fot.: www.tapeciarnia.pl

Wiadomo, że każdy lubi sobie czasem ponarzekać, pomarudzić, pojęczeć na swój los, swoje życie, swoją pracę, swoje dzieci, swojego partnera czy chociażby na pogodę - jak już nic innego się nie znajdzie ;) Ja sama ostatnio sporo narzekałam na to cholerne irlandzkie lato, które w czerwcu raczej jesień przypomina! (a o narzekaniach na bunty i histerie dziecia lepiej nie będę tu wspominać, bo cały esej mogłabym napisać, a nie o tym ma być ten post :) Ale dość tego jęczenia! (no przynajmniej jeśli chodzi o pogodę ;) Czasami potrzebujemy jakiegoś bodźca czy kopniaka w tyłek, żeby przestać marudzić i zacząć cieszyć się tym co mamy. A czasem wystarczy fajna piosenka, która nie tylko poprawi nam nastrój, ale i da siłę do działania, wyzwoli naszą ukrytą moc; piosenka, którą będziemy chcieli nucić bez końca, aż wszystkich wkoło nią zarazimy; piosenka, która po prostu nastroi nas optymistycznie, pozytywnie. 

Chciałabym się podzielić z Wami moją listą takich pozytywnych piosenek, którymi zostałam zarażona. Bierzcie i częstujcie się, słuchajcie i oglądajcie, i niech te piosenki przegonią Wasze smutki :)

1. "Nie bój się nic nie robić" - Agnieszka Chrzanowska

Na początek ta piosenka, dzięki której nie boję się nic nie robić i nie boję się długo spać :) Normalnie ciarki mam, nawet gdy ją słucham setny raz w ciągu dnia! Ale czasem trzeba zwolnić, zatrzymać się i po prostu odpocząć, co nie? A ta kanapa wygląda wyjątkowo wygodnie - gdyby taką kanapę ktoś mi postawił na drodze, to z wielką radością bym skorzystała :) Zresztą co Wam będę pisać - sami zobaczcie i posłuchajcie!

2. "Po drugiej stronie tęczy" - Agnieszka Chrzanowska

Kolejna świetna piosenka artystki. Bo przecież coś tam musi być po tej drugiej stronie tęczy, co nie? :) Cudna muzyka i cudny głos, takie że aż się wszystko chce! (a wtedy wracam do pierwszej piosenki i najbardziej to mi się chce odpocząć na tej kanapie ;)

Piosenka o miłości, która poprawi Wam nastrój po zgrzytach z partnerem/partnerką :) Bo przecież każda miłość to "trochę chmur, trochę słońca, część dróg prostych, część krętych". Prawda? :)

Ta piosenka zachwyciła mnie skoczną muzyką, od której nogi aż same podrygują :) Może nie jest zbyt optymistyczna (jeśli dobrze wsłuchacie się w słowa, będziecie wiedzieć, o co chodzi), ale ta muzyka i klimacik z teledysku z pewnością poprawią Wam nastrój :) No i ta pyszna bombonierka - aż się ma ochotę na coś słodkiego - choć mnie wystarczy w zupełności jedna "czekoladka" ;)

5. "Mam tę moc" -  Katarzyna Łaska

6. "Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał" - Skaldowie

I jak Wam się podoba ta moja lista? Poprawiła Wam humor? Jesteście już pozytywnie nastawieni? Która z tych piosenek najbardziej przypadła Wam do gustu? Którą teraz będziecie nucić bez końca? :) A może macie jakieś swoje ulubione pozytywne piosenki? Chętnie poznam nowe.

PS. Ostrzeżenie: Proszę uważajcie z tymi piosenkami podczas podróży samochodem, bo jak zaczniecie skakać na fotelu w rytm muzyki, to się może źle skończyć ;)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeśli podobał Ci się ten post, daj mi znać :) 
Będę wdzięczna za komentarz, lajka na Fejsie 
czy udostępnienie tego posta Twoim znajomym. 
Mam nadzieję, że wpadniesz do mnie jeszcze!

Miałam dziś pisać o czymś innym, o czymś bardziej związanym z grudniem i świętami, ale wczorajszy wieczór pokrzyżował mi te moje dzisiejsze plany. A cóż się takiego wydarzyło wczorajszego wieczoru, że tak bardzo chcę o tym napisać, że aż całe plany idą w odstawkę? Przede wszystkim pojawiło się wczoraj wiele emocji - długie wahanie, podjęta decyzja, a potem śmiech i łzy, przygnębienie i żal na końcu, że ten wieczór dobiegł już końca i drugiego takiego nie będzie (a przynajmniej takiego samego). A temu wszystkiemu winien jest film "Przeminęło z wiatrem", którego chyba nie muszę nikomu streszczać - jeśli ktoś jakimś cudem jeszcze nie oglądał, to z pewnością chociaż o nim słyszał. Nie na darmo nazywają ten film arcydziełem wszech czasów czy "największym osiągnięciem w historii hollywoodzkiego kina". I ja się z tym całkowicie zgadzam! Po prostu uwielbiam ten film!

Powiecie pewnie, że widzieliście go już ze 100 razy? Ja też! Ale wczoraj po raz 1-szy na dużym ekranie - i nie chodzi bynajmniej o telewizor 100-calowy ;) W kinie to jest dopiero oglądanie! I 1-szy raz oglądałam go w wersji oryginalnej, bez lektora czy napisów. Nie wiem, czy w Polsce zrobili kiedyś taki pokaz "staroci" w kinie. Tutaj w Limerick zorganizował to Millennium Theatre, a ja zrobiłam sobie taki prezent na Mikołaja - choć do samego końca wahałam się, czy iść (bo przecież widziałam już to ze 100 razy :) Ale nie żałuję. Naprawdę warto było obejrzeć to arcydzieło ten 101-szy raz, bo to całkiem inne doświadczenie niż oglądanie w domu - a zresztą sami dobrze wiecie, jak to jest w kinie - wielki ekran, głośna muzyka otaczająca nas ze wszystkich stron, wszystko większe i głośniejsze, więc i emocje są głębsze, bardziej wszystko przeżywamy, a poza tym nic nas nie rozprasza. A już szczególnie inne doświadczenie jest wtedy, gdy się ma małe dziecko w domu, które a to zapłacze podczas seansu, a to się całkiem obudzi i już po seansie, albo tak późno chodzi spać, że 4-godzinny film do rana by się oglądało. Tak więc film ten na dużym ekranie zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Naprawdę wielkie WOW! A jedna pani podczas seansu tak się głośno śmiała (bo jest tam też wiele zabawnych scen, głównie śmieszy zachowanie Scarlett), że aż się zaczęłam zastanawiać, czy przypadkiem nie jestem na planie jakiegoś sitcomu! :) A w przerwie częstowali grzanym winkiem i ciastkiem. No fajny klimacik w tym kinie!

Ale wracając do filmu, zastanawia mnie wciąż jedno - co takiego jest w tym filmie? Czemu uwielbiam tak bardzo coś, co mnie tak strasznie przygnębia? Czemu łzy za każdym razem leją się już od połowy 2-giej części, mimo że film znam na pamięć? Czy to gra aktorów tak na mnie działa? Wspaniała muzyka? A może melodramatyczna historia Scarlett i Rhetta tak mnie wzrusza? A może to sentyment z dzieciństwa do tego filmu - gdy kupiliśmy nasze 1-sze video, to był właśnie 1-szy film z wypożyczalni kaset i cała rodzinka zasiadła przed telewizorem i oglądała - pamiętam, że odbierało wtedy na czarno-biało, bo chyba coś źle podłączyliśmy i zapamiętałam scenę z początku filmu, gdy Scarlett w białej sukni biegnie po ogrodzie. 

A może to postać Scarlett tak mi imponuje? Dla niektórych to podstępna żmija, a dla innych silna kobieta, która się nie podda choćby nie wiem co. Może i jest podstępną intrygantką i egoistką, ale nie da się jej nie lubić czy chociażby nie podziwiać. I szkoda mi jej, bo naprawdę nieszczęście za nieszczęściem ją spotyka i to nie zawsze z jej winy. Szczególnie ta 2-ga połowa 2-giej części filmu jest bardzo przygnębiająca. Dlatego zawsze wyglądam jak panda po obejrzeniu tego filmu (pamiętajcie więc, by przed seansem zmyć make-up albo użyć wodoodpornego tuszu :) Na szczęście ostatnia scena jest już pełna optymizmu i nadziei, i wywołuje uśmiech na twarzy mokrej od łez. W podobnej scenie na końcu 1-szej części Scarlett także podnosi się po upadku i widzimy później, jak walczy o swoje. Więc w finałowej scenie (UWAGA! SPOILER! - dla tych, co jednak jeszcze nie oglądali), gdy mówi, że odzyska Rhetta, to wierzymy, że tak będzie. Widzimy w jej oczach nadzieję i determinację, i siłę kobiety, która wreszcie odkryła, co tak naprawdę chce (a raczej kogo chce) i która przestała wreszcie wzdychać do Ashleya (bo ileż można? :) 

Chyba właśnie ta finałowa scena działa na mnie tak magnetyzująco, że ciągle chcę wracać do tego filmu, ciągle chcę to przeżywać i płakać na nowo. Dziwna jestem jakaś ;) Ale ten finał podnosi mnie na duchu i przynosi nadzieję, bo skoro Scarlett po tylu upadkach nadal ma siłę, by walczyć, to my  - kobiety współczesne też damy radę po mniejszych czy większych upadkach podnieść się i znaleźć w sobie tą siłę i nadzieję :)

A propo końcówki filmu, wiedzieliście, że nakręcono dwie wersje zakończenia? I bynajmniej w tej 2-giej Rhett nie wraca do Scarlett i nie żyją długo i szczęśliwie, bo to byłoby za proste, za nudne. Chodzi o ostatnie słowa Rhetta do Scarlett - gdy odchodził i ona spytała, co ma teraz zrobić, on odrzekł: "Frankly, my dear, I don't give a damn", czyli "Szczerze mówiąc, moja droga, gówno mnie to obchodzi". Wówczas w Hollywood obowiązywała cenzura i słowo "a damn" nie mogło być użyte w dialogach filmowych. Więc nakręcono na wszelki wypadek 2-gą wersję, gdzie Rhett mówi: "I just don't care", czyli "Nie obchodzi mnie to". Jednak w końcu zgodzili się na użycie tego "gówna" - i całe szczęście, bo tylko tak mógł powiedzieć Rhett!

Inną ciekawostką jest to, że aktorka grająca Melanię - Olivia de Havilland - wciąż żyje i w tym roku skończyła 100 lat!

Wracając z kina do domu, wciąż miałam wilgotne oczy. No ale beksa ze mnie! Ale jestem romantyczką i po prostu kocham ten film! I gdyby kiedyś znów pojawił się w kinie, to 1-sza tam polecę, chociażbym miała sama w kinie siedzieć! Bo dla mnie ten film nigdy nie przeminie z wiatrem!

A Wy oglądaliście film? A może czytaliście książkę? Jakie wrażenia za każdym razem? Czy chociaż jedna osoba czuje tak jak ja? Czy tylko ja jestem taką emocjonalną dziwaczką? :) Jeśli nie oglądaliście, to koniecznie to zróbcie! A jeśli nie pamiętacie już, kiedy ostatnio widzieliście ten film, to może właśnie teraz jest odpowiedni moment na powtórkę? Warto raz na jakiś czas odświeżyć sobie ten piękny film i powzruszać się co nieco. Więc szykujcie chusteczki, wodoodporne tusze, uśpijcie dzieciaczki, wyłączcie telefony i delektujcie się seansem! A może kiedyś i Wam uda się zobaczyć "Przeminęło z wiatrem" na dużym ekranie. Chyba że ktoś już miał taką przyjemność jak ja :)

A kiedy pojawi się post świąteczny, który miał się pojawić dzisiaj? Najpierw muszę ochłonąć co nieco po takiej dawce emocjonalnej, więc "Pomyślę o tym jutro! Bądź co bądź, jutro też jest dzień!" :)

A na koniec mam dla Was zwiastun na zachętę :)

Każdemu zdarza się czasem zabłądzić... Nie wiemy, co zrobić ze swoim życiem, w którą stronę iść. Ja pomału wracam na właściwe tory (a przynajmniej mam taką nadzieję :)

Miałyście do czynienia z robotem kuchennym Thermomix? Macie taki sprzęt albo zamierzacie nabyć? A może ktoś z Was oglądał prezentację tego urządzenia? Co sądzicie o Thermomixie? Warto go kupić? Czy szkoda sobie d... tj. głowy zawracać? I od razu chcę zaznaczyć, że to nie jest żadna reklama tego produktu, bo jeszcze na oczy go nie widziałam - znamy się tylko ze słyszenia. Chcę tylko poznać Wasze opinie.

Na pewno już niejeden raz jakiś film poruszył Was do głębi. Ja ostatnio nie oglądam tak wielu filmów jak za czasów, gdy byliśmy tylko we dwoje. Ale kilka dni temu udało nam się z mężem obejrzeć w telewizji wspaniały film "Choć goni nas czas" ("The Bucket List"). I to nieprzerwanie jednym ciągiem, bo niekiedy przecież z dzieckiem jest tak, że zaczynasz film jednego dnia, a kończysz drugiego. 

Ostatnio w świecie blogów sypnęło Grudniowymi Wyznaniami, jak śniegiem w Polsce w październiku :) Dziś i ja dołączam do tej listy, za co serdecznie dziękuję Matce Puchatce, która mnie nominowała do tej zabawy. I przedstawiam Wam moje Grudniowe Wyznania.