Kalendarzowa wiosna w Irlandii rozpoczyna się już 1 lutego. Ale w tym roku ta prawdziwa wiosna coś długo nie chce się u nas pojawić. Niby trawa zielona, niby słoneczko czasem grzeje, niby ptaszki ćwierkają i kwiatki rozkwitają. Ale w powietrzu nadal czuć zimę. W zeszłym roku w lutym była już wiosna pełną parą, a teraz - no masakra! Zimno jak cholera, mroźne powietrze, poranne przymrozki, zamarznięte auta - ostatnio to nawet nie mogłam auta rano otworzyć, tak było zmrożone! Poza tym ostatnio ciągle deszcz albo śnieg padał i tak kilka razy dziennie. A w zeszłym tygodniu to tak nasypało śniegu, że zamiast prawdziwej wiosny, mieliśmy taką prawdziwą białą zimę! Przez calutki 1 dzień :)

Tutaj w Irlandii śnieg to naprawdę rzadkość, a już szczególnie w tej części kraju, gdzie mieszkamy. Tak więc dla nas taka biała prawdziwa zima to wielkie WOW! Może nie było zasp po kolana jak w Polsce - ale było po kostki :) I może zima nie trwała 3 m-ce jak gdzieniegdzie w Polsce - tylko trwała 1 dzień - ale wykorzystaliśmy ten dzień na maksa szalejąc na śniegu w ogródku.

Izunia po raz pierwszy widziała tyle śniegu i w ogóle po raz pierwszy chodziła po nim! Spodobało jej się tuptanie po nim oraz zbieranie śniegu do wiaderka.

Udało nam się nawet uturlać duże kule i ulepić bałwana takiego dużego jak Iza. Zobaczcie sami jakiego Olafa stworzyłyśmy.

A potem nadszedł czas na saneczkowe szaleństwo. Ale że sanek nie mamy (bo i po co tutaj?), zrobiliśmy sanki z miski. I jazda! (no kto jeździł, ten jeździł, a kto ciągnął, ten ciągnął - ale nie mieliśmy aż tak wielkiej miski, by mój duży tyłek się tam zmieścił ;)

Biało, śnieżnie, do tego słoneczko grzało i super zabawa była! Nasz śniegowy Olaf obserwował z zazdrością, jak Iza szaleje po śniegu, jeździ na swojej misce i wywraca się z niej prosto w biały puch. No czego więcej dziecku potrzeba do szczęścia?

Może kolejnego takiego dnia? A tu za przeproszeniem dupa! Słońce tak grzało, że do wieczora po Olafie została tylko mała kupka śniegu, no i marchewka :)


I calutki śnieg zniknął. I w kolejne dni nawet jeśli coś sypało, to zaraz się roztapiało. Koniec białej zimy i śnieżnego szaleństwa. A tu dzieć codziennie pyta, gdzie Olaf i kiedy ulepimy następnego? No chyba trzeba będzie do Polski jechać po trochę śniegu, bo tu może dopiero za rok się pojawić i to znów na 1 dzień.

Czasem tęsknię za taką prawdziwą zimą - i to dłuższą niż 1 dzień (no tak tydzień wystarczy ;) Pamiętam nasze dziecinne wygłupy na śniegu, jazdę na sankach czy workach z sianem, lepienie igla w ogródku czy wpadanie w zaspy po pas. Jestem bardziej ciepłolubna i wolę ciepełko, ale chciałabym, żeby moje dziecko też miało takie wspaniałe wspomnienia ze śnieżnej zimy. Ale mam nadzieję, że z tego jednego śnieżnego dnia też coś zapamięta :)

A Wy lubicie zimę i śnieżne szaleństwa? Po jakim czasie macie już dość zimy i śniegu i marzycie o ciepłej wiośnie? Kogo z Was jeszcze tak zasypało w Irlandii? Trzymajcie się cieplutko :)

Wiedziałam. Ja wiedziałam, że tak będzie. Kłody pod nogami. Ciągle. Czemu nie może być choć raz z górki? Czemu zawsze jest pod górę? Ja chcę tylko robić zdjęcia przecież! A tu wciąż coś przeszkadza i ciągle muszę to odkładać! Wydaje mi się, że nigdy nie rozpocznę tego mojego foto biznesiku! Wydaje mi się, że już zawsze w tym moim studio będzie mi pozował tylko ten pluszowy miś!

Może ktoś z Was zauważył, że ostatnio to jakbym zniknęła. Cisza na blogu, cisza na Fejsie, cisza na Insta. Nigdzie mnie nie ma od prawie 2 tygodni! Na blogu czy Fejsie to może tak bardzo nie dziwić, ale na moim ulubionym Insta tak długo mnie nie ma??? To chyba coś musi być nie tak! 

Gdyby ktoś się mnie dziś spytał, jak spędziłam ostatni weekend, mogłabym tak odpowiedzieć:

Calutki weekend w domku, w łóżku..., z mężem (ho ho ho, to się musiało dziać!  - pewnie pomyślicie - ale poczekajcie na resztę), ... z dzieckiem (no to raczej nic się dziać nie mogło), ... z gorączką (no to już w ogóle nie brzmi romantycznie), w otoczeniu syropów, chusteczek, kaszlu, marudzenia i wirusów. Tak, ten miniony weekend był naprawdę udany ;)

Cholerne wirusy! Walają się wszędzie i odejść nie chcą już drugi tydzień! Najpierw dziecko, potem poległ tatuś, a mamusia rozłożyła się tuż przed weekendem. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak dużo czasu spędziłam w łóżku! Żeby iść spać z dzieciem o 17 i wstać następnego dnia o 11? Oczywiście połamana jak drzewo po tornado, bo kogo by nie bolały plecy od tylu godzin leżenia? Nie pamiętam też, żeby aż tak długo trzymała nas choroba. Zwykle dzieć chorował kilka dni, góra tydzień. Ja to ze 2-3 dni i już byłam zdrowa i pełna energii. A tu minęły prawie 2 tyg. i dopiero teraz widać koniec. Ech szaleją te wirusy i szaleją! I gdzie nie spojrzę, tam wszyscy chorują!

A miałam tyle planów na zeszły tydzień i na ten. Miałam przyszykować wszystko w moim domowym studio, miałam wyprasować tła fotograficzne, miałam znaleźć najlepszy print shop i wydrukować duże zdjęcia na ścianę do mojego studia, miałam dokupić różne gadżety do sesji, miałam pobawić się lampami, by znaleźć ich idealne ustawienia, miałam zrobić stronę z foto na Fejsie, miałam zrobić wizytówki, miałam zrobić to i tamto, a tu nic nie zrobiłam! Dosłownie nic! O sorki, jedno udało mi się zrobić w przypływie energii - opróżnić szafkę z kuchni i przenieść ją do studia, gdzie teraz czeka pusta na owe gadżety. I tyle! I to nie to, że nie miałam czasu, bo miałam go aż za wiele, szczególnie że mąż też był w domu przez te kilka dni (też chory oczywiście). Ale po prostu nie chciało mi się! Nie miałam sił, energii, chęci do niczego. Sami wiecie jak to jest, gdy się jest chorym i jedyne na co ma się ochotę, to łóżko, kocyk i gorąca herbatka. Normalnie byłoby z tym ciężko, ale że cała rodzinka chora i wszyscy mieliśmy na to ochotę, to żal było nie skorzystać :) No więc przez kilka dni było to łóżko, ten kocyk i ta herbatka i nic innego nie zrobiłam - i teraz mnie goni. Bo już sesje mam zarezerwowane na następny tydzień. Miałam już kilka chętnych na ten tydzień - właśnie dziś miałam mieć pierwszego dziecięcego klienta - ale musiałam odwołać wszystkie sesje na ten tydzień. Mam nadzieję, że nie będę musiała odwoływać na ten następny! Ale jakby co, to wierzę że Dziewczyny zrozumieją, bo jednak zdrowie najważniejsze.

Może za szybko chciałam z tym wystartować, może powinnam najpierw wszystko na spokojnie skończyć i dopiero potem brać się za sesje? Przecież nie ma pośpiechu, sesje nie uciekną. Chyba za bardzo się podjarałam, gdy po moim ogłoszeniu na jednej z grup Fejsa, że będę robić tanie sesje na początek, zainteresowało się więcej osób niż sądziłam - i wiele z tych osób już zaczęła umawiać się na sesje. Chyba rzeczywiście chciałam za dużo, za szybko i wszystko naraz! Ale spokojnie, małymi kroczkami do przodu! Nie od razu Rzym zbudowano przecież! Muszę więc najpierw wszystko ogarnąć, tak jak zamierzałam to zrobić 2 tygodnie temu, i wystartuję z tym moim biznesem, gdy będę już w pełni gotowa. Bez pośpiechu. Przecież kto naprawdę chce sesje, ten poczeka te kilka tygodni, prawda? 

Taki mam plan. Oby tylko znów coś nie wyskoczyło! Jakaś nowa kłoda rzucona pod nogi!

A Wam Kochani życzę zdrówka, bo bez tego to marnie jest! I trzymajcie się z dala od tych cholernych wirusów! ZDRÓWECZKA!

Nowy rok, nowe wyzwania...

Czas zabrać się do działania.

Biznesik własny otwierać już czas

By moja nauka nie poszła w las.

Sesja świąteczna w moim domowym studio powstała

I teraz czas bym ją Wam tutaj zaprezentowała.

A jeśli fotki w oko Wam wpadną

I dla swych dzieci chcecie sesję ładną

Dajcie mi koniecznie znać

Bo swoją pasję chcę rozwijać.

Uwieczniając na fotkach Wasze wspomnienia
Pozwolicie mi spełniać moje marzenia!

Ale dosyć już tego gadania

Zapraszam Was teraz do oglądania!

I co sądzicie o tej sesji świątecznej? Czy któreś fotki wpadły Wam w oko? Które tło bardziej Wam się podoba? Ja osobiście nie mogę się zdecydować które wolę - biel kojarzy mi się z mroźną zimą i śniegiem, a kolory - ze świętami, lampkami, wszystkimi tymi świątecznymi ozdobami i z taką radością ze świąt.

Ostatnio Wam pisałam, że nie czułam świąt w te święta (o tutaj klik), ale dzięki tej sesji i późniejszej obróbce zdjęć, wreszcie poczułam świąteczny klimacik - trochę późno i po fakcie, ale lepiej późno niż wcale, prawda? :) 

To moja pierwsza sesja w moim domowym studio - ale na pewno nie ostatnia :) I tu ważne pytanie do Was moi mili - czy moją modelką pozostanie tylko moja córeczka czy może chcielibyście, aby Wasze dzieciaczki też mi pozowały? To co? Skusicie się na sesję u mnie? (i nie tylko świąteczną oczywiście). To przecież od Was zależy, czy ten mój foto-biznesik się rozkręci :) Więc zapraszam Was serdecznie do mojego domowego studia w Limerick! 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeśli podobała Ci się ta sesja, daj mi koniecznie znać.
Ale krytykę też chętnie przyjmę, bo dzięki niej mogę coś poprawić i uczyć się. 
Będę bardzo wdzięczna za komentarz, lajka na Fejsie 
czy udostępnienie tego posta Twoim znajomym. 
Mam nadzieję, że wpadniesz do mnie jeszcze!
I mam wielką nadzieję, że kiedyś będę mogła sfotografować Twoje dziecko :)

Długo się zastanawiałam, czy napisać tego posta, bo wszyscy jeszcze w świątecznych nastrojach, a ja tu z takim antyświątecznym postem wyskakuję. Ale te myśli krążyły w mojej głowie już od kilku tygodni, a teraz - po świętach - to już ze zdwojoną siłą urządzają tam szaleńczą imprezę, nie pozwalając mi się skupić na niczym innym. Więc postanowiłam wyrzucić te myśli z siebie, bo nic dobrego nie wyniknie z trzymania ich w sobie, a tylko mogą człowieka udusić albo człowiek może zwariować od natłoku tych myśli. A może ktoś z Was czuje akurat tak samo jak ja, więc nie będzie się czuł taki osamotniony z tymi myślami. Ale wystarczy już tego przydługiego wstępu!

Jakież więc to myśli tak zaprzątają moją głowę i dlaczego nie czułam świąt w te święta?

Zaczęło się na początku grudnia, gdy zobaczyłam w pracy mój świąteczny grafik. No i już oszalałam - ale nie ze szczęścia oczywiście! Dobrze że wcześniej poprosiłam o wolną Wigilię - bo inaczej calutkie święta spędziłabym w tym cholernym miejscu! Żeby było jeszcze "zabawniej", mój mąż też pracował w święta - on na rano, a ja na popołudnie. Więc wyobraźcie sobie takie święta, że pół dnia spędzasz w domu sama z dzieckiem, a drugie pół w pracy! I drugi dzień świąt oczywiście tak samo! No sama przyjemność, co nie? Przez to zupełnie nie miałam ochoty na wielkie przygotowania, wielkie wypieki i w ogóle na całe te święta! Bo po co to wszystko, skoro święta nie różniły się niczym od zwykłego dnia? I nawet czasu nie było, by cieszyć się tymi świętami! Nie było czasu, by pobyć ze sobą bez pośpiechu! Ani by zjeść te wszystkie potrawy (dlatego też nawet nie szykowaliśmy zbyt wiele).

Dobrze chociaż, że Wigilię spędziliśmy wspólnie - ale wiecie sami jak to jest w Wigilię - pośpiech, gotowanie, te wszystkie przygotowania, które zajmują jednak sporo czasu, szczególnie gdy jedna osoba zajmuje się dzieckiem, a druga ma wszystko inne na głowie. I tak dopiero ok 19 mieliśmy wigilijny obiad. I gdy wreszcie można się zrelaksować, odpocząć, to już jest noc i razem z dzieckiem idziesz spać, bo następnego dnia mąż na rano do pracy jedzie, a Ty też chcesz się trochę wyspać, bo jutro przecież nie będziesz leżeć do góry brzuchem, tylko w pracy zapieprzać. I tyle z tych naszych wspólnych świąt! W Boże Narodzenie i drugi dzień tylko się z mężem w drzwiach minęliśmy. Więc co to za święta? Jakby świąt nie było w ogóle!

Tak spojrzałam na ten miniony rok i widzę, że cały był taki antyświąteczny! Pracowałam w Nowy Rok (na rano oczywiście), w Wielkanoc i całe Boże Narodzenie. Oprócz tego prawie każdą niedzielę, prawie każdy weekend. I tak jak zapewne większość z Was czeka na weekend, by pobyć razem z rodziną, ja nie czekam na weekend w ogóle, bo dla mnie weekend to tylko praca i mijanie się z mężem w drzwiach, a pobyć wspólnie we trójkę to rzadkość, i nigdy nie wiadomo w który dzień się trafi. A jak jest ze świętami? - 2 razy w roku czekasz na te kilka dni, by wreszcie odpocząć z ukochanymi przy boku. A tu dupa za przeproszeniem! Nie dość że jesteś z dala od rodziny w Polsce i nie spędzasz świąt z nimi, to jeszcze przez tą cholerną pracę nie możesz spędzić świąt z ukochanymi, których masz tu blisko! No bez jaj! Co to za życie?

I tak sobie myślę, czy świat by się zawalił, gdyby moja firma zamknęła drzwi choć na jeden dzień? Przecież to nie jest szpital czy ostry dyżur, tylko stacja benzynowa do cholery! Czy nie mogą zrobić takiego prezentu dla pracowników i zamknąć w święta? Czy w każde święta musi być wyliczanka, kto będzie pracował rano, kto popołudniu, a kto w drugi dzień? Czy nie walczy się o to, by niedziele były wolne od pracy tam gdzie nie jest to konieczne? A co ze świętami? Czy naprawdę niektórzy ludzie nie mogą sobie kupić papierosów i coli PRZED świętami na zapas? Nie da się wziąć paliwa PRZED świętami? Czy to naprawdę niewykonalne??? Czy serio muszą to robić akurat w Boże Narodzenie, jeżdżąc po sklepach i szukając tego otwartego? No chyba jednak świat by się nie zawalił, gdyby zrobili to wszystko PRZED świętami! To po cholerę stoją przed świętami w tych kilkunastometrowych kolejkach po zakupy, z wypchanymi po brzegi wózkami? I zamiast w święta siedzieć z bliskimi i cieszyć się wspólnymi chwilami, to oni po fajki jadą, i po colę, i po wodę! A może by tak pomyśleli wcześniej, że takim zachowaniem rujnują komuś święta! I to nie tylko mnie, ale i setkom takim jak ja, którzy w święta muszą pracować! Bo ja bym z wielką chęcią posiedziała z rodzinką w domku zamiast podawać im fajki i chipsy!

Ufff, wyrzuciłam to z siebie. Lepiej mi.

Ale może to wszystko ma jakiś cel, może to wszystko ma mi dać kopa do działania i do powiedzenia wreszcie tej cholernej pracy "Żegnaj"? Bo co to za praca, która nie cieszy, do której jedziesz jak na ścięcie, w której nie ma żadnego awansu, żadnych podwyżek czy bonusów, która nie przejmuje się pracownikami i tylko kasa się dla nich liczy? Chociaż nie - jakiś tam awans był - jak zaczynałam kilka lat temu pracę, to pytałam klientów "Masło czy majonez?", no a teraz pytam "Kawa czy herbata?" - więc jak widać, awans przeogromny! ;) Tyle fajnie, że moi współpracownicy są świetni, ale każdy narzeka na tą pracę tak jak ja. A jeden z moich "współwięźniów", na pytanie czemu nie poszuka czegoś innego, odpowiedział, że "wszędzie jest to samo gówno, ale tu przynajmniej zna to gówno". Ale może gdzie indziej nie jest tak tragicznie, co? Przecież gdzieś musi być lepiej! A jak nie, to może powinnam w 100% poświęcić się fotografii? Bo chyba nie ma jak swoje własne gówno ;)

Tak czy inaczej, w tym nowym roku czeka mnie kilka ważnych decyzji. I mam kilka postanowień. Rozkręcić swój biznesik fotograficzny. Znaleźć lepszą pracę. I już nigdy nie pracować w żadne święta! Zobaczymy czy się uda!

Dobra, trochę sobie ponarzekałam, wyrzuciłam to wszystko z siebie, to teraz można z czystymi myślami wkraczać w nowy rok i sprawiać, by te moje postanowienia się ziściły! Tego sobie życzę na ten nowy rok!

A Wam Kochani też życzę, by ten nowy rok był lepszy i by spełniły się Wasze marzenia, postanowienia i życzenia, te małe i te duże. I byście nie bali się ich realizować, bo przecież życie jest zbyt krótkie, by tylko marzyć o tym, co można mieć czy zmienić w swoim życiu! Ja dostałam kopa w te święta, których w ogóle nie odczułam (ale za to kopa poczułam :) - obyście Wy też dostali swojego kopa, jeśli go mocno potrzebujecie! I obyście nigdy nie musieli pracować w święta!

Lada chwila święta, wszędzie gdzie spojrzeć choinki, lampki i własnoręcznie wykonane ozdoby. A ja zamiast tych wszystkich świątecznych rzeczy, chcę Wam pokazać zabawkę, która skradła serca naszej małej rodzinki (i przy okazji skradła pół pokoju ;) Ale ze świętami też może mieć coś wspólnego - będzie idealnym prezentem pod choinkę i z pewnością zadowoli nie tylko tych najmłodszych. O jakiej zabawce mówię? Już się pewnie domyślacie po tytułowej fotce.

No bo powiedzcie mi, kto z Was w dzieciństwie nie bawił się pociągami, torami, kto nie układał wymyślnych tras po całym pokoju czy chociaż nie marzył o takiej wypasionej kolejce? Taki zestaw drewnianych torów i pociągów to świetna (i co ważne - długa i zajmująca) zabawa zarówno dla chłopców jak i dziewczynek, zarówno dla małych jak i dużych, zarówno dla pasjonatów kolejek jak i pasjonatów wszelkich miniatur czy też DIY. Bo oprócz gotowych zestawów ze sklepu można stworzyć własnoręcznie jakieś dodatki, jak np. całe miasteczko. I co jest fajne, że to nasze miniaturowe miasteczko, miniaturowe trasy, mogą się ciągle rozrastać - dopóki miejsca starczy na podłodze :) A w sklepach jest w czym wybierać, zestawów jest masa i mimo różnych firm czy sieci sklepów, wszystko do siebie pasuje. My mamy taki miks z różnych sklepów właśnie. A oprócz tego te różne dodatki, które sama zrobiłam, by stworzyć takie nasze małe miasteczko (czasami pomagał mi mały elf :)

Ale dość już tego gadania - teraz główny projektant naszego miasteczka (czy też mały elf :) zaprasza Was do środka. To co? Odwiedzicie nasze małe (duże?) miasteczko?

Nasze miasteczko podzielone jest na kilka stref. Do wszystkich można dojechać pociągiem oczywiście, bo sieć kolejowa jest tam bardzo rozwinięta. W samym sercu miasta znajduje się oczywiście centrum miasta z jeziorkiem, gdzie można odpocząć na ławeczce i nakarmić kaczuszkę. W pobliżu jest kościółek, ratusz, szkoła i sklep.

Ławeczkę zrobiłam z kartonu, pomalowałam, dokleiłam nóżki. A jeziorko to kawałek wyciętego filcu (w sumie to może być każdy niebieskawy materiał - lub też inny kolor - jeśli chcemy np. brudną zieloną sadzawkę :) Od tych właśnie dwóch prostych do zrobienia rzeczy zaczęłam tworzyć miasteczko - potem było "a może by tak jeszcze to zrobić? I może jeszcze tamto? I tamto?..." :)

Budynki wykonałam z małych pudełeczek (np. po tabletkach czy syropach - a ratusz z rolki po papierze toaletowym), obkleiłam ściany kolorowym papierem, namalowałam okna i drzwi flamastrami - przy kościółku zaszalałam i wszystkie okna i drzwi wycinałam z papieru i naklejałam na ściany.

W wersji świątecznej przy kościółku postawiłam choinki z szyszek, ubrane w samoprzylepne koraliki.

Żeby było jeszcze bardziej świątecznie, jest też bałwanek (wycięty z gazety i przyklejony na karton), Mikołaj na saniach i renifer oraz duża choinka (z gazetki dla dzieci). I nawet śnieg zaczął sypać.

Za centrum miasteczka znajduje się lasek, wystarczy przejść pod mostem i już można pospacerować wśród drzew czy natknąć się na dzikie zwierzęta.

Jest też małe osiedle domków (małe, bo narazie mało tam mieszkańców - ale wkrótce na pewno to się zmieni, więc i osiedle się jeszcze rozrośnie - bo mam już pomysły na inne rezydencje :)

Obok znajduje się plac zabaw. Huśtawkę zrobiłam z patyczków, a siedzonko z kartonu.


Z placu zabaw dzieci mogą bezpiecznie przejść do centrum miasteczka przez mostek - który też zrobiłam z kartonu (bo kartonów ci u mnie dostatek :)

A nieopodal jest jeszcze pastwisko, na którym pasą się zwierzaki. Tutaj też można zaszaleć i zrobić zwierzaki np. z plasteliny albo wyciąć z gazety i przykleić na twardy karton. Nasze pastwisko też z pewnością jeszcze się rozrośnie, a może nawet ZOO kiedyś powstanie.

Oczywiście jest też stacja kolejowa z bocznicą dla pociągów, przystanek, przejazd kolejowy, mosty, tunel (zrobiony z pudełka po butach i pomalowany), mnóstwo znaków, światła, skrzyżowania. 

Co by tu jeszcze wykombinować? :) Może drogę dla autek, może jakąś knajpkę, może rzeczkę... Coś tam na pewno jeszcze przybędzie! Obserwujcie mnie na Insta, bo tam będę wrzucać nowości. A może Wy macie jakieś fajne pomysły, co jeszcze dodać do tego naszego miasteczka? 

A tu możecie zobaczyć, jak nasze miasteczko ewoluowało.

Wystarczy trochę wyobraźni, odrobina kreatywności i różne stare zabawki zebrane gdzieś po domu - i już miasteczko ożywa. Tyle historii się tu toczy, tyle scenek z życia - a przecież dzieci uwielbiają odgrywać takie scenki. 

Podczas gdy córcia z mamą bawią się na placu zabaw...


...tata raczy się piwkiem na festynie przykościelnym :)


A tymczasem synek zakosił Peppie skuter i szaleje w ogródku.


Peppa odzyskała jednak swój skuter i odjechała w siną dal :)

Moja córcia uwielbia się tym bawić, co rano woła "Do swojego pokoiku chcę, jeździć białym pociągiem". No i leci i pół godziny jej nie ma. A przez cały dzień ciągnie mnie do pokoju, żebym się z nią tam bawiła. No ale dla mnie to także jest fajna zabawa. Szczególnie odkąd mamy w miasteczku samo-jeżdżący pociąg, który wozi ludziki i zwierzaki w wagonach. Tylko zadziwiająco szybko bateria pada w tym pociągu. Chyba jest nadmiernie wykorzystywany :)






I jak Wam się podobała wycieczka po naszym miasteczku? Chcielibyście w nim zamieszkać? :) A może macie podobne miasteczka u siebie w domach? I co z tego, że zajmuje większość pokoju! Ważne że zabawa jest świetna i nie tylko dziecko tak uważa :) Jeśli jeszcze nie macie prezentu pod choinkę albo już myślicie o urodzinach czy innych okazjach do obdarowania Waszych dzieciaczków, to polecam Wam takie właśnie zestawy kolejek. I na każdą kolejną okazję nowy dodatek do tego :) Chociaż z własnego doświadczenia wiem, że trudno doczekać do kolejnej okazji i nie kupić czegoś nowego już wcześniej ;) Acha, ten wpis nie jest sponsorowany - a szkoda, bo z chęcią bym przetestowała za darmo wszystko co mają w sklepach :) A tak to musiałam sama sobie conieco stworzyć.

Dziękujemy za odwiedziny w naszym miasteczku! Na pożegnanie mam dla Was jeszcze taką krótką przejażdżkę :)