Urlop w Polsce dobiegł końca - jak zwykle za szybko (jak to każdy urlop). Pogoda dopisała, lato w pełni, ale tylko na jedną wycieczkę udało nam się pojechać - do Zatoru. A tak to kręciliśmy się od jednych dziadków do drugich (buziaki dla Was!) i po naszym małym miasteczku - Rabce. Ale za to spokojnie było, bez pośpiechu i co najważniejsze - tym razem się nie rozchorowałam i zdążyłam wreszcie koleżanki odwiedzić (pozdrowienia dla Was dziewczyny! :)

Na pewno część z Was słyszała o parku w Zatorze, a może ktoś z Was był już tam z rodzinką. Więc wiecie, że można się tam fajnie bawić. A dla tych, co nie byli, nie słyszeli, nie widzieli, mam tu parę informacji i zdjęć na zachęte - i niech Was nie odstraszą te "małe" ząbeczki ;)

Park rozrywki w Zatorze - Zatorland - znajduje się w Małopolsce między Oświęcimiem a Wadowicami. Składa się z kilku parków: Dinozatorland - czyli Park Ruchomych Dinozaurów, Park Mitologii, Park Owadów, Park Bajek i Stworzeń Wodnych - który w zimie dodatkowo staje się Parkiem Świętego Mikołaja, oraz Lunapark. Wspaniałe miejsce dla rodzin z dziećmi w każdym wieku! Tylko trzeba poświęcić conajmniej dzień, żeby wszystko zobaczyć. Wstęp do wszystkich parków kosztuje 50 zł i można korzystać przez 2 dni. A za dziecko do 3 lat zapłacisz tylko 1 zł. Więcej informacji o parku znajdziecie tutaj - na oficjalnej stronie Zatorlandu.

Tak to mniej więcej wygląda (jak widać, jest gdzie chodzić, więc szpilki odradzam :)

Tyle informacji, a teraz zobaczcie, jak my się tam bawiliśmy! (tak na wszelki wypadek dodam tylko, że ten trzeci na fotce to nie jest mój mężuś - mój trochę niższy jest ;)

W Parku Dinozaurów zza drzew wyłaniają się wielkie kły i słychać ryk głodnego dinusia, który na dodatek kręci głową i rusza ogonem. Nawet Izunia patrzyła z zainteresowaniem. 

Są tam dinusie mniejsze i większe, ukryte głęboko w lesie. 

A Ty idziesz sobie po kładce i czujesz się jak w "Jurassic Park".



Może nic tam Cię nie zeżre, ale uważaj, bo coś może na Ciebie nasikać! O na przykład taki drań:

Przechodząc pod jego wielgaśnym ogonem wiszącym nad ścieżką, śmieję się do męża, że lepiej szybko przejść, bo jeszcze coś nasika na nas. A tu nagle siuuuuur i dostałam wodą prosto w głowę! Chyba wykrakałam, bo ja tylko żartowałam i naprawdę nie wiedziałam, że są tu sikające dinozaury :) Mąż z Izą czekał cierpliwie po drugiej stronie ogona, kiedy dinuś przestanie lać - a lał bardzo długo - jak na takie ogromne zwierzę przystało :)

Niektórzy nie mieli szczęścia i zostali zaatakowani! Dym unosi się spod auta, a ludzie uwięzieni w środku!

Następnie udaliśmy się do Parku Mitologii. Na dużym jeziorku pływają sobie figury prosto z greckiej mitologii, pięknie odbijając się w wodzie. 

Można obejść pieszo pół jeziora albo popłynąć stateczkiem i z bliższa przyjrzeć się posągom. My pieszo zaszliśmy na pomost, mijając m.in. konia trojańskiego czy park linowy. 

Izunia, bardziej niż pływającymi posągami, była zainteresowana kwiatkami, ptakami i rybkami wyskakującymi co chwilę z jeziora.

Następny przystanek to Park Bajek i Stworzeń Wodnych. Urocza wioska małych chatek, gdzie każda opowiada inną historię, inną bajkę.

I są też wodne zwierzątka, m.in. moja ulubiona orka czy ulubione pingwiny męża. Czyli dla każdego coś fajnego :)

Zwiedzaliśmy za troje, bo Izunia wzięła i zasnęła :) A co będzie bajki oglądać!

Park Owadów sobie odpuściliśmy, bo nas gigantyczne owady przerażają :) A tam kilkanaście takich modeli stoi! Z Lunaparku też nie skorzystaliśmy, bo atrakcje tam raczej dla starszych dzieci niż Izka - choć na autku na żetony jechała :) Przy Lunaparku jest punkt gastronomiczny, gdzie można odpocząć po tylu atrakcjach i zjeść coś (choć nie powiem, żeby to były jakieś wykwintne dania :) Na sam koniec dom do góry nogami zaliczyliśmy i do swojego (zwykłego) domku wróciliśmy.

W pobliżu Zatorlandu jest jeszcze kilka ciekawych miejsc wartych zobaczenia - Energylandia - największy w Polsce rodzinny park rozrywki z rollercoasterami i innymi szalonymi kolejkami (oj, ale bym szalała! :) oraz Park Miniatur w Inwałdzie - czyli cały świat na wyciągnięcie ręki. Ale nie wszystko na raz - coś trzeba sobie zostawić na następny urlop w Polsce!

A teraz zapraszam Was jeszcze do Rabki - zobaczcie, jak tam ładnie w naszych rodzinnych stronach!




Rabka leży na południu Polski, tak gdzieś pośrodku między Krakowem a Zakopanem, więc blisko zarówno do gór, jak i do wielkiego miasta. W Rabce za bardzo nie ma co robić, bo miasteczko niewielkie, ale przynajmniej jest tam park - duży, ładny i zielony, więc z dzieckiem można sobie pospacerować. My byliśmy tam stałymi bywalcami :)





W rabczańskim parku nawet dorośli znajdą coś dla siebie - mogą pograć w mini golfa lub na kortach tenisowych. A dzieci pojeżdżą na wypożyczonych gokartach czy rowerkach albo mogą poszaleć na kilku placach zabaw, a starsi w skateparku.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

HURRA! HURRA! Już sama chodzę!!! I to całkiem sama, samiuteńka, bez pomocy mamusi i tatusia i ich rąk naokoło mnie! Właśnie się tego nauczyłam i wędrowałam tam i z powrotem po całym domku. Mamusia mówi, że ja nie chodzę, tylko pędzę jak torpeda! Teraz to trudno mnie dogonić, hi hi :)

Wcześniej mamusia trzymała mnie za rączkę albo ja ją ściskałam mocno za paluszek i tak sobie chodziłyśmy po domku i po ogródku dosyć długi czas. O tak:



2 tygodnie temu, gdy spacerowałyśmy po ogródku i słoneczko pięknie grzało, mamusia zrobiła mnie w konia i uwolniła swój paluszek (pewnie ją bolał, bo tak mocno ściskałam) - i wtedy sama zrobiłam kroczek - mój pierwszy samodzielny kroczek! WOW! Ale zdolna jestem, co nie? Tak mi się to spodobało, że zaraz następny kroczek zrobiłam, i nastepny, i następny! A potem bach na ziemię. Ale trawka miękka była, więc wstałam i znów próbowałam.

Potem pojechałam z mamusią i tatusiem do Polski, odwiedzić moje babcie i dziadków. I tam coraz więcej kroczków robiłam. Ale troszkę się jeszcze bałam i po kilku kroczkach siadałam na podłodze. Ledwo z Polski wróciliśmy, a ja zaszalałam na całego i bać się przestałam - bo przecież moja pielucha też taka miękka, więc wywrotka na pupcię mi nie straszna! I jak ruszyłam sama na podbój domu, to przestać nie chciałam! Chodziłam sobie po pokoju, korytarzu i kuchni za mamusią i nawet się nie przewracałam! I nawet zatrzymywać na odpoczynek się nie chciałam. Fajowe jest to chodzenie! Jakoś tak szybciej się przemieszczam niż gdy człapię na czworakach. I jeszcze w rączce mogę zabawkę trzymać. Podoba mi się to! Tylko ciekawe, czemu rodzice wcześniej mi nie powiedzieli, że samodzielne chodzenie takie super jest? Pewnie się bali, że jak zacznę, to już mnie nie dogonią! 

Od powrotu z Polski ciągle leje i mamusia mówi, że jak przestanie lać, to będę biegać po trawce, bo tam więcej miejsca na moje dwunożne szaleństwa. Bo jak już się rozpędzę, to trudno mnie zatrzymać! Powiedziałam mamusi tak: "Ej mamo, 1-szy krok już był, 2-gi i 10-ty też, więc może pominę to całe chodzenie i od razu wezmę się za bieganie, co Ty na to?" A mama tylko za głowę się chwyciła!

Kończę już i idę pobiegać. A co! :)

W Irlandii nastały upały - kto wie, na jak długo - więc trzeba ze słońca korzystać ile się da. My skorzystaliśmy i w zeszły weekend wybraliśmy się do Dingle - małego uroczego miasteczka na półwyspie Dingle, na zachodnim wybrzeżu Irlandii. Główną atrakcją tego miasteczka jest żyjący tam od wielu lat delfin. Delfin Fungie, któremu w tym roku stuknęło 39 lat, pływa sobie w wodach oceanu nieopodal portu. Można wybrać się w rejs małym stateczkiem, aby go zobaczyć. 

Już kilka razy miałam okazję zobaczyć delfiny na żywo, ale jakoś ciągle nie mam ich dość! Po prostu uwielbiam te zwierzaki! Dawniej z każdej podróży przywoziłam figurkę delfina - aż przestały się mieścić na półce :) A wypatrywanie delfina w morzu i czekanie aż się wynurzy na chwilkę, to jak czekanie na narodziny swojego dziecka czy na pierwszy kroczek - nie możesz się wprost doczekać i jesteś bardzo bardzo podekscytowana :) 

A wracając do Dingle - co Wam będę opowiadać jak było - najlepiej sami zobaczcie!




Wieczorem dotarliśmy do wynajętego domku kilka kilometrów od miasteczka. Powiem Wam, że chyba jeszcze nigdy w życiu nie miałam tak pięknego widoku za oknem! Nic, tylko patrzeć i podziwiać :) Wystarczyło kilka kroczków, skok przez murek i ominięcie pasących się byków, by znaleźć się na małej plaży (choć ja osobiście wolałam nieco dłuższą trasę, w której byki nie stały mi na drodze :)



Następnego dnia wybraliśmy się na poszukiwanie delfina :) Godzinny rejs takim stateczkiem kosztuje 7,50 Euro lub 10 Euro za osobę - zależy, w której części portu kupi się bilety (im głębiej w port, tym taniej). Jeśli delfin nie będzie chciał się pokazać, to podobno zwracają kasę. Na szczęście my nie musieliśmy tego sprawdzać :)



I oto z odmętów błękitnego oceanu wyłoniła się główna atrakcja dnia! Prawda, że uroczy?



Izunia chyba jako jedyna na statku nie była w ogóle zainteresowana delfinem - wolała pobawić się aparatem (a może sama chciała mu zrobić fotkę? :)


Oprócz zobaczenia delfina, warto było wybrać się w rejs ze względu na niesamowite widoki. I teraz tak sobie myślę - po co mam jechać setki kilometrów do ciepłych krajów, jak tutaj w Irlandii czuję się jak np. we Włoszech? :) Tylko żeby zawsze taka piękna pogoda tutaj była!




Po takich atrakcjach trzeba było odpocząć. Tamtejsze plaże również zachwycają (choć zimna woda za bardzo nie skłania do pływania). Ale barwy wody są niesamowite!




Oczywiście piknik na plaży być musi! A ciasteczko smakuje chyba lepiej niż piasek :)




Izunia pierwszy raz po piasku chodziła i widać, że plaża to jej żywioł :) Teraz tylko czekać, aż będziemy razem zamki z piasku budować!

fot. Shutterstock

Od wiosny do lata dzieli już nas tylko mały kroczek. A z czym się nam lato najbardziej kojarzy? Oczywiście z wakacjami, urlopami, wyjazdami, słońcem i odpoczynkiem! Już widzimy siebie rozłożonego gdzieś na plaży na kocyku, z zimnym drinkiem w dłoni, uśmiechniętego od ucha do ucha, pięknie opalonego (albo czerwonego jak burak - jeśli Cię słońce nie lubi). A może gdzieś się wspinasz po wysokich górach i spoglądasz ze szczytu szczęśliwy i wolny? A może spokojnie spacerujesz po wąskich uliczkach w jakimś zagubionym miasteczku na końcu świata albo szybko biegasz od jednego zabytku do drugiego w którymś z ruchliwych miast? 

Stęskniłam się za moim dzieckiem! Niby to normalne, ale dla mnie nowość, bo do tej pory przebywałam z córcią prawie non stop. Więc co się teraz zmieniło, że tak tęsknić zaczęłam? Pewnie pomyślicie, że zwariowałam, ale poszłam na następny kursik! Kto do mnie zagląda od jakiegoś czasu, ten pewnie pamięta, że chodzę już na angielski i robię kurs fotograficzny. No a teraz dołożyłam do tej kupki kurs biznesowy!