Cześć Wam! Chyba jeszcze mnie nie znacie. Jestem Eddie, młodszy braciszek Izuni. I piszę tutaj do Was pierwszy raz. Może ktoś z Was widział już moje zdjęcia ze świąt, które mamusia pokazywała tutaj na początku roku (o tutaj gdyby ktoś przegapił). Ale od tego czasu baaardzo urosłem! Nie jestem już takim małym bobaskiem, tylko dorosłym mężczyzną. Skończyłem już przecież roczek! I właśnie z tej super okazji postanowiłem coś nabazgrać tutaj dla Was i to całkiem sam :)

A doszły mnie słuchy, że moja siostrzyczka też kiedyś coś dla Was pisała (o tutaj zobaczcie). Mam nadzieję że i moje bazgroły Wam się spodobają. No bo przecież ktoś w rodzinie powinien przejąć to pisanie, co nie? Izunia teraz pochłonięta jest szkołą, a mama od daaaawna nie ma czasu na pisanie, a to wszystko (przyznaję się bez bicia) przeze mnie. Bo ja jestem takim strasznym urwisem i tak krótko śpię w ciągu dnia, że mama ledwo zdąży się wysikać :) A wieczorem to szaleję aż do godz. 22 i mama najczęściej pada wcześniej niż ja. A jeszcze jestem strasznie głośny i mam focha za fochem - mama mówi, że najczęściej bez powodu - no ale ja tam swoje powody zawsze mam! A jak coś jem, to zwykle przez godzinę i mama musi ganiać za mną z łyżeczką po całej kuchni. Bo odkąd nauczyłem się chodzić, to uwielbiam uciekać przed mamą, szczególnie gdy trzyma w ręce łyżkę, pieluchę czy ubranko. Acha, jeszcze lubię brykać z moją siostrzyczką i ciągnąć ją za włosy albo popychać. Ona wtedy krzyczy i się denerwuje - nie mam pojęcia czemu! Przecież włosy po to są, by je ciągnąć, co nie? Tak samo okulary mamusi po to są, by je zrzucać! Nie wiem czemu im się to nie podoba. Ja mam wtedy fajową zabawę :) No ale oni się nie znają przecież, bo są już duzi. Moja siostrzyczka też już jest duża, ale ma super zabawki. Zawsze muszę się bawić tym co ona. I wyrywam jej wszystko, a ona mnie. I wtedy ona się drze, ja się drę i czasem jeszcze mama dołączy do naszego chóru. No wesoło jest ze mną hehe :)

Oj podobno życie ze mną nie jest łatwe, mama często łapie się za głowę i rwie włosy. Aż dziwne, że jeszcze nie są siwe :) Ale potrafię być też kochanym Aniołkiem (szczególnie gdy śpię hehe). I mama mówi, że jestem jej Skarbusiem i Szczęściem (nawet jeśli ma mnie czasem dość).

Ale tyle o mnie na razie - jeszcze do Was napiszę kiedyś. A teraz chcę Wam pokazać, jakie fotki zrobiła mi mama na moje 1-sze urodzinki. Fajna zabawa była! Tylko mama dziadowała się z upięknianiem tych zdjęć aż przez 2 m-ce! No ale powody tego dziadowania opisałem Wam powyżej :) To co? Gotowi na oglądanie jaki ze mnie kochany roczniak-łobuziak? Zapraszam Was z mamusią :)













I na koniec taki oto plakacik mamusia przygotowała, żeby porównać jak sobie rosłem miesiąc za miesiącem. Słodkim byłem bobo, co nie? Ale teraz jestem jeszcze słodszy oczywiście hihi :)


I jak Wam się podoba moja sesja urodzinowa? Chyba mamusia się postarała, żebym miał ładną pamiątkę. A ja się starałem ładnie pozować oczywiście. Ale bez ciasteczek to bym nie dał rady. To najważniejszy gadżet na każdej sesji :) Dziękuję Mamusiu za takie cudne fotki (i za ciasteczka). A Wam dziękuję, że zechcieliście przeczytać te moje bazgroły. I koniecznie dajcie znać, czy chcecie bym jeszcze coś do Was napisał i czy podobały Wam się fotki. To do następnego (mam nadzieję) napisania i oglądania :)

I jeszcze braciszek z siostrzyczką.

A na koniec sesja mojego większego "bobasa" :)









 No i jak tu się nie zakochać, co? :)

A Wam jak się podobają te świąteczne fotki? Pamiętacie moją sesję świąteczną z zeszłego roku? Kliknijcie o tutaj jeśli chcecie sobie przypomnieć i porównać. Wtedy królowała tam jedna modelka, a teraz jest ich już dwóch :) Upsss, oby tylko w przyszłym roku nie było już trzech, bo mi studio rozniosą hihi ;) Już teraz to wielkie wyzwanie i prawie misja niemożliwa, by zrobić im wspólne zdjęcie, bo o ile synuś jeszcze nie ucieka (bo nie umie haha), to córcia wysiedzi z braciszkiem może z pół minuty. Dlatego tylko jedną fajną wspólną fotkę świąteczną mają. No a teraz czas powoli myśleć o jakiejś sesji wiosenno-Wielkanocnej, którą pewnie znów będę ze 2 mce obrabiać! A może wtedy uda mi się zrobić więcej wspólnych zdjęć moich dwóch Skarbusiów - no chyba że wtedy to już synek będzie czmychał ;)

Hej Eddie, Eddie! Gdzie się ukrywasz tak długo? Czekam na Ciebie i czekam, a Ty wciąż siedzisz tam w brzuszku mamusi schowany! Kiedy wreszcie wyjdziesz, bym mogła Cię zobaczyć? Mamusia mówi, że jeszcze nie czas, ale ja już się nie mogę doczekać, by Cię poznać! Bo wiesz co Eddie? Ja jestem Twoją starszą siostrzyczką! Jeszcze się nie urodziłeś, a ja już Cię baaaardzo baaaardzo kocham! I będę się Tobą opiekować razem z mamusią i tatusiem. I pokażę Ci moje zabawki. I nawet oddam Ci mój ulubiony kocyk. Taka jestem super siostrzyczka! Nawet już imię dla Ciebie wybrałam, wiesz Eddie? Fajnie nam będzie razem, zobaczysz!

A wiesz Eddie, że przez dłuuugi czas byłam tylko ja i mamusia i tatuś? Ale kilka miesięcy temu dostałam od mamusi o taki prezent:

I mamusia powiedziała mi, że ma w brzuszku małego dzidziusia i że będę starszą siostrzyczką. A ja wtedy zaglądłam pod mamusi bluzkę na ten brzuszek i nikogo tam nie widziałam. I spytałam "Gdzie? Nie ma dzidzi". Bo wiesz Eddie, ja wtedy jeszcze nie rozumiałam, że Ty tam się w brzuszku ukrywasz i Cię nie widać. Ale teraz już wiem. Bo teraz to jestem już starsza i mądrzejsza. Mamusia pokazała mi nawet takie fajne zdjęcie, gdzie widać Twoje stópki. A wiesz Eddie, że masz bardzo duże te stópki? Prawie takie wielkie jak moje! 

A wiesz Eddie, że na początku to nazywałam Cię "małe bobo", bo nie wiedziałam czy jesteś chłopczykiem czy dziewczynką? Dopiero później mamusia się dowiedziała, że jesteś chłopczykiem, czyli moim młodszym braciszkiem! Z tej okazji to poszłam z mamunią do sklepu i wybrałam dla Ciebie takiego słonika. Fajny?

Bardzo się ucieszyłam, że będę miała małego braciszka! Bo wiesz co Eddie? Dziewuchy to są fajne, ale same problemy z nimi, mówię Ci! Na przykład ja to jestem strasznie wybredna, jak się rano ubieram, to nie mogę zdecydować którą kieckę włożyć i które majtki do niej pasują! No mówię Ci Eddie! Dobrze że jesteś chłopczykiem! Mamusia też się z tego bardzo cieszy, bo mówi, że inaczej to tatuś by osiwiał z trzema dziewuchami w domu!

A wiesz Eddie, że to ja wybrałam dla Ciebie imię? Mamusia wymieniała różne imiona, ale stwierdziłam, że "Eddie jest najlepsze". No i kropka! Chociaż kiedyś jak się mamusia pytała, jak dzidzi będzie się nazywać, to powiedziałam że "Koko". Ale mamusia odpowiedziała, że Koko to raczej kurka może się nazywać, a nie chłopczyk. No więc zostaniesz Eddie, ok? Podoba Ci się braciszku?

A wiesz co Eddie? Ja bardzo lubię przytulać się do Ciebie i głaskać Cię - chociaż na razie mogę to robić tylko przez brzuszek mamusi. Ale zobaczysz niedługo, że potem jak już się urodzisz, to też będę Cię przytulać! Bo ze mnie taka fajowa siostrzyczka jest! I głaszczę mamusię po brzuszku i mówię do Ciebie "Eddie, mój brother". I czasem czuję, jak mi odpowiadasz, bo się tam ruszasz w tym brzuszku i kopiesz. A nie jest Ci tam za ciasno, co? Jak Ty w ogóle się tam zmieściłeś Eddie? Ja nie mam pojęcia! Mamusia mówi, że ja też mieszkałam dawniej w jej brzuszku, ale ja tego nie pamiętam. Chyba ta mama coś ściemnia!

A wiesz co jeszcze robię Eddie? Odkładam dla Ciebie moje zabawki! Ciągle mówię, że to będzie dla małego dzidzi, że "To damy małemu bobo". Bo wiesz, ja mam dużo takich zabawek, którymi już się nie bawię, bo już jestem za duża. To one będą dla Ciebie Eddie. A nawet chcę Ci oddać mój smoczek i mój ukochany różowy kocyk! Taka kochana siostrzyczka jestem! A gdy jestem z mamusią w sklepie, to wybieram też coś dla Ciebie Eddie. Bo jak już się urodzisz, to też będziesz potrzebował dużo ubranek. Chociaż może nie tak dużo jak ja!

Fajowo, że już niedługo będziesz tu z nami Eddie! Będziemy się razem bawić, będę pomagać mamusi i podawać jej pieluszki dla Ciebie, będę Ci czytać moje książeczki i będę Cię wozić na wózeczku. Zobaczysz że będę najlepszą starszą siostrzyczką na świecie! No już się nie mogę doczekać na Ciebie Eddie! 

Twoja starsza siostrzyczka Izunia

Cześć Wam! Tu Izunia. Daaaawno do Was nie pisałam. Ale z okazji moich 3-cich urodzin mama pozwoliła mi coś tutaj nabazgrać. No więc piszę :) A jest o czym. Bo chciałabym się Wam pochwalić, że już jestem dużą dziewczynką i nie noszę już pieluch! No chyba był już najwyższy czas, by się ich pozbyć. Skończyłam przecież 3 latka! Widzieliście zdjęcia, które mamusia mi wtedy zrobiła? Jeśli przegapiliście, to zerknijcie o tutaj. Sami widzicie, że takiej dużej dziewuszce to już raczej nie wypada nosić pieluch. No ale to nie było takie hop siup! Trochę to trwało i o tym chcę Wam właśnie opowiedzieć. 

Pielucho precz, czyli jak w miesiąc pozbyłam się pieluchy.

A wszystko zaczęło się pod koniec stycznia, gdy nagle ni z tego ni z owego powiedziałam do mamusi, że chcę siusiu i chcę usiąść na nocniku. Mama była bardzo zaskoczona, ale szybciutko zdjęła mi pieluchę i posadziła mnie na nocniczku. Siedziałam tam sobie przez chwilkę i nagle poleciało siusiu!  Bardzo się zdziwiłam i spytałam mamusi, co to jest w tym nocniku, i mamusia wyjaśniła mi, że to takie siusiu jakie robiłam do pieluchy. Ale byłam z siebie dumna! Mamusia też się bardzo ucieszyła i nawet biła mi brawo. Taki mój mały sukcesik!

A już w zeszłym roku próbowali mnie sadzać na nocnik, ale nie podobało mi się tam! Siadałam na nocniku tylko w spodenkach, a gdy chcieli mi je zdjąć albo co gorsza zdjąć jeszcze pieluchę, to się strasznie darłam i od razu uciekałam z nocnika. Po kilku takich akcjach odpuścili mi i daliśmy sobie spokój z tym nocnikiem. Chociaż ciągle tam leżał w kącie i chyba czekał na właściwy czas. No i ten właściwy czas właśnie teraz nadszedł!

Tak mi się spodobało to siusianie do nocnika, że tylko tam chciałam siusiać. No ale nie zawsze o tym pamiętałam - szczególnie gdy oglądałam bardzo interesującą bajkę - i wtedy nadal siusiałam do pieluchy. Więc jeszcze nosiłam pieluchę przez kilka tygodni, a mama ciągle się mnie pytała czy chcę siusiu. I jak akurat chciałam, to brałam mój nocnik z kąta i szłam z mamusią do łazienki. I mamusia też musiała razem ze mną robić siusiu - czy jej się chciało, czy nie :) Fajne było to nasze wspólne siusianie!

Pod koniec lutego mamunia i tatunio powiedzieli mi, że od teraz nie będę już nosić pieluchy w domu! Tylko do przedszkola i na noc jeszcze zakładałam. A po domu goniłam bez pieluchy, tylko w samych majtusiach. No i wtedy to była niezła zabawa! Chociaż mamusia chyba tak tego nie wspomina! Bo ciągle musiała ze ścierką gonić i wycierać moje siusiu z podłogi czy kanapy. Byłam jak mały piesek, który wszędzie sika. Nieraz udało mi się zrobić siusiu do nocnika, a chwilę później zrobiłam na kanapę. I to zawsze jak mama pytała po sto razy czy chcę siusiu, a ja że nie chcę, i mamunia szła na chwilę do kuchni, a ja po chwili wołam, że jest siku na kanapie. I na macie. I na podłodze. I mama latała z tą ścierką i tylko wycierała. I przebierała mi mokre majtusie. I prała. I wieszała na suszaku. Jednego dnia to aż mi się majtusie skończyły i miejsca na suszaku zabrakło! To pojechałam z mamunią do sklepu i kupiłam sobie więcej majtusiów. Takie z Peppą sobie wybrałam. Teraz mogłam siusiać do woli :) Kiedyś to nawet mama jeszcze nie zdążyła wyprać jednych majtek, a ja już następne zmoczyłam. Mama się tylko za głowę chwyciła! I tak zabawnie było przez kilka dni.

Potem postanowiłam, że już nie będę tak męczyć mamusi, żeby całkiem nie osiwiała przeze mnie. I zaczęłam sama wołać, że chcę siusiu. I do nocnika coraz częściej siusiałam. I majtusiów już nie moczyłam (no dobra, tak raz na dzień się nieraz zdarzało). Nawet w przedszkolu już nie miałam pieluchy. Ani w aucie. Ani na zakupach. A jak byłam z mamusią w mieście, to wołałam że chcę siusiu i sikałam do takiego dużego kibelka jak mama! Tylko jeszcze na noc wciąż ubierałam takie pieluchomajty. Bo w nocy to zwykle mocno śpię i nie pamiętam o tym, żeby zrobić siusiu na nocnik!

Spodobało mi się siusianie do dużego kibelka i pojechałam z mamusią kupić taką nakładkę na kibelek, żeby mi pupka nie wpadła do środka. Miałam wieeeeelki dylemat, którą nakładkę wybrać - z Peppą czy z Psim Patrolem! No ciężki wybór mówię Wam! :) W końcu wybrałam Psi Patrol, bo z Peppą to mam już nocniczek. I od tej pory chciałam siusiać już tylko do dużego kibelka z moją nakładką. Nawet mam tam schodek położony (oczywiście z Peppą) i sama umiem wejść na kibelek. I nawet sama już spłukuję. Nieraz to nawet mówię mamuni, że ja wszystko sama i mamusia czeka przed drzwiami i tylko kuka na mnie.

Gdy skończyłam 3 latka pod koniec marca, raz na zawsze powiedziałam pieluchom "Żegnajcie pieluchy!" - i już nawet na noc ich nie noszę. Czasem prześpię całą noc bez żadnego siku, czasem się budzę w nocy i wołam, że chcę siusiu i idziemy szybko do łazienki. Ale czasami zdarza mi się też, że zrobię siusiu do łóżka i wszystko jest wtedy mokre i trzeba wszystko zmieniać - moją piżamkę, prześcieradło, czasem poduszkę, a czasem nawet piżamkę mamy! No bo ja taka mała spryciula jestem i żeby nie zmoczyć mojego ślicznego nowego łóżeczka z Olafem, to śpię w łóżku z mamusią i tatusiem i to ich łóżko moczę :) A co! Więc dopóki jeszcze będę czasem sikać w nocy do łóżka, to mnie z niego nie wygonią do mojego łóżeczka! Tylko ciiiiiiii! Nie mówcie mojej mamie! Bo ona myśli, że ja po prostu nie chcę spać w swoim pokoiku. A ja tylko nie chcę zsikać mojego fajnego łóżeczka :) No ale coraz rzadziej mi się zdarza to sikanie w nocy!

I tak kończy się moja przygoda z pieluchami. Fajne były, ale teraz fajniej i lżej jest bez nich. Dobrze że się ich wreszcie pozbyłam! Choć przyznam się Wam, że nieraz jeszcze zdarzy mi się zrobić siusiu do majtusiów w przedszkolu, ale to tylko dlatego że tak fajnie się tam bawię i zapominam o tym, że chcę siusiu. Ale w domku to już prawie nigdy nie robię w majty! A jeszcze zabawnie jest jak jestem z mamusią na zakupach i nagle wołam, że chcę siusiu i wtedy mama jak szalona biega i szuka jakiegoś kibelka! I woła do mnie "Wytrzymaj, wytrzymaj!" A ja jestem taka dzielna, że wytrzymuję aż dojdziemy do kibelka. No bo przecież wózeczka mojego też nie będę moczyć (co innego gdyby mamunia na rękach mnie niosła - wtedy mogłabym nie wytrzymać ;) Mama mówi, że z pieluchami było łatwiej i było mniej biegania i szaleństwa, ale obie się cieszymy, że się tych pieluch wreszcie pozbyłyśmy!

A te pieluchy, co mi jeszcze zostały, to mogę moim lalkom zakładać, bo one jeszcze nie umieją do kibelka siusiać tak jak ja. Muszę je chyba nauczyć! Bo kibelek dla lalek to już mam :)

I jak Wam się podobała moja opowieść? Chcecie żebym częściej do Was pisała? To musicie z moją mamunią pogadać :) Bo ja też mam wiele do opowiedzenia! To na razie!

Acha, i nie zapomnijcie napisać jakiegoś komentarza albo dać mi lajka na Fejsie. Ucieszę się! A może macie dla mnie jakieś fajne rady, żebym już w ogóle w nocy nie siusiała? Tym bardziej się ucieszę (a mamunia to nawet bardziej :)

No to papa!

Kalendarzowa wiosna w Irlandii rozpoczyna się już 1 lutego. Ale w tym roku ta prawdziwa wiosna coś długo nie chce się u nas pojawić. Niby trawa zielona, niby słoneczko czasem grzeje, niby ptaszki ćwierkają i kwiatki rozkwitają. Ale w powietrzu nadal czuć zimę. W zeszłym roku w lutym była już wiosna pełną parą, a teraz - no masakra! Zimno jak cholera, mroźne powietrze, poranne przymrozki, zamarznięte auta - ostatnio to nawet nie mogłam auta rano otworzyć, tak było zmrożone! Poza tym ostatnio ciągle deszcz albo śnieg padał i tak kilka razy dziennie. A w zeszłym tygodniu to tak nasypało śniegu, że zamiast prawdziwej wiosny, mieliśmy taką prawdziwą białą zimę! Przez calutki 1 dzień :)

Tutaj w Irlandii śnieg to naprawdę rzadkość, a już szczególnie w tej części kraju, gdzie mieszkamy. Tak więc dla nas taka biała prawdziwa zima to wielkie WOW! Może nie było zasp po kolana jak w Polsce - ale było po kostki :) I może zima nie trwała 3 m-ce jak gdzieniegdzie w Polsce - tylko trwała 1 dzień - ale wykorzystaliśmy ten dzień na maksa szalejąc na śniegu w ogródku.

Izunia po raz pierwszy widziała tyle śniegu i w ogóle po raz pierwszy chodziła po nim! Spodobało jej się tuptanie po nim oraz zbieranie śniegu do wiaderka.

Udało nam się nawet uturlać duże kule i ulepić bałwana takiego dużego jak Iza. Zobaczcie sami jakiego Olafa stworzyłyśmy.

A potem nadszedł czas na saneczkowe szaleństwo. Ale że sanek nie mamy (bo i po co tutaj?), zrobiliśmy sanki z miski. I jazda! (no kto jeździł, ten jeździł, a kto ciągnął, ten ciągnął - ale nie mieliśmy aż tak wielkiej miski, by mój duży tyłek się tam zmieścił ;)

Biało, śnieżnie, do tego słoneczko grzało i super zabawa była! Nasz śniegowy Olaf obserwował z zazdrością, jak Iza szaleje po śniegu, jeździ na swojej misce i wywraca się z niej prosto w biały puch. No czego więcej dziecku potrzeba do szczęścia?

Może kolejnego takiego dnia? A tu za przeproszeniem dupa! Słońce tak grzało, że do wieczora po Olafie została tylko mała kupka śniegu, no i marchewka :)


I calutki śnieg zniknął. I w kolejne dni nawet jeśli coś sypało, to zaraz się roztapiało. Koniec białej zimy i śnieżnego szaleństwa. A tu dzieć codziennie pyta, gdzie Olaf i kiedy ulepimy następnego? No chyba trzeba będzie do Polski jechać po trochę śniegu, bo tu może dopiero za rok się pojawić i to znów na 1 dzień.

Czasem tęsknię za taką prawdziwą zimą - i to dłuższą niż 1 dzień (no tak tydzień wystarczy ;) Pamiętam nasze dziecinne wygłupy na śniegu, jazdę na sankach czy workach z sianem, lepienie igla w ogródku czy wpadanie w zaspy po pas. Jestem bardziej ciepłolubna i wolę ciepełko, ale chciałabym, żeby moje dziecko też miało takie wspaniałe wspomnienia ze śnieżnej zimy. Ale mam nadzieję, że z tego jednego śnieżnego dnia też coś zapamięta :)

A Wy lubicie zimę i śnieżne szaleństwa? Po jakim czasie macie już dość zimy i śniegu i marzycie o ciepłej wiośnie? Kogo z Was jeszcze tak zasypało w Irlandii? Trzymajcie się cieplutko :)