Cześć. Tu Izunia. Dawno już do Was nie pisałam. Ale mama oblegała komputer i nie mogłam się do niego dorwać. Ale teraz - z okazji moich 2-gich urodzin, które były w zeszłym tygodniu - mama pozwoliła mi coś tutaj naskrobać :) Super! Ale nie będę pisać o moich urodzinach (które przy okazji były bardzo fajne - ale mama już o nich pisała - o tutaj), tylko chciałam Wam pokazać, gdzie spędziłam moje pierwsze wakacje z rodzicami - w sumie to moje pierwsze wakacje w ogóle! Chcecie zobaczyć? To chodźcie!

Nasze wakacje zaczęły się już na początku marca, gdy wszędzie jeszcze zimno i tak szaro po zimie. Uciekliśmy od tej pogody do słonecznej, upalnej i zielonej Gran Canarii. Kolejny raz leciałam samolotem i to aż 4 godziny! W ogóle nie spałam, tylko przeglądałam moje książeczki, bawiłam się składanym stoliczkiem i patrzyłam przez małe okienko na chmury. Fajowo było! Tylko ciasno trochę i nie mogłam biegać za bardzo!


Na Gran Canarii mieszkaliśmy w małej, spokojnej miejscowości tuż nad oceanem - mama podpowiada mi, że nazywała się Agaete i znajduje się na północy wyspy. W sumie nie było tam co robić, a plaża była kamienista, więc za twardo do wylegiwania się. No więc tylko przez jeden dzień zwiedzaliśmy tą miejscowość. I jeszcze strasznie wiało nad oceanem - widzicie te wielkie fale? Mama mówi, że wiało jak w Irlandii!


W Agaete jest taka fajna wielka skała wyłaniająca się z oceanu - mama znów mi podpowiada, że nazywa się El Dedo de Dios, czyli Palec Boży, bo miał wystający, cienki wierzchołek, który wyglądał jak palec wskazujący niebo, ale w 2005 r. złamał się ten "palec" i wpadł do oceanu. Szkoda no! Ale i tak fajna ta skała :) A swoją drogą to ta moja mama chyba zna dużo takich ciekawostek! Dobrze że czasami słucham co opowiada i co nieco z tego pamiętam :)


A mieszkaliśmy w apartamencie, przed którym był ogród z widokiem na ocean i góry. Mogłam sobie biegać po tym ogrodzie, a rodzice podziwiali widoki.


Wieczorkiem w tym ogrodzie obmyślałam i planowałam trasę na następny dzień, a mamusia z tatusiem relaksowali się przy "soczku" :) Ale oni mają ze mną fajnie, co nie? :)


Drugiego dnia pojechaliśmy wypożyczonym autkiem na południe wyspy. Wydawało się daleko, ale ta Gran Canaria taka jest mała, że z jednego końca na drugi jechaliśmy ponad godzinkę. No może jednak ze dwie godzinki, bo troszkę pobłądziliśmy - drogi kręte i wąskie i nawet GPS się zgubił :) I zamiast w dolinę, wjechaliśmy w góry. Ale dzięki temu błądzeniu mieliśmy takie super widoki! Mama mówi, że poczuła się przez chwilę jak w Wielkim Kanionie Kolorado (chociaż go na żywo nie widziała jeszcze - no to tutaj miała taki jego fragment :)


Wreszcie udało nam się dotrzeć tam gdzie zamierzaliśmy - do Palmitos Park (dzięki mamusiu za kolejną podpowiedź - Ty to wszystkie nazwy pamiętasz! :) Ten park leży w dolinie i jest bardzo duży, to takie połączenie ogrodu botanicznego i ZOO. Jest tam zielono i wszędzie są palmy. Mama bardzo lubi palmy. Mnie też się podobają i potem ciągle mówiłam "Pama, pama". Było bardzo gorąco i w ogóle nie wiało.


Mamie podobały się różne śmieszne roślinki, które tam rosły i robiła im zdjęcia. Jakieś kaktusy i inne dziwa :) A mnie podobał się mały wodospad wśród tej zieleni.


A ze zwierzątek to najbardziej spodobały mi się kolorowe papugi, które latały wysooooko po niebie! Patrzyłam zaciekawiona, jak taki pan wypuszcza je z ręki, a one odfruwają i po chwili wracają do tego pana. Fajne były też małe kangurki - takie pyci pyci jak ja! :)


A mama była zachwycona delfinkami, bo to jej ulubione zwierzątka. I w takim pięknym miejscu odbywał się pokaz tych delfinków. Przyszło baaaardzo dużo ludzi na ten pokaz - chyba inni też uwielbiają delfiny tak jak mama!


Mnie się niezbyt te delfiny podobały, ale oglądałam z rodzicami jak skaczą nad wodą, żeby mamusi sprawić przyjemność - taką jestem kochaną córeczką! :)

A tu mamusia mi dziękuje, że mogła sobie te delfinki pooglądać :) Spoko mamusiu, Ty też pozwalasz mi na wiele rzeczy :) A ładne mamy sukienki z mamusią? Prawie takie same!


Następnego dnia wybraliśmy się do stolicy Gran Canarii - Las Palmas. To bardzo duże miasto i nie mieliśmy czasu, by zobaczyć wszystko. Spacerowaliśmy po promenadzie nad oceanem, była tam długa piaszczysta plaża, ale nawet na nią nie weszliśmy, bo znów strasznie wiało.


Zawędrowaliśmy też do portu (to znaczy mama z tatą wędrowali, a ja jeździłam sobie w moim wózku - taka jestem wygodnicka :) A w tym porcie znowu był taki ogromny statek! Chyba z 10 pięter miał! Chciałabym kiedyś popłynąć takim olbrzymem - mama też by chciała, więc może ją kiedyś zabiorę w rejs :)


A kolejny dzień spędziliśmy znów na południu - na plaży w Maspalomas. To bardzo popularne miejsce, bo było tam strasznie dużo ludzi. A zaraz obok plaży było pełno małych sklepików, gdzie kupiłam sobie śliczny ręcznik kąpielowy. I były tam też restauracje, gdzie znów zjadłam pyszną rybkę.


A to Maspalomas to jest znane z wielkich, piaszczystych wydm, które są chronione w rezerwacie przyrody Dunas de Maspalomas. Tyle piasku tutaj, że się w głowie kręci! Ile zamków można by było z tego piasku wybudować! I można po tych wydmach chodzić. Widzicie te małe mróweczki tam na wydmach? :)


Wydmy rozciągają się na długości 6 km i szerokości do 2 km. Czyli całkiem sporo do spacerowania :) My byliśmy tylko na małym kawałeczku tych wydm i jeszcze ja nie chciałam stanąć na piasku, bo taki dziwny był - taki miękki i nogi się zapadały pod nim! Jak mama chciała mnie tam postawić, to zaczęłam krzyczeć! No i musiała mnie na rękach nosić :) Bo wózek to też się zapadał!


Mamę w końcu ręce zabolały i położyła mnie na leżaczku. Mamusia zaraz nasmarowała mnie kremem i opalałam się :) A potem jeszcze skakałam po tacie i nie dałam mu poleżeć w spokoju :) Fajnie było na tym leżaczku na plaży! Dopóki nie dotykam piasku, to jest OK!


Ale mama zrobiła mi na koniec psikusa i zaniosła nad samą wodę. I postawiła mnie na piasku i nawet nie było tak strasznie, bo tam piasek nie zapadał się pode mną. Taki twardy był i mokry. Taki piasek to ja lubię, a nie jakiś tam miękki drań! :) I nawet pokazywałam mamusi, gdzie leży Irlandia - o taaam daleeeeeko! Albo może po tamtej stronie? ;)


Mamusia mówi, że wcale nie trzeba jechać do Afryki, by poczuć się jak na Saharze! Chyba ma rację! Sami zobaczcie, jak te wydmy fajowo wyglądają! A wiecie, że ten piasek wcale nie został tu przywiany z Sahary, która jest nie tak daleko? Tylko prawie w całości został przyniesiony przez wodę morską. A niektóre wydmy są baaaardzo wysokie - mają nawet z 10 czy 20 metrów! To więcej niż ja, mama i tata razem wzięci!



Następnego dnia było trochę pochmurno i musiałam ubrać kurteczkę. No jak to tak? - w kurtce na wakacjach??? Dobrze chociaż, że tylko jeden dzień był taki! Znów wiało, więc pojechaliśmy w głąb wyspy do małego miasteczka Arucas. Pokręciliśmy się po małych, wąskich uliczkach, pospacerowaliśmy po parku.


I co najważniejsze - byłam na placu zabaw :) Takim samym jak w Irlandii! Najpierw huśtałam się ja, a potem mama też chciała się pohuśtać. A ze zjeżdżalni to zejść nie chciałam, tak mi się podobało i ciągle zjeżdżałam i zjeżdżałam! Nawet jak już wyszliśmy stamtąd, to po chwili ciągnęłam mamę z powrotem na zjeżdżalnię :)


Ostatniego dnia naszych wakacji pojechaliśmy kolejny raz na południe - do miasteczka Arguineguin, skąd wypływały małe statki na poszukiwanie delfinów. Wreszcie płynęłam stateczkiem, choć nie takim wielkim jak te wcześniejsze. Ale i tak było fajnie. I widać było z tego statku chyba z pół południowego wybrzeża Gran Canarii.


Podczas 2-godzinnego rejsu wypatrywaliśmy delfinów. I pokazały nam się wreszcie i wtedy bardziej mi się spodobały niż w tym parku. Skakały wysoko nad wodą i robiły nam kuku :) Cała rodzinka delfinów tam pływała. I jeszcze widzieliśmy małego wieloryba!



Po rejsie poszliśmy na plażę i tam rozłożyliśmy się na ręcznikach.


Zaczęłam się bawić tym piaskiem i byłam bardzo zdziwiona, że tak lepi się do rączek. Przesypywałam piasek moim sandałkiem, aż cały ręcznik był w piasku, i moje nóżki, i nawet piasek miałam w pieluszce! No wszędzie był ten piach!


Mama wzięła mnie na rączki i znów zaniosła nad ocean, żeby sprawdzić, czy woda jest ciepła. Próbowała opłukać moje nóżki w wodzie, ale zaczęłam się drzeć, bo jednak za zimna woda dla mnie była. W sumie to mama też powiedziała, że ona by się w takiej zimnej wodzie nie kąpała! Mama tylko swoje stopy zanurzyła i od razu wyskoczyła :) Nasze stroje kąpielowe nie przydały się tym razem na urlopie. Mama kazała Wam przekazać, że jakbyście się wybierali w marcu na Gran Canarię, to nie liczcie za bardzo na kąpanie w oceanie! No chyba że lubicie zimną wodę :) Bo kilka takich śmiałków widziałyśmy z mamą! A więc marzec to dobra pora na zwiedzanie, bo nie jest tak gorąco jak w lecie, ale na pływanie to raczej nie :)


Nasz ostatni wieczór na plaży - czekamy na zachód słońca. A potem pora ruszać do domku i wracać do Irlandii.


I skończyły się moje pierwsze wakacje z rodzicami! Fajnie było! Dużo zwiedziłam, wiele nowych rzeczy zobaczyłam, nauczyłam się też nowych słówek, takich jak "fale", "palma" czy "piasek". No to kiedy następne wakacje mamusiu i tatusiu? :)


A Wam dziękuję za to, że zechcieliście posłuchać mojej relacji z tych wakacji! Mama miała ją napisać dla Was, ale taka była już zmęczona siedzeniem po nocach i przygotowywaniem zdjęć dla Was, że postanowiłam napisać to za nią :) Mam nadzieję, że Wam się podobała i relacja i fotki! Dajcie koniecznie znać, bo wtedy mama częściej będzie mi pozwalać pisać dla Was :) No to na razie!

Moje dziecię skończyło kilka dni temu 2 lata!!! No jestem w szoku normalnie, że taka już z niej wielka panienka! Gdzie to moje dzidzi się podziało??? Przecież tak niedawno był roczek, gdzie jeszcze pełzała na czworakach, a na główce ledwo kilka włosków było, a teraz już 2 latka ma, biega jak szalona, a na głowie rozczochraniec! Ale nie robiliśmy teraz wielkiej imprezy, byliśmy tylko we trójkę, ale torcik i dekoracje i tak musiały być :)

Ostatnio było duuuuuużo czytania, a dziś będzie duuuuużo oglądania :) Zapraszamy Was na 2-gie urodzinki naszej Małej-Dużej Dziewczynki!

Na początek coś na ząb :) Tak wyglądał torcik urodzinowy Izuni. Oczywiście nie wykonany przeze mnie, bo ja aż takich zdolności kulinarnych to nie mam! No w sumie to żadnych zdolności kulinarnych nie mam - a z ciast to tylko tiramisu mi wychodzi, bo piec nie trzeba ;) A wracając do torciku, to zrobiła go pewna Klementynka z Limerick, którą polecano mi na Fejsie - możecie sobie na jej profilu Facebookowym obejrzeć jej inne smaczne cuda :) Nie dość, że torcik taki jak chciałam i idealnie wykonane szczegóły (a wymagania miałam duże, bo zmiksowałam kilka fotek znalezionych w necie), to jeszcze baaardzo pyszny - nawet Izunia zajadała ze smakiem.


A że od jakiegoś czasu nasza córcia jest wielką fanką bajki o króliczku Bingu, tak więc torcik musiał być związany z tą bajką. Jakież było zdumienie Izuni, gdy ujrzała swojego ulubieńca na torciku! Jak on się tam znalazł? Z telewizora musiał chyba wyskoczyć! I już zaczęła skubać płotek i wyjadać trawę i literki ze swoim imieniem, więc...


...trzeba było szybko dmuchać świeczkę z Solenizantką - póki torcik jeszcze cały! Teraz lepiej jej to szło niż rok temu - w końcu dzieć większy, więc i dmuch większy :)


Tak samo w tym roku było większe zainteresowanie balonikami i dekoracjami, bo rok temu interesowały ją tylko ciasteczka i rozrywanie papieru od prezentów :) A teraz sesja zdjęciowa obyła się bez ciasteczek! I co Izunia? - widzisz że jednak bez ciasteczek też może być fajna zabawa? ;)





Te jej minki to mnie czasem rozbrajają! W sumie jakiejkolwiek miny by nie zrobiła, to i tak wygląda uroczo :) Szkoda, że z nami nie jest tak samo - ile ja zdjęć musiałam usunąć z komputera przez moje głupie miny! :)




Chyba czas ściągnąć dekoracje :) Izunia uznała, że już koniec imprezki :)

Ogólnie urodzinki udane, sesja udana, dzieciak zadowolony i mama też :)

A Wam jak się podobają zdjęcia? Widać, że mi się dziecko starzeje? :) Dla porównania możecie sobie przypomnieć sesję z 1-szych urodzin - o tutaj.

A Wasze dzieci mają co roku wielkie imprezy? Czy też raz na jakiś czas takie skromne, w domowym zaciszu? I czy robicie imprezki tematyczne zgodne z aktualnym zamiłowaniem Waszych Pociech? W sumie to niedługo trzeba będzie myśleć o 3-cich urodzinach, więc pomału zbieram już informacje ;)

Mojej Solenizantce życzę cudownego kolejnego roku, a w nim mniej buntu, nerwów i krzyków, a więcej cierpliwości (szczególnie do mamusi ;) i jeszcze więcej uśmiechu - choć to już chyba niemożliwe! :) Wszystkiego najlepszego Kochana Córeczko!!!

"Mama w domu - nie leży i nie pachnie, tylko pracuje!" to tytuł akcji, której pomysłodawcą jest Aneta z bloga www.mama-dwojki.pl. Powstała ona po tym, jak przeczytała wpis na blogu u Beaty z bloga www.arbuziaki.pl <-- tutaj przeczytasz post, od którego wszystko się zaczęło.

Ten wpis stał się dla niej inspiracją. Pomyślała, że fajnie będzie przeczytać o tym, jak inne matki zmagają się z codziennością. Poczuć, że inne mają podobnie, a tym samym uświadomić całej reszcie społeczeństwa, że my - mamy, które siedzimy w domu, także wykonujemy pewny rodzaj pracy. Pracy, za którą nam nikt nie płaci. Tylko postrzega przez pryzmat powiedzenia " Leżę i pachnę".

Postanowiła więc wraz z Beatą zaprosić do akcji kilka mam blogerek, w tym mnie, aby każda z nich napisała swoją "kartkę z kalendarza".


Wyczerpana po całym dniu gonitwy za małym rozbójnikiem, klapnęłam z hukiem na kanapie. Spojrzałam na zegarek i .... O żesz ku...!!!! Jak to możliwe, że już godz. 23??? No jak??? Było się myć tak długo? Cholerne włosy! Było jeść tą kolację, po której pół zlewu zawalona? Było sprzątać te zabawki walające się po całym domu? - przecież jutro znów tam wylądują! Może z godzinę bym zaoszczędziła! - i co ja wtedy z tym dodatkowym czasem bym zrobiła? - tyyyyle rzeczy przecież! :) A teraz znów noc zbyt szybko nadeszła i kolejny raz dowlekę się do łóżka o 2 w nocy. Więc pytam się kolejny raz sama siebie - jak to możliwe, że już 23? Czy u nas zegarki jakoś szybciej chodzą czy co?? I jakoś zawsze mnie to dziwi, chociaż codziennie ok 23 właśnie zaczynam swój spokojny wieczór, gdy tylko leżę i pachnę ;) Więc tak sobie siedzę i pachnę na tej kanapie, i rozmyślam o tym dzisiejszym dniu. O tym jednym dniu, takim zwykłym dniu z życia takiej zwykłej, normalnej (chyba ;) mamy.

Ten dzień zaczął się dziś wyjątkowo wcześnie. Już po 5 rano mały człowieczek z płaczem przytuptał do naszego pokoju i wtarabanił się na nasze łóżko, ciągnąc za sobą swój ulubiony kocyk. O spokojnej reszcie snu mogliśmy zapomnieć. Kręci się to małe to w jedną, to w drugą stronę, tu nóżka na mojej głowie, tam rączka w moim oku. Wreszcie zasypia ułożona w poprzek łóżka, między nami, a my leżymy na skrajach i modlimy się, by nie spaść (lub nie dostać w twarz :) Z obu stron niebezpieczeństwo! I śpij sobie w takich warunkach kolejną noc! Wreszcie po 6 małżonek kapituluje i wstaje - woli do pracy iść niż ryzykować siniaka pod okiem :) No, przynajmniej miejsca troszkę więcej. Ale pospać za długo się nie da. Już ok 7 mały głodomorek budzi się i domaga mleczka. No to koniec leżenia - trzeba zwlec dupsko z łóżka i zrobić flachę. Dobrze chociaż, że wieczorem wszystko sobie szykuję i mam w pokoju, więc po całym domu nie trzeba nad ranem latać rozczochrana i rozespana! Szybko robię butelkę i gdy mała zasysa, ja mam jeszcze te 2 minuty leżenia w spokoju. 

A potem się zaczyna zabawa wesoła, gdy moje dziecię skacze dokoła :) Zdarzają się ranki, gdy naniesie zabawek ze swojego pokoju i bawi się sama nawet przez pół godziny, a ja leżąc zerkam na nią jednym okiem, a drugie pogrążone jeszcze w błogim śnie. Ale tego poranka nie dała podrzemać mamusi! Książeczka o misiu sama się nie przeczyta - dobrze chociaż, że znam ją na pamięć i z zamkniętymi ślepiami recytuję. Potem wymyśliła ściąganie i zakładanie skarpetek, a że jej to niezbyt wychodziło, to już zaczął się krzyk i nerwy i mamusia musiała dopomóc. Za chwilę już coś innego - maskotkę kotka przydźwigała, żeby kuku zza łóżka robił. No to mamusia z kotkiem kukają przez to łóżko. Już się kotkiem znudziła i znów do swojego pokoju popędziła niczym struś pędziwiatr. Wykorzystuję tą minutę ciszy i spokoju i zamykam niedospane oczy. Nagle na mojej twarzy ląduje garść ludzików Lego - dobrze że tym razem nie przywlekła czegoś cięższego, bo wtedy z podbitym okiem bym chodziła :) Bawimy się jeszcze ludzikami przez chwilę, pijemy z nimi herbatkę z ich malusich filiżanek, a zanim się obejrzę, połowa klocków na moim łóżku! Kiedy ona to zdążyła nanieść? Chyba jak mrugnęłam kilka razy. No nic, 10 kursów do jej pokoju i wszystko wróci na miejsce. 

Przeciągam ile się da moment wstawania z łóżka, bo wiem że dopiero za dłuuuuuuuugi czas będę mogła znów się przytulić do podusi. Ale w końcu brzuch się odzywa i nie tylko ten mamusi. No to wstajemy, dość tej zabawy. Jest już po 9. Idziemy umyć ząbki, Izunia trzyma swoją szczoteczkę, a drugą ręką szoruje moje zęby - fajnie mieć takiego pomocnika :) Teraz pora się ubrać, czyli zaczynają się schody. Izunia ucieka, tuląc się do kocyka i mówiąc "lulu" - zawsze takie triki stosuje, gdy nie chce czegoś robić :) Mówię spokojnie, że jak chce lulu, to może iść lulu, ale najpierw się przebierzemy. Dzieciakowi chyba odechciewa się tego "lulu", bo pędzi do swojej szafy i szykuje sobie garderobę na dziś, czyli 5 bluzek, 3 różne skarpety, 2 pary spodni, 3 czapeczki i letnią sukienkę do tego :) Wszystko rozkłada na łóżku i próbuje zakładać na piżamkę. Reszta ciuchów z szafy ląduje "przez przypadek" na podłodze koło szafy. Składam je i chowam z powrotem. Wybieram ubranko. Słyszę niezadowolenie i "Nie, nie, nie!", bo tej bluzki to ona akurat dziś nie chce. Szukamy innej. "A ta może być?" - pytam po raz setny. Wreszcie jest zgoda i można się ubierać. Pół godziny później dzieciak gotowy. 

Teraz pora na mamusię. Izunia wkracza do mojej garderoby i teraz dla mnie szykuje ubranko. Jakbym chciała ubrać wszystko co dla mnie wybierze, to pewnie bym jak bałwan wyglądała, ruszać bym się nie mogła przez tyle warstw na sobie i na dodatek byłabym kolorowa jak papuga :) Więc znów muszę segregację zrobić i sto ciuchów z podłogi pozbierać. Rozsypane wszędzie skarpetki wrzucam byle jak do koszyka - już nawet nie próbuję ich układać, bo to nie ma sensu :) Gdy się maluję, dzieć chodzi tam i z powrotem i a to szczotkę mamusi chce, a to krem, a to tusz. Podaję, udaję że ją też maluję, dzieć zadowolony, ale wkrótce się tym nudzi, a tu dopiero jedno oko wytuszowane. No nic, trzeba innej rozrywki dla małej poszukać. Zaczynam recytować z pamięci kolejną książeczkę, a ona leci po nią i otwiera na stronie, którą obecnie "czytam". Kończę malowanie, a gdy zakładam gogle na nos, moim oczom ukazuje się obraz jak po trzęsieniu ziemi - wszystkie zabawki na podłodze, ciuchy znów wylazły same z szafy, a pośrodku tego bajzlu stoi uśmiechnięta, zadowolona z siebie Izunia. Kolejny raz składam, wkładam, Izunia mi "pomaga", więc znów składam, wkładam :) Robimy kilkanaście kursów do jej pokoju, odnosząc zabawki. Wreszcie pokój wygląda jak pokój, a nie jak pobojowisko. Możemy iść.

No i na śniadanie dowlekamy się przed 10. Szykuję dla Izuni i dla siebie kanapki i jogurta. Jemy razem, czytając książeczki. Trochę trudno mi sie czyta, przegryzając równocześnie kanapkę, no ale czego się nie robi, by już od rana nie słyszeć jęków i krzyków? :) A po śniadaniu idziemy powiesić pranie. Izka wyciąga z pralki, strzepuje i podaje mi. No pomocnik pierwsza klasa! :) Z takim to aż chce się prać! Tylko często wieszać nie nadążam! Idę pozmywać po śniadaniu, póki mało w zlewie. Mój towarzysz bawi się w most, przechodząc między moimi nogami tam i z powrotem. Trochę niewygodnie mi się tak zmywa, stojąc w szerokim rozkroku pół metra od zlewu - no ale skoro dzieć znalazł fajne zajęcie, to nie będę mu przerywać :)

Na zewnątrz słoneczko świeci, więc ok 11 ubieramy się i idziemy na spacerek. Dziś bez rowerku, tylko za rączkę, idziemy przywitać się z psem i kotem sąsiada. Kilka okrążeń po osiedlu, a że osiedle małe, to szybko nam się nudzi łażenie w tę i we w tę, więc wracamy do ogródka. Gramy w piłkę, kopiemy ją, a raczej mama kopie, a Izunia nosi i rzuca, wdrapujemy się na ławkę, zbieramy stokrotki. Oj już się lata nie możemy doczekać, by się na kocyku z zabawkami rozłożyć! Idę po telefon i pstrykam kilka zdjęć. Takie słoneczko w marcu nie zdarza się za często!

Po powrocie, ok 12 czas przyszykować coś na obiad. Dziś wersja: coś prostego, na szybkiego (tak jakby z dzieckiem u boku można by było wybrać inną wersję ;) Córcia pomaga mi obierać ziemniaki, trzyma w rączce i odrywa "pazury", po czym podaje mi gotowego ziemniaka, a ja skrobię skórkę i kroję. Takie wspólne gotowanie fajne jest :) Szybko przyprawiam kuraka, podczas gdy dziecię bawi się nieotwartymi jeszcze przyprawami w saszetkach. Obiad prawie gotowy - potem wystarczy tylko wrzucić wszystko do gotowania.

Przebywanie w kuchni przypomniało chyba mojej córci o jedzeniu, bo już leci do szafki i ciągnie za uchwyt, wołając "Ciacho, ciacho!". Otwieram półkę i pozwalam jej wybrać ciasteczko, ale po chwili w jej rękach widzę z 4 ciastka, które na raz chce włożyć do buzi, więc przekładam je na miseczkę i idziemy odpocząć przy bajce. Jak zwykle jej wybór pada na króliczka "Binga" i odpalam bajkę z DVD. Chyba wszystkie odcinki znamy już obie na pamięć, ale Izunię wciąż to fascynuje - mnie już mniej, więc siedzę przy niej i korzystając z tego, że nikt mnie nie ciągnie, nie woła, nie jęczy, sprawdzam pocztę na telefonie, wrzucam fotkę na Instagrama - o taka ze mnie matka! Po dwóch krótkich odcinkach Izunia zaczyna marudzić - to znaczy, że na drzemkę czas. 

Jest przed 13, gdy kładę ją do kojca stojącego w kuchni. Najpierw protestuje - jak to zwykle gdy trzeba spać. Ale już po chwili otula się kocykiem i zasypia zmęczona. A ja rozsiadam się na kanapie z laptopem na kolanach i chwila czasu tylko dla mnie :) Jak go dziś wykorzystać? Nie mam zbyt wiele tego czasu, bo nigdy nie wiem ile potrwa drzemka - czy pół godziny czy też 2, więc nie tracę tego cennego wolnego czasu na rozmyślanie co robić, tylko zabieram się do realizacji wcześniej zaplanowanych zadań. A na ten dzień mam zaplanowany wybór i obróbkę zdjęć z wakacji. No to szybko, raz, dwa, trzy! Bo czas leci! A ten wolny czas to raczej zapieprza jak zając po łące ;)

Poprawiam się na kanapie, a ona skrzypi - CICHOOOOOO!!!! Bo już z kojca słychać wiercenie i jeszcze kilka takich skrzypnięć i będzie po drzemce! No ruszać się nie mogę w ogóle! Bo albo podłoga skrzypnie, albo cholerna kanapa, albo nie daj Boże telefon zadzwoni, albo cholerny kurier czy inny domokrążca akurat wtedy przypełzną! Jak się dziecię nie wyśpi, to do wieczora będę mieć przerąbane! Więc siedzę, staram się nie oddychać i jak najciszej w klawiaturę stukać. O żesz w mordę! Sikać mi się chce! Niby pieluchy w rozmiarze 5 leżą 2 metry dalej, no ale chyba zaryzykuję i przetuptam cicho do łazienki. Byle tylko drzwi nie skrzypnęły!... Udało się! Przy okazji włączyłam ziemniaki do gotowania oraz mięso i warzywa w parowarze. Obiad sam niech się dziś zrobi, a co! Wracam do komputerowych zajęć, mam jeszcze z 20 minut czasu może. Raz na jakiś czas przemykam cichaczem zamieszać ziemniaki, żeby mi nie wykipiały. 

Jest 14.30. Obiad kończy się gotować. Dziecię się budzi. Czyli dzisiaj dobrze wyliczyłam czas :) Bo nieraz obiad już wystygnąć zdąży, a nieraz trzeba na ten obiad poczekać chwilkę. Jemy razem obiadek, Izka nawija widelczykiem jak szalona. Po posiłku trzeba ogarnąć trochę pod jej krzesłem, żeby muchy się nie zleciały na ucztę z resztek :) Obiad zaliczony, teraz znów relaksik i zabawa. Na polu zrobiło się szaro-buro - w końcu to Irlandia, więc nie ma co liczyć, że będzie słonecznie przez cały dzień! Więc zostajemy w domku i bawimy się na macie w salonie. Malujemy kredkami, lepimy plastelinowe zwierzaki, zjeżdżamy autkami na zjeżdżalni, bawimy się małym domkiem, układamy puzzle, czytamy książeczki, liczymy palce mamy "Jeden, dwa, cy, pięć!", i wiele wiele innych zabaw, bo Izunia szybko się nudzi i ciągle coś nowego wymyśla. I sama się nie pobawi, mamusia musi towarzyszyć, nawet do kibelka wyprawa jest we dwoje :)

Ok 17 wraca tata z pracy. No to mama może trochę odpocząć teraz :) Gdy tatuś już pojedzony, to przejmuje dzieciaka :) A ja idę się zrelaksować sprzątając po obiedzie i szorując gary. Gdy już kuchnia wygląda w miarę czysto, czas na deser. Kawka dla starych, owoc dla małej, wspólne wygłupy na kanapie. I znowu zlew zapełniony. Znów zmywam, a potem idę odkurzyć na piętrze, szykuję kolejne pranie, myję łazienkę. Dziś góra zrobiona, jutro biorę się za parter. A sorki - jutro do pracy na popołudnie, więc nici ze sprzątania. No to pojutrze, bo dziś już nie mam sił biegać z odkurzaczem i ścierą! Czasem chyba lepiej mieć mniejszy domek, taki jednopoziomowy, który się ogarnie na jeden raz!

I już 19 się zrobiła. Idę wykąpać Izkę, chlapiemy się w wannie z kaczuszkami, aż połowa mamy i łazienki mokra. Później znów toczymy walkę z ubrankami, bo Izka piżamki nie chce teraz założyć. Schodzimy na kolację, a po niej jeszcze jednego "Binga" dzieciak wyprosił. Sprzątamy zabawki z podłogi, żeby jakoś ten salon wyglądał. Po 20.30 idziemy na górę, myjemy ząbki i kierujemy się potem do pokoju Izki i teraz tam robimy bajzel na podłodze. Domek z Lego budujemy, wieżę z klocków układamy, małym kotkiem w sufit rzucamy (że maskotką oczywiście :), książeczki oglądamy. Wszystkie zabawki muszą zejść z półki, no a jak! A jeszcze kuku zza drzwi, a jeszcze kotek na głowie mamy musi posiedzieć i bawimy się w "A gdzie jest kotek?", a jeszcze to, a jeszcze tamto mały urwis wymyśli, żeby tylko spać za wcześnie nie iść. A już z kocykiem i smokiem chodzi i oczęta mnie. Ale nie, nie pójdzie spać i już! Jeszcze trzeba wycałować każdego zwierzaka przyklejonego na ścianie, a czasem nawet i dla mamy buziak zostanie. Wreszcie dzieciak ładuje się do łóżeczka i zgaszam światło. Siadam obok łóżeczka i powstrzymuję Izkę przed ucieczką. Dzieciak teraz wyjścia nie ma i spać musi. Śpiewam cicho "Pora na dobranoc, bo już księżyc...", a Iza kończy - "świeci" - i prosi o jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz... Pokręci się jeszcze z 10 minut i wreszcie zasypia. A mnie też oczy się zamykają i drzemię kilka(naście) minut siedząc na podłodze, oparta o to łóżeczko. Wreszcie wstaję i patrzę na zegarek - już po 22. Jak zwykle. Idę się umyć, a potem wreszcie można odpoczywać, leżeć i pachnieć :) Tylko gdyby spać nie trzeba było, to więcej tego leżenia i pachnięcia by było ;)

Po długim prysznicu, gdzie wreszcie mogę się zrelaksować w ciszy, spokoju i samotności, zgarniam jeszcze zabawki z podłogi, które jakoś przedtem ukryły się przed nami, kolejny raz ogarniam kuchnię, żeby rano powitał mnie pusty zlew, sprawdzam lodówkę szukając pomysłu na jutrzejszy obiad. No i wreszcie koniec tych obowiązków! Można cieszyć się spokojnym wieczorem - a raczej tym, co z tego wieczoru jeszcze zostało :) Siadam na kanapie, jest 23. Czas dla mnie :) Może posta napiszę? Odpiszę na komentarze? Albo dalej zdjęcia będę obrabiać? A może poszukam na necie torciku na urodzinki? Albo odpiszę koleżance na Gadu-gadu? Odpalam laptopa i zasypiam z ręką w powietrzu, czekając aż się dziad uruchomi :) Po jakimś czasie budzę się i teraz to ja mogę działać! - bo godzina zero minęła i cała noc przede mną! Ale dziś nie siedzę długo, już ok 1 kończę i idę spać, bo nie wiadomo, o której rano znów ktoś przytupta do naszego łóżka (o ile wcześniej nie obudzi się z krzykiem i trzeba będzie przez pół godziny uspokajać i kołysać).

No i tak właśnie minął ten zwyczajny dzień zwyczajnej matki, która w domu z dzieckiem to tylko leży i pachnie i nic nie robi jak widać ;)

Ale nie każdy dzień jest taki oczywiście. Czasem jest lepiej, czasem gorzej. Nieraz nie chce mi się obiadu robić i zjemy parówki albo podam małej obiadek ze słoiczka (zawsze mam kilka w półce tak na wszelki wypadek - tak samo jak pizzę w zamrażalce), a z takim normalnym obiadem to czekam aż mąż wróci i razem zrobimy. Nieraz tak leje, wieje, że na spacer wyjść się nie da, więc w domu jeszcze większy bajzel na podłodze. Nieraz nie chce mi się czytać setny raz tej samej książeczki, więc kolejną bajkę włączam. Nieraz nie mogę już słuchać tych jęków i marudzenia i następne ciacho daję. A co! Matką jestem, ale też człowiekiem, który jakąś tam granicę cierpliwości i wytrzymałości ma! A kilka razy w tygodniu do pracy na popołudnia chodzę (że niby odpocząć tam?). Wracam po 22, więc i tak zaczynam swój wieczór pachnienia i leżenia ok 23. A jak mam wolne, to mogłabym przecież już ok 20 rozpocząć relaksik bez dziecka (a tatuś kolejny wieczór by usypiał) - mogłabym, gdybym chciała, ale właśnie zazwyczaj nie chcę - wolę ten wieczór spędzić z córcią niż przed komputerem, bo zbyt wiele takich wieczorów tracę przez pracę i szkoda mi tracić kolejnych! Czasu dla siebie mało, ale musi wystarczyć nam - mamom :) Tylko gorzej będzie, jak już tej drzemki za dnia nie będzie! Ale i tak kocham tą moją "pracę" matki i na nic innego bym jej nie zamieniła :)


A jak wygląda Twój zwykły dzień z dzieckiem? Leżysz i pachniesz czy może zapieprzasz przez cały dzień albo przynajmniej przez większość dnia? :) Podziel się swoim dniem, swoją codziennością!

Oto pozostałe autorki i ich blogi, które podjęły się udziału w akcji - Sprawdź, jak wygląda codzienność u nich - może znajdziesz tam kawałek swojej codzienności?

⚛️ Mama Migotka (www.mamamigotka.pl)
⚛️ Młoda mama pisze (www.mlodamamapisze.com)
⚛️ Beztroska Mama (www.beztroskamama.pl)
⚛️ Mama po 30tce (www.mamapo30tce.blogspot.com)
⚛️ Jaśkowe Klimaty (www.jaskoweklimaty.pl)
⚛️ Kobieca myślodsiewnia (www.kobiecamyslodsiewnia.blogspot.com)
⚛️ Tosia mama (www.tosimama.blogspot.com)
⚛️ Mamatywna (www.mamatywna.com)
⚛️ Pani Domowa (www.pani-domowa.pl)
⚛️ Matka bez kitu (www.matkabezkitu.blogspot.com)
⚛️ Lady Mamma (www.ladymamma.pl)
⚛️ Mama Balbinka (www.mamabalbinka.pl)
⚛️ Kiedy Mama nie śpi ( www.kiedymamaniespi.pl)
⚛️ Oli Loli New life (www.oliloli-newlife.com)

Jeżeli podoba Ci się pomysł akcji, będziemy bardzo wdzięczne za udostępnienie naszych "kartek z kalendarza". Udostępniając wpis na swojej stronie, będzie nam miło jeśli wstawisz poniższy fragment tekstu:

Pragniemy uświadomić wszystkim, że siedzenie w domu z dzieckiem/dziećmi, jest także formą pracy. Pracy na więcej niż cały etat, bo 24 na dobę, siedem dni w tygodniu. Chcemy, aby nikt nam już nie mówił, że nam się nudzi. Że macierzyństwo to sama radość. Przyjemność siedzenia w domu, bez wysiłku fizycznego czy psychicznego. Odwalamy kawał wielkiej roboty i pragniemy tylko, aby postrzegać nas za to co robimy siedząc w domu. Wbrew pozorom, nie leżymy, nie pachniemy. Jesteśmy w biegu i często zamiast pachnieć, pachniemy, ale nieprzyjemnie, nie mówiąc, że brzydko Padamy ze zmęczenia, ale rano wstajemy. Choć może się walić i palić, my działamy. Każdego dnia, od rana do nocy.

Kobietę to ciężko zadowolić. A matkę to już szczególnie! Narzeka taka jedna, że po sklepach nie może w spokoju pochodzić, ciuchów pooglądać i poprzymierzać, bo gdy tylko przekracza próg działu damskiego, dzieciak w wózku siedzący zaczyna te swoje darcia, piski, wrzaski i w ogóle to przypomina sobie właśnie wtedy, że chce jeść, pić, siusiu i że wózek jest be! I jak tu skupić się na zakupach w takich warunkach???

A więc wreszcie owa matka z domu sama się wyrwała. A raczej po pracy od razu do domu nie wróciła, korzystając z jakże rzadkiej sytuacji, że poranną zmianę miała i tym razem nie kończyła pracy o 22, gdy już wszystkie sklepy (godne odwiedzenia) zamknięte. Ruszyła więc matka na sklepy, jak za dawnych czasów, wolna niczym ptak. Z wielkimi planami, gdzie iść, co kupić, ile kasy przesrać. 

No i zgadnijcie gdzie ta matka swe pierwsze kroki skierowała? (a może raczej gdzie ją nogi same poniosły z przyzwyczajenia :) Tak, tak, do działu dziecięcego oczywiście! Bo tam tak kolorowo i milusio! I zatopiła się matka znowu w tych ślicznych małych ubrankach, w tych sukienusiach, bluzeczkach i innych pierdołeczkach! No powstrzymać się znów nie mogła i pół tygodniówki tam rozpieprzyła! No bo jak to tak wyjść z dziecięcego z pustymi rękami??? To przecież mission impossible! :) 

Ale w końcu jednak matka się opamiętała, po co na zakupy SAMA przyjechała i na dział damski dotarła. Pooglądała (w spokoju jak chciała), poprzymierzała (bez ciągłego rozpraszania wołaniem o ciastko, piciu, siusiu). No ale nic jej nie pasowało! Tu za krótkie, tu za długie, tam odstaje, tam wystaje. No masakra jakaś! Albo te ciuchy jakieś takie dziwne, niewymiarowe, albo matka dziwna!

A może brakowało matce jej małego doradcy do spraw przymiarek? Patrzyłby taki z łobuzerskim uśmiechem i między wołaniem o kolejne ciacho, kręciłby małą główką na tak lub nie. I już by matka wiedziała, czy w kreacji takiej czy owakiej może się szerszej publice pokazać. Bo jeśli dzieciak zaakceptuje, to znaczy że nie jest aż tak źle, co nie? ;)

I jeszcze podczas tych zakupowych szaleństw matka czuła, jakby o czymś zapomniała. Jakoś tak dziwnie bez wózka i bez tego małego kompana, gdy tak matka krążyła między wieszakami. Bo ten kompan, choć marudził czasem, to wnosił w te zakupy radość i uśmiech, i spokój taki - nawet mimo tego darcia, pisków i krzyków o ciasteczko :)

Kolejną rzecza, którą matka zauważyła podczas tej samotnej wyprawy, było to, że bez dziecka matka biegała po sklepach jak szalona (bo wózkiem nie obciążona?), jakby chciała jak najwięcej sklepów w jak najkrótszym czasie zaliczyć, zapominając o głodzie, nie zwracając uwagi na burczący brzuchol. A z dzieckiem także biega jak szalona, ale tylko jak dzieciak śpi, a gdy się urwis budzi, to przypomina matce, by usiąść, odetchnąć, przegryźć coś :) Taki kochany zakupowy towarzysz! Mały, ale o matkę już tak dba :)

I jeszcze matka nie miała się do kogo odezwać podczas tych zakupów i tak chodziła samotnie, a wokół jak na złość same matki z dzieciakami, i ten widok tym bardziej potęgował u matki tęsknotę za swym małym towarzyszem, z którym i pogadać można, i pośmiać się można.

I tak matka od sklepu do sklepu latała i z każdego z pustymi rękami wychodziła. A że ciemno się już zrobiło, wracać do domu był już czas. Tylko jeszcze szybkie zakupy w spożywczym, co by do ust było co włożyć. I kolejny raz przekonała się matka nad lepszością zakupów wraz z dzieckiem, gdy ciężką torbę dźwigać przez miasto musiała, zamiast wózek nią obwiesić :)

No i jak tu matkę zadowolić? Narzeka na zakupy z dzieckiem, ale bez dziecka jeszcze gorzej! :) Chyba na razie odpuści sobie matka samotne zakupy, bo najzwyczajniej w świecie zakupy z dzieckiem sprawiają jej więcej radości i przyjemności (no i jakoś tak sprawiają, że matka dla siebie też coś kupi wtedy). I widać matka potrzebowała właśnie tej samotnej wyprawy, by to odkryć i przestać narzekać :)

A dla porównania - oto efekty wspólnych zakupów matki z dzieckiem:

A tu tych samotnych:

No i które lepsze? (i zadowalające i matkę i dziecko? :) Oczywiście matka pokazała tu tylko ułamek tych zakupów, co by tatuś nie osiwiał, widząc tyle ciuchów na jednym zdjęciu ;) A swoją drogą, to czemu takich ślicznych kolorowych sukieneczek nie robią w rozmiarze matki, co?

A Wy wolicie zakupy z dzieckiem czy bez? I też na samotnych wyprawach macie wrażenie, że czegoś zapomniałyście? (czy tylko owa matka taka dziwna? ;) I czy idąc na samotne zakupy, wracacie - tak jak matka - z torbami pełnymi dziecięcych ubrań? A może udaje Wam się wtedy nie wchodzić na dziecięcy albo zamykacie oczy, gdy tamtędy przemykacie? :)

Udanych zakupów Wam życzę! Czasem nawet shopping jest dla matki wyzwaniem ;)

Na początku stycznia wspominałam Wam, że ogarnęła mnie wielka moc i chcę wiele rzeczy zrobić (kliknijcie o tutaj, jeśli chcecie przypomnieć sobie ten post). Jedną z tych rzeczy były porządki w zdjęciach i stworzenie z nich czegoś bardziej namacalnego niż ekran komputera. I po półtorej miesiąca mogę z radością powiedzieć, że te moje zdjęciowe projekty posuwają się do przodu. Ale im więcej ich robię, tym bardziej mi się to podoba i tym więcej chcę, a więc końca na razie nie widać :)

Na razie efektami mojej pracy cieszą się Dziadkowie w Polsce - na Dzień Babci i Dziadka przyfrunęła do nich fotoksiążka ze zdjęciami ich małej wnuczusi.


Niestety jeszcze nie miałam okazji, by zobaczyć tę fotoksiążkę na żywo, bo wysyłka była od razu do Dziadków. To chyba muszę uwierzyć Im na słowo, że fajnie wyszła :) A stworzyłam ją na stronie Printu.pl. Możesz tam stworzyć nie tylko fotoksiążkę, ale i instabooka, czyli taką mini fotoksiążkę ze zdjęciami z Twojego Instagrama. Może kiedyś sama zrobię takiego instabooka, jak nazbiera mi się tam więcej fotek :) Program do tworzenia jest bardzo prosty w obsłudze. Możesz wybrać gotowy szablon (a jest ich naprawdę bardzo dużo i to na wszelkie okazje), uzupełnić swoimi zdjęciami i książka gotowa! Albo możesz dłużej się pobawić i włączyć tryb "eksperta" - wtedy możesz zmieniać w szablonie co tylko chcesz - usuwać elementy, dodawać zdjęcia, teksty, ozdoby, ramki, zmieniać tła. Dla mnie taka opcja jest idealna, bo lubię większość po swojemu robić, rozmieszczać fotki tam gdzie mi to pasuje, a nie tam, gdzie jest to narzucone w szablonie - no i lubię długo się z tym bawić :)

Ale nie tylko Dziadkowie są zadowoleni - ja też mogę cieszyć oko, bo wreszcie uzupełniłam nasz Album Maluszka (wstyd przyznać - ale zaległości miałam od dnia porodu! - no jakoś tak dziwnie wyszło, że przed porodem więcej czasu na wszystko było ;) Dobrze chociaż, że na bieżąco zapisywałam sobie najważniejsze wydarzenia! Teraz tylko wybrałam fotki, powklejałam je i uzupełniłam brakujące teksty.


W sklepach jest wiele różnych albumów dla dzieci - nam spodobał się ten z Disneya (klik tutaj), w którym można m.in. zapisać najważniejsze daty i debiuty w życiu dziecka, jak pierwszy uśmiech, pierwsze słowo, pierwszy kroczek itp., jest miejsce na odbicie małej rączki i nóżki, na zapisanie śmiesznych słówek, które padają z ust malucha, a oprócz tego teksty do uzupełnienia np. z pierwszej podróży, z pierwszych świąt czy z poznawania nowych smaków. Wszystko kolorowe i takie dziewczęce :) Ale jest też wersja dla małych chłopców. Taki album to świetna pamiątka dla dziecka. A Wasze dzieci mają może podobne albumy? Uzupełnialiście je na bieżąco czy tak jak ja odkładaliście "na jutro"? (aż z tego "jutra" zrobiły się prawie 2 lata!)

Jednak powiem Wam, że lepiej jest na bieżąco robić porządki w zdjęciach, drukować je czy robić fotoksiążki, bo jak się ma dzieci, to nie dość że czasu mniej, to jeszcze tych fotek tyle, że cały komputer zapchany! I samo szukanie fajnych zdjęć zajmuje chyba najwięcej czasu! 

Teraz zaczęłam właśnie kolejny projekt z Printu.pl - fotoksiążkę dla nas. Albo raczej od razu ze 3 fotoksiążki, bo pewnie nie mogąc się zdecydować, które fotki dać, wybiorę ich tyle, że stron w fotoksiążce zabraknie! :) Ale może to i lepiej, bo zdjęcia to piękne wspomnienia i nie warto na nich oszczędzać - bo co nam zostanie na stare lata, jak nie oglądanie fotek i wspominanie? Więc oprócz rozpoczętego "1-szego roku Izuni", w planach mam już "2-gi roczek", "Podróże Izuni" oraz kilka fotoksiążek z naszych podróży przed pojawieniem się Izy. Jak skończę jedną i dostanę ją już w swoje ręce, wtedy będę mogła z czystym sumieniem polecić Wam (lub nie) tą firmę Printu.pl.


Jak widzicie, jeszcze sporo pracy przede mną, ale taka "praca" sprawia mi wiele przyjemności, choć jest też bardzo czasochłonna. Ale efekty są wspaniałe, gdy bierzesz taką stworzoną przez siebie książkę z najpiękniejszymi zdjęciami i chcesz ją oglądać bez końca. A wiem co mówię, bo już kilka takich fotoksiążek stworzyłam dawno, dawno temu.

Pierwszą fotoksiążkę zrobiłam na naszą pierwszą rocznicę "chodzenia" z wtedy-jeszcze-nie-mężem. To było wieki temu, gdy raczej nie było zbytniego wyboru firm zajmujących się fotoksiążkami i widzę teraz pewne niedoskonałości w tej książce z Superfoto.pl. Tło jest jednakowe na wszystkich stronach, bo jak się wybrało już jedno tło, to nie można było zmienić na inne na jakiejś wybranej stronie. A rozmieszczenia zdjęć na stronach też nie można było zmienić - można było tylko wybierać z kilku opcji. Do tego zdjęcia nie są najlepszej jakości, ale to raczej wina aparatu, bo wtedy jeszcze używałam jakiegoś starego dziada. No ale jak na pierwszą fotoksiążkę to może być :) Nie wiem jakie teraz są fotoksiążki na tej stronie, czy jest więcej opcji w tworzeniu - ale wiem, że następnej już tam nie zrobię, bo odkryłam już inne, lepsze dla mnie oferty.


Kolejną fotoksiążkę stworzyłam na rocznicę ślubu - z naszych weselnych zdjęć. I tu mogę Wam szczerze polecić firmę Foto.com, bo jestem z tej książki baaaardzo zadowolona, a możliwości tworzenia są ogromne. Ta firma ma siedzibę w Belgii, więc skoro mieszkam poza Polską, to bardzo mi to na rękę, bo koszty przesyłki nie są takie wielkie jak te z firm z Polski. A w tej książce można wszystko po swojemu stworzyć - można wybrać jakiś motyw przewodni i do niego jest kilkanaście różnych teł, na każdej stronie może być inne tło, a nawet tłem może być jakieś Twoje zdjęcie. Zdjęcia na stronach też można rozmieszczać gdzie się chce, ile się chce i jakie wielkie się chce. Oprawa książki może być miękka lub twarda. Możesz też wybrać różne formaty książki - poziomą, pionową czy kwadratową. I możesz stworzyć niepowtarzalną książkę, jakiej nikt nie ma.


A Wy jak przechowujecie swoje wspomnienia? Wolicie tradycyjne albumy z drukowanymi zdjęciami czy może też tworzycie takie fotoksiążki? A może polecicie mi jeszcze inne strony, gdzie można stworzyć takie cudne rzeczy ze zdjęć? A jeśli od dawna chodzi Wam po głowie taka fotoksiążka, ale nie wiecie czy warto inwestować tyle czasu i kasy, to od razu Wam mówię, że warto, bo to przecież wspomnienia na całe życie, a w takiej formie cieszą oko jeszcze bardziej! No to co? Robicie ze mną fotoksiążkę? Ja w każdym razie zabieram się za ciąg dalszy mojej - i tak mnie to cieszy, że nawet snu mi nie szkoda - a nawet mogłabym całe noce siedzieć, tworzyć, bawić się zdjęciami - taka to przyjemność dla mnie! Mówię Wam - skosztujcie kiedyś tej przyjemności :)

Od jakiegoś czasu nasz dom atakują wirusy. Najpierw dopadły męża, potem córcię, a na końcu mnie. Cholerny luty!!! Nie lubię być chora. Ale jeszcze bardziej nie lubię, gdy choruje moje dziecko. Wtedy każde kichnięcie, każde kaszlnięcie, każdy glut wiszący z nosa, podwyższona temperatura, czerwone oczka czy płacz w nocy powodują, że zaczynam się martwić. A już nie mówię o jakichś uderzeniach, guzach czy siniakach! I tak patrzę na to moje dziecko, gdy z czerwonego nochalka leci kolejna "bańka", a z gardełka wydobywa się męczący kaszel, i czasem paraliżuje mnie strach. Ogromny strach o moje dziecko. Strach, jakiego nigdy wcześniej nie odczuwałam w takim stopniu. I łzy pojawiają się w moich oczach. 

Powiedzcie proszę, że też tak czasem macie, bo ja już siebie zaczynam zaliczać albo do wariatek albo do przewrażliwionych matek! A może wcale nie jestem ani wariatką ani przewrażliwiona, tylko jestem po prostu matką? Taką, która martwi się o dziecko, o jego zdrowie i oddałaby wszystko - dosłownie wszystko - byle tylko dziecko było znów zdrowe, uśmiechnięte i pełne energii! I wtedy nie liczy się nic innego, ani pieniądze, ani hobby, ani wszystkie plany. Bez zdrowia nic przecież nie cieszy. A szczególnie bez zdrowia ukochanej osoby.

A może przeraża mnie to, że tak naprawdę na to zdrowie nasze i naszych bliskich nie mamy za wielkiego wpływu, i nie wiemy co przyniesie nam los? Bo przecież mimo zdrowego trybu życia, zdrowego odżywiania, uprawiania sportów, i tak może się przyplątać jakiś wirus czy inne wredniejsze cholerstwo! Dawniej jakoś zbyt często o tym nie rozmyślałam, ale odkąd jestem mamą, takie myśli raz na jakiś czas zaprzątają moją głowę. Z tego samego powodu myśli o ewentualnym drugim dziecku tak mnie przerażają - bo co będzie, jeśli nie będzie zdrowe, jeśli coś pójdzie nie tak? Ale jak już pisałam, nie mamy na to wpływu, więc czy jest sens zadręczać się takimi myślami? (no chyba że ktoś lubi się tak dręczyć) 

A ten mój strach nie pojawia się tylko podczas choroby, ale czasem nawet przy normalnych codziennych sytuacjach, gdy po prostu patrzę na córcię, jak się bawi czy jak słodko śpi. Czy to normalne u matek? I to nie tylko strach o zdrowie, ale o całą przyszłość. Przez moją głowę przebiega tysiąc myśli. Kim będzie moje dziecko? Czy da sobie radę w tym brutalnym świecie? Czy dobrze ją wychowamy? Czy będziemy w stanie dać jej wszystko co najlepsze? Czy zobaczymy jak dorasta? Co będzie jak nas zabraknie? I najgorsza z myśli - żeby tylko nic jej się nie stało! Kłębią się te myśli w głowie i wracają jak bumerang raz na jakiś czas!

A może po prostu zamiast zadawać sobie te pytania i bać się o przyszłość dziecka, trzeba cieszyć się tym, co jest tu i teraz? Nawet ostatnio pisałam o tym, żeby doceniać te wszystkie wspólne chwile (o tutaj - klik), ale wiadomo, że człowiek i tak od czasu do czasu będzie wybiegać w przyszłość, i tak będzie się martwić, i tak będzie się zadręczać. Ważne chyba, by nie robić tego zbyt często - by te nasze niepokoje nie przesłaniały nam tego "tu i teraz". No ale oczywiście łatwiej powiedzieć niż wykonać - szczególnie w sytuacjach, gdy widzisz, jak ukochana osóbka choruje.

Nie będę Was tu pytać, czy też się zamartwiacie i boicie o swoje dzieci, bo odpowiedź jest oczywista. Ale chciałabym spytać, jak sobie radzicie z tym strachem i czy często macie podobne myśli jak ja? A może jednak jestem tą przewrażliwioną wariatką?

PS. Ostatnio u mnie tak trochę nostalgicznie - ale to chyba przez to, że za długo w domu siedzimy i za mało kontaktu z żywymi ludźmi, bo praktycznie od miesiąca nigdzie się nie ruszałyśmy na miasto, tylko ciągle dom, ogródek na chwilę, no i ja do pracy - no ale najpierw auto miałam zepsute, a teraz gdy już naprawione, to znowu chorujemy! Taki los! Ale gdy tylko wszystko wróci do normy, znów będę tryskać energią i humorem - i weselszymi postami :) Mam nadzieję, że będziecie ze mną i wtedy, i że nie zraża Was czasem taki smutniejszy wpis - ale przecież takie jest właśnie życie - nie zawsze jest pięknie i różowo!