to, że za długo w domu siedzimy i za mało kontaktu z żywymi ludźmi, bo praktycznie od miesiąca nigdzie się nie ruszałyśmy na miasto, tylko ciągle dom, ogródek na chwilę, no i ja do pracy - no ale najpierw auto miałam zepsute, a teraz gdy już naprawione, to znowu chorujemy! Taki los! Ale gdy tylko wszystko wróci do normy, znów będę tryskać energią i humorem - i weselszymi postami :) Mam nadzieję, że będziecie ze mną i wtedy, i że nie zraża Was czasem taki smutniejszy wpis - ale przecież takie jest właśnie życie - nie zawsze jest pięknie i różowo!

Leżę w łóżku i patrzę, jak się bawisz. Skupiona na układaniu wieży z klocków, nie widzisz z jaką miłością Cię obserwuję i jak uśmiecham się, gdy Ty się śmiejesz. Piszczysz radośnie i mówisz coś do siebie, a ja z niedowierzaniem myślę, jaka duża już jesteś. Nagle spoglądasz na mnie znad klocków, z tym swoim łobuzerskim uśmieszkiem, od którego serce się topi. Chwytasz mnie za palec i mówisz "Długie", a ja zaczynam się z Tobą kłócić, że "Krótkie". Po chwili wciskasz mi klocki do ręki, żebym teraz ja pobawiła się w Boba Budowniczego. Przez 2 minuty wspólnie budujemy jakiś nowy gatunek zwierzaka. A za moment, znudzona klockami, biegniesz do swojego pokoju po następną zabawkę. Tupot małych nóżek roznosi się po całym domu, przecinając ciszę tego poranka. Wracasz do mnie z puzzlami. Wdrapujesz się na łóżko i znów skupiasz się na chwilę na nowej zabawie. A ja mogę dalej Cię obserwować.

Wspominam z nostalgią te czasy, gdy chwytałaś mnie mocno za palec tymi swoimi małymi paluszkami i nic jeszcze nie potrafiłaś mówić. Gdy nie umiałaś wdrapywać się na łóżko. Gdy nie słyszałam jeszcze tupotu tych małych stópek. Gdy nie wiedziałaś, co to są klocki. Kiedy to było? Chyba sto lat temu! Czasem tęsknię za tymi czasami, gdy byłaś taka maleńka i bezbronna. Gdzie się podział ten mały słodki niemowlak? No gdzie??? Został tylko słodki, a z małego niemowlaka zrobiła się duża dziewczynka!

Już niedługo skończysz 2 latka, a ja wciąż nie mogę uwierzyć, jak to możliwe? Jak ten czas szybko leci? Przecież dopiero co były Twoje 1-sze urodziny! Przecież dopiero co byłaś jeszcze w moim brzuchu! Więc tym bardziej chcę teraz cieszyć się z takich właśnie zwykłych chwil i doceniać je, bo lada dzień mogą się skończyć, lada dzień będziesz dorosła i już nie przytuptasz do mojego łóżka i nie wciśniesz mi tego klocka do ręki, nie przytulisz się do mnie z rana i nie uśmiechniesz do mnie łobuzersko.

Czy ktoś mógłby zatrzymać ten szalony czas???
Nie? Nikt nie da rady?
To sama zatrzymuję.

Wyłączam telefon, nie patrzę na zegarek. Tylko wpatruję się w Ciebie moja Córeczko. Jak na najpiękniejszy obraz na świecie. Mogłabym tak patrzeć w nieskończoność. Podziwiam każdy detal, każdy szczegół, i rozpiera mnie duma, że udało mi się stworzyć coś tak wspaniałego (no w sumie to nie tylko moja zasługa ;)

Chwilo trwaj! I nie ważne, czy zastanie nas południe, czy też tata, wracając z pracy, zastanie nas w piżamach :) Niech ten ranek trwa jak najdłużej, gdy tak bawisz się na łóżku, znosisz setki zabawek i robisz istny armageddon na podłodze, a ja patrzę na Ciebie z uśmiechem i miłością. W tej chwili nie liczy się nic, tylko my. Twoja mała twarzyczka uśmiechnięta od ucha do ucha, słodkie usteczka, które codziennie mnie zaskakują nowymi słówkami, sprytne malutkie rączki, które budują wieżę aż pod sam sufit, głośne małe stópki, których tupotu wyczekuję każdego poranka, wielkie piękne oczka, w które tak uwielbiam się wpatrywać, no i ja, najszczęśliwsza mama pod słońcem. A wszystko inne może poczekać.

Czas zwolnił specjalnie dla nas...

Ale wiem, że wkrótce znowu przyspieszy.

I tylko jedna prośba ciśnie mi się na usta: Proszę Kochana Córeczko, nie doroślej mi tak szybko! Pozostań jak najdłużej moją maleńką Córeczką!

Podobno jaki Nowy Rok, taki cały rok! Na razie u mnie sprawdza się w 50 % :) W Nowy Rok pracowałam i to od rana, więc wstać trzeba było o świcie. Już się przestraszyłam, że teraz przez calutki roczek będę wstawać po 6! Ale na szczęście to akurat wróciło do normy i śpię tak długo, na ile dziecię mi pozwoli :) A pozwala czasem naprawdę długo! Za to jakoś bardziej nabrałam energii po tym Nowym Roku i chcę wiele rzeczy zrobić, tylko problem taki, że chciałabym wszystko naraz! Muszę sobie chyba wszystko rozpisać i krok po kroczku odhaczać z listy rzeczy do wykonania, zaczynając od tych najważniejszych. Plan już jest, więc teraz tylko zabierać się do roboty. 

A co nieco już zrobiłam i to bez planu. Już w drugi dzień nowego roku tak roznosiła mnie energia, że razem z Izunią ogarnęłyśmy trochę domek - kochana córcia pomogła mi zrobić pranie i pozamiatać na parterze - żebyście widzieli, jak ochoczo odsuwała zabawki i krzesła ta moja mała siłaczka i jak szybko wyciągała pranie z pralki, że nie nadążałam wieszać! :) Następnego dnia umyłyśmy razem okna, wypaćkane od tych małych paluszków - co z tego, że tylko wewnątrz, bo na polu zimno, i co z tego, że tylko w 1/3 domu, bo więcej nam się już nie chciało. Ale Izunia zasuwała z tą ścierką, że ho ho :) Fajnie mieć takiego małego pomocnika! Zrobiłyśmy też porządki na półkach i w szafkach (chociaż już teraz widzę, że to była jednak syzyfowa praca ;) Czyli czego się nie zrobiło przed świętami, można na spokojnie zrobić po świętach, co nie? I te wszystkie porządki skończone przed południem, żeby po obiadku był czas na zabawę i odpoczynek. Tylko mam nadzieję, że ta noworoczna energia nie wyparuje ze mnie już wkrótce, bo jeszcze wiele rzeczy do zrobienia i to przyjemniejszych niż sprzątanie!

A może ta energia, ta moc, to przez to, że w święta nic nie robiliśmy, tylko odpoczywaliśmy (jak to w święta - całkowite byczenie się i leniuchowanie) i teraz naładowane do pełna akumulatory? Dobrze jest tak raz na jakiś czas odpocząć od wszystkiego, przestać myśleć o problemach, porzucić na kilka(naście) dni Fejsa i bloga i oderwać się od tego całego wirtualnego świata, by móc w pełni cieszyć się tym realnym. Powiem Wam, że nawet przeszło mi przez myśl, żeby całkowicie rzucić bloga - bo ile wtedy człowiek miałby wolnego czasu! Serial bym obejrzała w nocy zamiast w klawiaturę stukać, albo książkę - inną niż bajki i wierszyki - bym poczytała. Zamiast wrzucać fotki na Insta czy Fejsa, mogłabym wreszcie porobić fotoalbumy, bo jak kiedyś komp mi pieprznie, to nic mi nie zostanie! Zamiast czytać i komentować, do męża bym się częściej przytuliła. Albo poświęciłabym się bardziej innej pasji, takiej na której można przynajmniej coś zarobić w przyszłości - o taka fotografia na przykład, którą ostatnio bardzo zaniedbałam. Tyle fajnych rzeczy zamiast blogowania!

No ale...

Przez ten okres świąteczny bez bloga i neta było fajnie i relaksująco, ale jednak czegoś mi brakowało - takiego czegoś tylko mojego, gdzie mogę te wszystkie myśli wylać, gdzie mogę się nimi podzielić i gdzie mogę "pogadać" z innymi takimi jak ja. Chyba już się uzależniłam od tego blogowania i jakoś smutno byłoby mi tracić to wszystko, co przez ponad rok robiłam, i tych wszystkich ludzi, których poznałam w wirtualnym świecie. Bo blog to nie tylko teksty, ale i ta cała otoczka - i choć zajmuje dużo czasu (a noce zawsze są zbyt krótkie), to uwielbiam właśnie tą całą otoczkę, a zaglądanie do innych blogów, komentowanie, dzielenie się zdjęciami czy tworzenie tekstów sprawiają, że każdy dzień różni się od poprzedniego - a jest to niezbędna sprawa, aby młodą matkę siedzącą w domu z dzieckiem utrzymać w zdrowiu psychicznym :) Tak więc nie rzucam Cię blogu! Tylko raczej jeszcze mniej mnie tu będzie w najbliższych miesiącach czy dopóki nie zrealizuję ważniejszych planów - no chyba że ktoś w końcu stworzy ten czasorozciągacz ;) Ale mam nadzieję, że mimo to nie zapomnicie o mnie i nadal będziecie do mnie wpadać, gdy już coś nabazgrzę nowego :)

A te wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, potrzebują tylko dobrego zaplanowania. I póki jeszcze mam tę moc w sobie, zabieram się do roboty! Porządki już były, więc teraz czas nadrobić zaległości w zdjęciach i wydać trochę kasy, żeby te fotki ładniej się prezentowały niż na ekranie komputera. O matko! A tych zdjęć tyle, że szok! Odkąd Izka jest z nami, to wszystkiego więcej z 50 razy! Też tak macie? :) A jeszcze chcielibyśmy w najbliższym czasie na urlopik wreszcie pojechać, by wygrzać się gdzieś w słoneczku - więc przydałoby się już rozglądnąć za jakimiś tanimi ofertami. No i pomału trzeba zacząć myśleć o 2-gich urodzinach Izuni, żeby nie było tak jak rok temu - wszystko na ostatnią chwilę! A tu za moment jeszcze Walentynki, więc też coś by się przydało wykombinować fajnego. I jeszcze kolejny kursik z fotografii przydałoby się rozpocząć! I wreszcie można by było pomyśleć na serio o wykorzystaniu tych umiejętności z kursów, by dorobić parę euro do domowego budżetu. I jeszcze to, i jeszcze tamto! No uzbiera się tych rzeczy sporo! Ale spokojnie, wyluzuj matka - Izka pożyczy Ci kartkę i kredki i zaraz sobie to wszystko rozpiszesz i rozplanujesz :) I wtedy można działać!

Skoro Nowy Rok zaczęłam tak pracowicie, to obym przez cały rok miała siłę i ochotę na realizację tych wszystkich moich planów! Wam też życzę, żeby Wasze plany doczekały się realizacji, a Wasze noworoczne postanowienia się spełniły. Szczęśliwego Nowego Roku! I żebyśmy wszyscy mieli w tym roku tę moc :)

W głowie siedziały mi te ozdoby już od kilku m-cy - gdy jeszcze na ulicach nie migotały lampki i nie słychać było kolęd zza każdego rogu. Nikt nie myślał wtedy o choinkach i innych świątecznych pierdółkach, a ja właśnie wtedy wymyśliłam, że gdy nadejdzie odpowiedni czas, to zrobię sama coś fajnego, coś co wypatrzyłam kiedyś gdzieś tam na necie. Ale jak zwykle czas zbyt szybko przeleciał i nagle już grudzień, i nagle już za tydzień święta, i nagle okazało się, że ten odpowiedni czas to JUŻ! Więc szybko do roboty się zabrałam i wyciągnęłam z półki gromadzone od miesięcy "śmieci" :) Dobrze, że tylko Izka była świadkiem tej sceny, gdy wszystko się rozsypało po podłodze - bo każdy inny człowiek pomyślałby sobie "Co za wariatka trzyma w półce takie rzeczy!" (a Izka, nawet jeśli tak pomyślała, to nie będzie tego pamiętać, więc luzik ;) No może i jestem wariatką, ale wreszcie te "śmieci" przestały być tylko śmieciami i stały się ozdobami. 

Oczywiście okazało się, że czegoś tam jeszcze brakuje, by ze śmieci zrobić nie tylko ozdoby, ale i ładnie wyglądające ozdoby. Więc dzieciaka zapakowałam do samochodu i na shopping pojechałam. Wśród tłumu z wózkiem się przedzierałam, a Izka wielce niezadowolona z zakupów, darła się co chwilę o ciastko. Oj zakupy z nią to już nie przelewki! Trzeba mieć nieraz nerwy ze stali! Ale wreszcie udało mi się zaopatrzyć we wszystko co chciałam, czyli taki tam niezbędnik dużego majsterkowicza :) Trochę tego nakupowałam, ale niewiele wydałam. I jeszcze zostanie dużo tych małych pierdółek na przyszłe DIY. A potem kilka nocy spędzonych na ozdabianiu, klejeniu, układaniu i sprawianiu, by można było te moje śmieci światu pokazać. A więc dosyć tej gadki - chodźcie zobaczyć te moje śmieci :) Czy raczej powinnam dumnie powiedzieć - moje własnoręcznie wykonane ozdoby świąteczne! A co! Może nie są idealne, ale chyba nie są aż takie paskudne, co nie? ;)

Ale najpierw zobaczcie, z czego te moje ozdoby powstały - z tych oto śmieci i pierdółek (i wielu wielu innych - ale wszystkie się w kadrze nie zmieściły ;)

Na początek przedstawiam Wam choinkę. Niby taka zwykła, ale taka niezwykła :) Bo wykonana z rolek... po papierze toaletowym! Teraz już wiecie, czemu tak gromadziłam te rolki. I czemu tak szybko papier u nas znikał ;) Oto moja choinka "toaletowa" (ale w łazience nie stoi ;)

Każdą rolkę przecięłam na 3 części i takie małe kółeczka sklejałam mocnym klejem, tworząc trójkąt. I już choinka gotowa! No prawie! Bo taka łysa nie może być przecież! Trochę ozdób, m.in. brokat, łańcuszek i małe banieczki i już choineczka prezentuje się całkiem całkiem :) Na żywo ładnie się błyszczy, bo najpierw pomalowałam boki choinki żelowym flamastrem, by brokat lepiej się przykleił, a użyłam brokatu zielonego i złotego. Choineczka taka może stać na półce lub wisieć gdzieś na ścianie. U nas wisi nad kominkiem w salonie i czeka na swoją większą siostrę :) Jestem z niej bardzo dumna, bo nie sądziłam, że wyjdzie tak ładnie! A Wam jak się podoba ta moja choinka?

Skoro mamy już choinkę, to teraz czas na ozdoby choinkowe. A że zostało jeszcze sporo rolek z papieru (bo naprawdę miałam ich tam w półce tyle, że ho ho!), więc zrobiłam z nich gwiazdki (a może raczej kwiatki?:) Tym razem rolki pocięłam na cieńsze plasterki, skleiłam w taki sposób i znów maźłam flamastrem i brokatem. I gotowe do wieszania!


Kolejne gwiazdki - te już bardziej gwiazdki przypominające - zrobiłam z tektury i włóczki/grubej nici. Dorwałam się do starego kartonu, rozszarpałam go na kawałki i z tych kawałków wycięłam kilka gwiazdek. A te gwiazdki poobwijałam włóczką (jak ktoś nie ma włóczki czy grubych nici, to może być nawet sznurek do mięsa - tak zrobiłam pierwszą gwiazdkę - tylko później spryskałam ją brokatem). Żeby włóczka się nie zsuwała z ramion, przykleiłam tam kolorowe koraliki. I następne ozdóbki gotowe.


Jak święta i zima, to musi być bałwan! Ale skoro tutaj w Irlandii za bardzo na śnieg liczyć nie możemy, to bałwana zrobimy w inny sposób :) Moje bałwanki powstały z płatków kosmetycznych, a więc z czegoś, co każda kobieta ma w domu pod dostatkiem. Więc wyciągajcie swoje płatki i róbcie bałwanki :) Rączki z gałązek - znajdziecie w ogródku, nos z papierka po Kasztankach - o ja biedna musiałam szybko wcinać te Kasztanki ;) Czapki wycięte z filcu, oczka i pomponiki ze sklepu z pierdołami :) Można też namalować oczka albo użyć guzików - albo co Wam tylko przyjdzie do głowy! Wszystko poprzyklejane i siup na choinkę! Co sądzicie o tych ozdobach?


Teraz czas na dekorację stołu, czyli taka moja alternatywa dla zwykłego stroika. Macie w domu duży kieliszek do wina? To podaję Wam przepis na drinka świątecznego :) Wlejcie do kielicha garść sztucznych kulek śniegowych i garść małych gwiazdek, zamieszajcie ledowym bałwankiem, posypcie brokatem, przykryjcie gałązką, a nóżkę kielicha przewiążcie wstążką. I odstawcie na 2-3 tygodnie w widoczne miejsce :) Po tym czasie wysypcie zawartość, wlejcie winko i delektujcie się smakiem, wspominając święta i stroik z kieliszka :)


A tu jeszcze jeden stroik, bo się rozkręciłam - no i kieliszków miałam za dużo :) Tym razem zrobiłam świecznik z odwróconego do góry nogami kielicha. Przepis podobny do poprzedniego, też napełniłam kielich różnymi ozdóbkami, tylko później trzeba było go odwrócić do góry nogami. Na szklanej podstawce rozsypałam błyszczące gwiazdki, ułożyłam szyszki i kwiatki, całość posypałam brokatem, a na nóżce kielicha przykleiłam ozdobną taśmę. Na górze wylądowała świeczka, no i świecznik gotowy już do rozjaśniania nam zimowych wieczorów :) Który stroik bardziej Wam się podoba?


Na koniec mam jeszcze dla Was taką ozdobę na okno. Kupiłam kilka paczek żelowych ozdób i stworzyłam choinkę (bo choinek nigdy za wiele!)


A tak się prezentują nasze drzwi do ogrodu. Oczywiście musiałam przykleić wszystko bardzo wysoko, żeby Izunia nie mogła dosięgnąć.


I jak Wam się podobają te moje ozdoby? Mogę zaczynać produkcję? ;) A Wy jak przystrajacie domek na święta? Robicie własnoręcznie jakieś ozdoby? Pochwalcie się! Macie już w ogóle wszystko gotowe na święta? Bo tylko tydzień został! Choinki ubrane? Ciasta upieczone? Każdy kąt posprzątany? U nas wszystko na ostatnią chwilę! Nawet choinka jeszcze nie stoi - oprócz tej mojej małej "toaletowej" i tej na szybie (no chyba że tyle wystarczy - bo przynajmniej Izka tych nie zwali! :) Ale luzik - jeszcze kilka dni zostało, więc powinniśmy zdążyć :) A za rok zacznę przygotowania do świąt w maju! ;)